Τι μπορούν να κάνουν τα καταστήματα της γειτονιάς

Π1: Hondos center

Εχτές μετά τη δουλειά πέρασα από το Hondos στην Ερμού γιατί με τράβηξε το 50% στην ένδυση που έγραφε απ’ έξω. Δεν πήρα κάτι τελικά γιατί ότι μου άρεσε ήταν αρκετά ακριβό για να το πάρω. Κατεβαίνοντας έριξα μια ματιά στο ρολόγια. Καθώς κοιτούσα το stand της swatch και ο καλός μου της CK η πωλήτρια που ήταν εκεί κοντά κουβέντιαζε με κάποιους συναδέλφους –δεν τους κοίταξα- προσπαθώντας να αποσπάσει κανένα κουτσομπολιό. Την άκουγε πραγματικά όλος ο όροφος. Πηγαίνω προς τον καλό μου να δω αν βρήκε κάτι και ενώ κοιτάμε αρκετή ώρα ένα συγκεκριμένο stand - κλειδωμένη βιτρίνα για την ακρίβεια – δεν πλησιάζει κανείς να ρωτήσει να θέλουμε κάτι. Τελικά ρωτάμε την κοπέλα, αφού έχει τελειώσει με τη συζήτηση και φωνάζει κάποια άλλη για να ξεκλειδώσει και να μας δείξει τα ρολόγια και τις τιμές του. Ύφος τόσο αδιάφορο όσο του ιπποπόταμου που νιώθει στο δέρμα του μύγες. Ξέρω είναι Αύγουστος στην Ερμού. Και δεν ήθελα να μου κάνουν και τεμενάδες, αλλά μια απλή και ειλικρινής επικοινωνία. Π.χ. γεια σας; Τι θα θέλατε; Τι δε σας αρέσει σε αυτό το ρολόι; Θέλετε να δείτε το άλλο; Έτσι για να σπάει η μονοτονία.

Π2: το ριχτάρι

Στη Μητροπόλεως εδώ και λίγο καιρό έχει ανοίξει ένα νέο μαγαζί με ριχτάρια, μαξιλαράκια και άλλα τέτοια πράγματα για το σπίτι. Για ένα περίεργο λόγο ποτέ δεν το πετύχαινα ανοικτό, ενώ λιγουρευόμουν τα προϊόντα του. Εχτές τα κατάφερα. Μπήκαμε μέσα. Πωλήτρια κυρία με το όλα της και άψογο στυλ. Το μαγαζί θα έπρεπε να είναι στο Κολωνάκι και όχι στην κλεισούρα της Μητροπόλεως προφανώς. Της λέμε τι θέλουμε και ενώ το μαγαζί έχει τεράστια ποικιλία μας δείχνει δύο συγκεκριμένα ριχτάρια. Ευτυχώς το ένα μας άρεσε πολύ, αλλά η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να δω και άλλα πράγματα στο μαγαζί. Τη ρωτήσαμε για μαξιλαράκι και όταν τις εξήγησα ότι αυτό που είναι ασορτί με το ριχτάρι που πήραμε είναι μικρό γι’ αυτά που έχουμε δε μου έκανε καμία άλλη πρόταση. Δε μου έδωσε καμία εναλλακτική λύση. Βγήκα με μια απορία, τι της είχα κάνει και δε με ήθελε ως πελάτη.

Π3: στη γειτονιά

Εχτές λοιπόν το απόγευμα αποφάσισα να ράψω. Δηλαδή να διορθώσω ένα στρίφωμα του καλού μου που το χα κάνει κάπως κοντό και να φτιάξω και ένα δικό μου παντελόνι που είχα πάρει εδώ και πολύ καιρό και ακόμη να το συμμαζέψω. Στις 8:45 αντιλαμβάνομαι ότι για το δικό μου παντελόνι δεν έχω την κλωστή που θέλω και πετάγομαι στο Σαββίδη. Ο Σαββίδης είναι ένα μαγαζάκι στον κεντρικό δρόμο της γειτονιάς ατελείωτα χρόνια. Θυμάμαι να πηγαίνω εκεί από παιδί με τη μαμά για να πάρει κλωστές ή ό,τι άλλο περίεργο μπορεί να χρειαζόταν για αυτά που έκανε. Κάτι πραγματάκια που τα έλεγαν κόπιτσες πχ, ή ριζόχαρτο. Γενικά αυτό το μαγαζί είχε μέσα τα πάντα. Κλωστές, κουμπιά, κορδέλες, δαντέλες, φερμουάρ, πλαστικά βραχιολάκια (τεράστιος πειρασμός για μένα τότε) πλαστικά πιστολάκια και αυτοκινητάκια, ρολογάκια, δαχτυλιδάκια, στρατιωτάκια, μεζούρες, εισιτήρια για το λεωφορείο, τηλέφωνο για το κοινό, τηλεκάρτες και πολλά πολλά άλλα. Είχε ένα πάγκο με τζάμι που είχε μέσα ό,τι μπορούσε να με δελεάσει και ράφια πίσω και δεξιά που ξεκινούσαν από το πάτωμα και έφταναν μέχρι το ταβάνι. Γεμάτα κουτιά. Έτσι όταν ζητούσες κάτι από το ηλικιωμένο ζευγάρι που το είχε, τον κ. και την κ. Σαββίδη, χανόντουσαν μέσα στα ράφια και σε απίστευτο χρόνο μας έφερναν ένα από τα κουτιά για να πάρουμε αυτό που θέλαμε. Όταν έγινα φοιτήτρια πια και πήγαινα για να πάρω ό,τι χρειαζόταν η γιαγιά μου, γνώρισα και την κόρη τους. Μια ψηλή, σαραντάρα τότε, το ίδιο ευγενική κυρία, ολόιδια η μάνα, με το ύψος του πατέρα και βαμμένο ξανθό μαλλί. Εχτές λοιπόν τελευταία στιγμή ίσα που τους πρόλαβα ανοιχτούς. Μπήκα μέσα και βλέπω πίσω από τον πάγκο κοπέλα με κατάμαυρο μαλλί μακρύ και πλούσιο, μεγάλα όμορφα μάτια και χαμόγελο μα με υποδέχεται. Πρέπει να ήταν λίγο πιο μικρή από μένα σε ηλικία. Τις δείχνω το ύφασμα ενώ ταυτόχρονα σκέφτομαι ότι είναι εγγονή τους και θέλω να ρωτήσω τι κάνουν οι παππούδες της. Εκείνη τη στιγμή γυρνάω να χαζέψω το μαγαζί στον ελάχιστο χώρο που υπάρχει διαθέσιμος για τον πελάτη και βλέπω τη μητέρα της με το ξανθό μαλλί της ακόμη βαμμένο και μαυροφορεμένη. Πάνω κάτω. Μάτια θλιμμένα. Κατάπια τη γλώσσα μου και δε ρώτησα. Η κοπέλα μέχρι να γυρίσω από την άλλη είχε φέρει το γνωστό κουτί να διαλέξω ανάμεσα σε δύο αποχρώσεις που αλίμονο αν καταλάβαινα να έχουν διαφορά. Πήρα το ένα και έφυγα.

 

Βλέπω λοιπόν ότι τα μεγάλα εμπορικά καταστήματα έχουν σταματήσει να με τραβάνε. Μπορεί να πηγαίνω εκεί αλλά με συγκεκριμένο σκοπό. Για να βρω κάτι που ξέρω ότι δεν υπάρχει αλλού. Κατά τα άλλα δε μου προσφέρουν ούτε περισσότερη ποικιλία, ούτε καλύτερες τιμές, ούτε εξυπηρέτηση. Και με κουράζουν πολύ. Τα συνοικιακά καταστήματα έχουν πλεονεκτήματα που μπορούν να αξιοποιήσουν. Αρκεί να ποντάρουν σε αυτά. Εγώ είμαι σταθερά υπέρ της τοπικής αγοράς.

Γυαλιά και φακούς ψωνίζω ακόμη από ένα κατάστημα του χωριού μου και δεν το αλλάζω, γιατί ξέρω πως ότι και να ζητήσω θα μου δώσει πραγματικά το καλύτερο και θα μου ταιριάζει.     

Πέντε και στο χέρι

Παίρνω τη σκυτάλη λοιπόν από Luccia, Nemertes και Las Orillas και συνεχίζω.  Καταρχήν με θεωρώ βαρετό άνθρωπο. Το έχω συζητήσει με πολλούς φίλους μου και απλά συνεχίζω να το πιστεύω. Επίσης, εκτός από αυτό το blog έχω άλλο ένα στα αγγλικά, του μεταπτυχιακού μου, αλλά το χω παρατήσει στη μοίρα του. Μ αρέσει πολύ να βλέπω σινεμά μεσημέρι Κυριακής στο κέντρο της Αθήνας, και δεν έχω κανένα πρόβλημα να κάθομαι μόνη μου και να πίνω καφέ έξω. Και τέλος το πιο κορυφαίο είναι ότι το πρώτο επάγγελμα που σκέφτηκα στη ζωή μου να κάνω, γύρω στα τέσσερα: ήθελα να γίνω υπηρέτρια. Αυτό τώρα μπορεί να σηκώνει πολλές ερμηνείες, αλλά από όσο μου έχουν πει μου άρεσαν οι στολές που έβλεπα να φοράνε στην τηλεόραση.  That’s all folks! Πάσα διστακτικά στέλνω στη φίλη μου stavento, γιατί δε μου αρέσει πολύ να στέλνω πάσες. Κατά τα άλλα οι περισσότεροι το έχουν ήδη κάνει….   

Είμαι στην Κύπρο

Δεν θέλω να γράψω πολλά προς το παρόν. Είμαι λίγο ζαλισμένη από τον ύπνο, το φαγητό και τη δουλειά. Αλλά θέλω να στείλω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον γεναιόδωρο Agis που προσφέρει απλόχερα wireless στην περιοχή εδώ γύρω. Keep it open Agis!

Θαλπωρή

Μετά από μια εξαντλητική μέρα δουλειάς γυρνάω στο σπίτι και το τζάκι είναι αναμένο, το φαγητό ζεστό και τα φώτα αναμένα, ενώ έξω έχει σκοτάδι.

Μετά από μια στεναχώρια είδα στον ύπνο μου τη γιαγιά μου να χαμογελάει.

Η αγκαλιά από όπου και αν έρχεται.

Ο ζεστός καφές ότι ώρα και να ναι, όπου και να ναι.

Η επιστροφή.

Το κρεβάτι μέσα στο οποίο συνηθίζεις να κουλουριάζεσαι, ειδικά όταν πέφτεις εκεί μια ασυνήθιστη ώρα (μετά από πολύ ξενύχτι, ή πολύ νωρίς).

Το όνειρο.

Η αγκαλιά.

Η κουβέρτα στον καναπέ.

Η μυρωδιά του κέικ ή της μηλόπιτας

Η αγκαλιά

Η αίθουσα Πανδώρα με όλα τα φώτα αναμένα, όταν έξω η Αθήνα βρέχει και σκοτεινιάζει

Το γραφείο που αδειάζει την Παρασκευή και μένουμε για να κουβεντιάσουμε, τέσσερις

Το ξεκούραστο καναπεδάκι στο στέκι της γειτονιάς

Η Αθήνα βρέχεται,

Από χτες. Χειμώνας, επιτέλους! Επιτέλους; Σήμερα το πρωί, καθώς προσπαθούσα να τα βγάλω πέρα με τα νερά και τον αέρα, ένιωθα εκνευρισμένη. Ευτυχώς στο κέντρο απλώς έβρεχε και δεν φυσούσε. Πήρα τη Μητροπόλεως. Καθώς κατέβαινα, άρχισα να θυμάμαι βροχές.

Η χειρότερη στη Σκόπελο. Καλοκαίρι, διακοπές με τον Η. Σε ψυχολογική κατάσταση έτσι κι αλλιώς περίεργη λόγω διάφορων προβλημάτων, είχε γενικώς καιρό περίεργο. Ένα απογευματάκι λοιπόν βλέπουμε να σκάει μύτη ο ήλιος και αποφασίζουμε να πάμε στην κοντινή παραλία να βουτήξουμε. Κλειστό κολπάκι, πολύ γραφικό και ήσυχο. Πράσινα νερά και πράσινο γενικώς εκεί γύρω, μακρινά πυκνά σύννεφα έκαναν το τοπίο μαγικό και εξωτικό. Αλλά δε μας έκοψε. Η μπόρα που ξεκίνησε ήταν απερίγραπτη. Ήταν πρώτη φορά που είπα ότι άνοιξαν οι ουρανοί. Χωθήκαμε σε ένα κιόσκι που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν beach bar αλλά η δύναμη της βροχής ήταν τέτοια που δεν τολμούσες να σκεφτείς ότι θα προφυλαχτείς εκεί μέχρι να τελειώσει. Η επόμενη λύση ήταν να τρέξουμε προς την ταβέρνα. Δεν ήταν κοντά, και είχε ανηφόρα, σκαλιά ατελείωτα. Μου κόπηκαν τα πόδια. Αστραπές έπεφταν παντού. Φτάσαμε στην ταβέρνα. Έτρεμα. Έτρεμα. Φοβόμουν σαν παιδί.

Η «ως το κόκαλο» στο Άμστερνταμ. Ήμουνα με τον Η. Αλλά με άλλον Η. Είχαμε μερικές ώρες στη διάθεσή μας ανταπόκριση από Νέα Υόρκη προς Αθήνα. Ήθελα να δω το μουσείο του Van Gogh. Περπατούσαμε συνέχεια. Όλα με τα πόδια. Γύρω γύρω. Αλλά ήταν υπέροχα. Βραχήκαμε ως το κόκαλο. Η tiny ομπρέλα που είχα μαζί μου δεν έλεγε τίποτα. Κάποια στιγμή καθίσαμε σε μια μπυραρία. Ζεστασιά. Καλή μουσική και σάντουιτς με τονοσαλάτα. Θέλω να ξαναπάω Άμστερνταμ και ας βρέχει όλη την ώρα, του πάει.

Η πιο αναπάντεχη στο Μαρούσι. Για ψώνια με τον πρώτο Η. Μπόρα. Γίναμε μούσκεμα, τρέχα! Χωθήκαμε στο BluePrint όπως πάντα.

Η πιο χαρούμενη στο Χαϊδάρι. Γιόρταζε ο Α και μας έτρεχε εκεί για να μας ταΐσει. Στο τσακίρ κέφι επάνω έξω γίνεται κατακλυσμός. Εκείνο το βράδυ δεν κατάφερα ποτέ να φτάσω σπίτι.

Η πιο ανακουφιστική. Στο γιαπί. Φέτος. Μετά από μια πολύ κουραστική μέρα, κατέληξα στο σπίτι που ακόμη δεν είχε κουφώματα. Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Είχε αρχίσει να ψιχαλίζει. Είχα αρχίσει να ονειρεύομαι βροχές και καφέδες και παρέες.

Here comes the rain again…       

Κι άλλη ερώτηση:

Την προηγούμενη φορά το θέμα είχε να κάνει με το πώς λες ευγενικά όχι σε κάποιον που δε θέλεις. Είναι λίγο θέμα τύχης αν θα κάνεις την κατάλληλη κίνηση, αλλά τελικά μετά την κουβέντα βρέθηκε η λύση. Τώρα το ερώτημα είναι εντελώς άλλο. Όταν ενδιαφέρεσαι για κάποιον, και έχεις την εντύπωση ότι το κλίμα είναι θετικό, αλλά δε βάζεις και το χέρι σου στη φωτιά, γιατί μπορεί να είναι απλά φιλικός (κάθε φορά τα ίδια λέω και κάθε φορά λάθος κάνω σε αυτό το σημείο), γαμώτο, τι κάνεις για να του δείξεις ότι ενδιαφέρεσαι; Προφανώς θα μου πεις, του το λες. Αλλά, το πρόβλημα με αυτό είναι ότι φοβάσαι την ενδεχόμενη απόρριψη στη μούρη. Και φοβάσαι μην τσαλακωθεί ο καλοστρωμένος εγωισμός σου. Μην πέσεις λίγο χαμηλά. Στο κάτω-κάτω δεν ξέρεις τι τρέχει στην προσωπική του ζωή. Μπορεί τελικά να μην είναι και μόνος του. Αλλά με τέτοιες υποθέσεις δεν πάμε μπροστά. Μένουμε στα ίδια. Οπότε τι κάνουμε; Παίρνουμε το θάρρος και το ρίχνουμε ή προσπαθούμε να το φέρουμε με σπόντες και τσαχπινιές και τέτοια; Τουλάχιστον να ήμουν σίγουρη ότι είναι μόνος…. Θα ήταν πολύ πιο εύκολο.

Θυμάμαι μια φορά που έκανα chat με έναν απογοητευμένο έφηβο, ο οποίος έλιωνε για μια κοπελιά και με ρώταγε τι να κάνει, του είπα απλά πες της το. Και αν μου ρίξει χυλόπιτα; Ε! και τι έγινε του είπα. Τι έχεις να χάσεις; Αν σου ρίξει χυλόπιτα πας παρακάτω, δεν είναι και η μοναδική κοπέλα σε όλο τον κόσμο, αν δεν το δοκιμάσεις όμως μπορεί να μη μάθεις ποτέ αν ήθελε. Κρίμα δεν είναι;

Ορίστε μας τώρα! Που ακούστηκε; Να … ε?

Ουφ!

Αυτό το ΣΚ ήταν αφιερωμένο αποκλειστικά στο educational research in action. Διάβασμα και πάλι διάβασμα. Το άλλο ΣΚ θα πρέπει να κάνω την πρώτη εργασία για το e-learning professional. Πάλι διάβασμα και γράψιμο. Το επόμενο από αυτό θα πρέπει να κάνω εργασία για τις εκπαιδευτικές τεχνικές γενικώς και ειδικώς στην πληροφορική. Μετά (το πρώτο ΣΚ του Νοέμβρη δηλαδή) έχω πρωί-βράδυ σεμινάριο και Σάββατο και Κυριακή. Μετά το δεύτερο ΣΚ του Νοέμβρη έχω διάβασμα για τα e-portals. Και η ζωή συνεχίζεται κάπως έτσι…

Εγώ το μόνο που ήθελα είναι να έχω ένα ΣΚ χωρίς διάβασμα, να ακούω 70s και 80s στο ραδιόφωνο, και να καθαρίζω το καινούριο μου σπίτι. Μπορώ;

Destructed

the summer is over

αν και 15 Αυγούστου μόνο, i feel like the summer is over. Και αν και το post αυτό αλλιώς άρχισε, όπως ακριβώς και αυτό το καλοκαίρι, τελικά αλλιώς καταλήγει. σήμερα φεύγω (το καλοκαιράκι στην ακρογιαλιά, κρουαζιέρα θα σε πάω, καλοκαίρι, με μισάνοιχτες τις γρίλιες μεσημέρι, απόψε θα ζηλέψει ο κηλαηδόνης το πάρτυ που θα κάνουμε εμείς) και νιώθω λες και αυτός είναι ο επίλογος του καλοκαιριού που περίμενα να τελειώσει από καιρό.
Φέτος θυμήθηκα πολλές φορές την αγάπη μου για το Σεπτέμβρη. Όταν ήμουν μικρή – δημοτικό- και πηγαίναμε –με τα πόδια!!- στο κοντινό βιβλιοπωλείο να πάρουμε τα “σχολικά”, συναντούσαμε πάντα γνωστούς στο δρόμο –μαμάδες συμμαθητών, παππούδες και γιαγιάδες φίλοι του δικού μου παππού και της δικής μου γιαγιάς- και μου άρεσε να τους ακούω να λένε “καλό χειμώνα”. Λάτρευα εκείνη τη βόλτα στο βιβλιοπωλείο, γιατί θα έπαιρνα καινούρια τετράδια, μαρκαδόρους, χαρτόνια και ότι άλλο μπορούσε να βάλει η φαντασία της δασκάλας μου, που δεν ήταν φτωχή, ιδιαίτερα στα πρώτα σχολικά χρόνια. Στο βιβλιοπωλείο όλοι γνωστοί, κάθε χρόνο περίμεναν όλη τη γειτονιά, όλη τη συνοικία για την ακρίβεια, και πάντα φεύγαμε με τεράστιες σακουλές γεμάτες καινούρια πράγματα. Όχι γιατί η μαμά μας έπαιρνα ότι θέλαμε, αλλά γιατί ήμασταν τρία αδερφάκια και είχαμε τρεις διαφορετικές δασκάλες! Πάντα μου άρεσε να σκέφτομαι ότι σε λίγο αρχίζει το σχολείο. Απολάμβανα τη ζωή εκεί γιατί μου φαινόταν σαν ένα μεγάλο παιχνίδι. Το διάβασμα ήταν μια λεπτομέρεια για τα σχολικά χρόνια, σε δημοτικό και γυμνάσιο. Αυτό που είχε σημασία στο σχολείο ήταν ότι θα έβλεπα τους φίλους μου.
Όταν μεγάλωσα, τον Σεπτέμβρη τον περίμενα πως και πως για άλλους λόγους. Λόγω διαβολικής σύμπτωσης οι μακροχρόνιες σχέσεις που έκανα είχαν το καλοκαίρι το χωριό τους. Άντε να περάσει το δικό μου καλοκαίρι… όχι ότι ήμουν και κλεισμένη, αλλά δεν ήταν το ίδιο. Έτσι τα πρώτα δροσερά βράδια στο τέλος του Αυγούστου μου έφερναν περισσότερη χαρά από τη ζέστη του μεσημεριού που το θερμόμετρο έδειχνε μόνο παραλία. Αρνιόμουν να τα ζήσω αυτά τα καλοκαίρια. Δεν τα ήθελα, απλά υπήρχα.
Πέρυσι ήταν αλλιώς. Δεν είχα να περιμένω κάτι το Σεπτέμβρη, λεφτά είχα, πολλές γνωριμίες έκανα, αλήτεψα σε όλη την αττική όλες τις ώρες, έκανα ένα αξέχαστο πάρτυ, πήγα στην Πάρο –που πέρασα υπέροχα- και με το που γύρισα έμαθα ότι θα πάω και Νέα Υόρκη.
Φέτος πάλι περιμένω το Σεπτέμβρη, αλλά για άλλους λόγους. Καταρχήν θέλω να τελειώσει αυτό το καλοκαίρι (καμία καλή γνωριμία, χωρίς λεφτά -για καλό σκοπό- υποχρεώσεις για το νέο σπίτι αλλά και αναμονή για να μετακομίσω, ατέλειωτες ώρες στο ανθυγιεινό περιβάλλον του γραφείου χωμένη κάτω από βιβλία για να βρω ιδέες, η Αθήνα που δεν χάρηκα, τα θερινά που δεν πήγα, το σπίτι που δεν τέλειωσε, η αβεβαιότητα με τις αλλαγές στο γραφείο, και άλλα στενάχωρα, που δεν είναι της παρούσης). Μάταιο καλοκαίρι. Καθόμουν στην ξαπλώστρα και κάρφωνα το βλέμμα μου στον μπλε ορίζοντα με τη σκέψη «πότε θα ρθουν οι πρώτες βροχές να χωθώ στην καπαρντίνα μου;» και ταυτόχρονα σκεφτόμουν ότι εκείνες τις στιγμές θα αναζητώ τα καλοκαιρινά βράδια και το αραλίκι στην παραλία.
Τον Αύγουστο που μου χρωστάς τον ξέχασες

Μάντεψε τι έκανα εχτές το βράδυ

 

my five favorite smells 

1. του πρωινού στα ξενοδοχεία των παιδικών μου χρόνων
2. του ποτισμένου βασιλικού το καλοκαίρι
3. του νυχτολούλουδου του γείτονα
4. του σπιτιού όταν η μαμά φτιάχνει γλυκό του κουταλιού ή μαρμελάδα και βάζει μέσα αρμπαρόριζα
5. του λουκουμά στην παραλία

my favorite tastes 

1. του σύκου που μόλις έχει κοπεί από το δέντρο
2. του γλυκού κρασιού από τη Σάμο, όταν το πίνεις σιγά σιγά και μασουλάς τυρί
3. της κρέπας με πολύ σοκολάτα μετά το ξενύχτι
4. της παγωμένης μπύρας στην αυλή μου
5. της Νέας Υόρκης

my favorite sounds 

1. των τζιτζικιών κάτω από τα πεύκα το μεσημέρι
2. των τριζονιών τη νύχτα στην αυλή μου
3. της θάλασσας
4. της πέτρας που κυλά και ποτέ δεν χορταριάζει
5. of silence

my favorite views

1. της βεράντας του Μάνου, στη Τζια
2. του Άϊ Γιάννη, στο περίεργο χωριό μας
3. της ανατολής του ήλιου από τη θάλασσα, όταν είναι Αύγουστος και πάω στη δουλειά
4. της Ακρόπολης, το πρωί όταν φτάνω στο γραφείο
5. of my life