σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι. βιώνω. δεν πάει άλλο πρέπει να γράψω. έχω αφήσει δύο συναντήσεις με την ομάδα του Πολυχρόνη χωρίς να γράψω, ενώ ταυτόχρονα γίνεται και ένας τρελός εσωτερικός διάλογος μέσα μου που με ακολουθεί παντού. έχω αρχίσει να ακούω μάλλον και άλλες πλευρές του εαυτού μου. δεν είναι άσχημα, ούτε δύσκολα. είναι σίγουρα διαφορετικά και είναι μάλλον καλύτερα, μέχρι τουλάχιστον να βγάλουμε και μια άκρη. ενώ ήδη μέσα μου έχω αρχίσει να παλεύω με το επάγγελμα μου και να ψάχνω όποια οδό διαφυγής μπορεί να υπάρχει και να μην υπάρχει, είτε από το συγκεκριμένο οργανισμό, είτε από τον τομέα γενικότερα, οι καμπάνες της αλλαγής έχουν αρχίσει να τρελαίνουν τα αυτιά μας στην εταιρεία. αλλαγές συνεχώς, είναι και η οικονομική κρίση και μας έχουν τρελάνει. ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός είναι έννοια ξεχασμένη και οι απόψεις που ακούγονται είναι «δεν μπορείς να αλλάζεις την απόφασή σου από τη μια μέρα στην άλλη». να όμως που μπορείς…. ευελιξία δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο γκρίνια και αγκύλωση. ψάχνοντας μέσα μου να δω τι γίνεται με τη δουλειά μου και γιατί θέλω τόσο πολύ να φύγω σκέφτομαι ότι μου φταίνε οι συνθήκες, το πλαίσιο της εταιρείας, ότι έχει την εκπαίδευση για διακόσμηση, ότι η διοίκηση της εκπαίδευσης δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι γίνεται μέσα στην τράπεζα και έχει βάλει τα πάντα σε έναν αυτόματο πιλότο που δεν οδηγεί πουθενά. ότι έχω κάνει προσπάθειες να αλλάξω τα πράγματα τουλάχιστον για τους εκπαιδευόμενους που κάθε φορά έχω μπροστά μου, αλλά από την άλλη πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις μέσα σε 8 ώρες και πόσα να κερδίσεις; έχω προσπαθήσει ακόμη να κρατήσω επαφή μαζί τους, να φτιάξω ιστοσελίδα και forums,δίκτυα επικοινωνίας, πιο πολύπλοκα, πιο απλουστευμένα, πιο απόμακρα, πιο άμεσα. τίποτα. δεν έχω καταφέρει τίποτα. πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις ανθρώπων που έτυχε να μου πουν ότι ήταν πολύ καλό το σεμινάριο, τίποτα. μια τρύπα στο νερό. και έτσι θέλω να φύγω από εδώ. να πάω όμως που; κοιτάω αγγελίες. ανοίγω ορίζοντες. κάποιες δεν τις προλαβαίνω. γαμώτο. κάποιες δεν μου κάνουν. κάποιες τις φοβάμαι. όμως πες ότι αλλάζω εταιρεία και πάω κάπου αλλού. θα είναι διαφορετικά τα πράγματα; θα είναι καλύτερες οι συνθήκες; θα κάνω κάτι ουσιαστικότερο; μήπως η εκπαίδευση ενηλίκων και ιδιαίτερα οι κοινωνικές ικανότητες με τις οποίες ως τώρα ασχολούμαι είναι αδιέξοδο; όχι, τα σεμινάρια όμως, μονοήμερα ειδικά, είναι! δεν έχω βρει ακόμη κάτι πάντως. άλλωστε και πέρυσι που προσπάθησα να βρω και πήγα και σε συνεντεύξεις τζίφος. οκ, αυτό δε σημαίνει ότι δεν θα βρω φέτος κάτι. με αυτές τις σκέψεις πάνω κάτω, πάω στη συνάντηση του ΑΚΜΑ όπου παρουσιάζουμε με μια μικρή ομάδα ένα «εργαλείο διαλόγου» στην ολομέλεια. πρέπει να πήγε καλά. έγινε πολύ συζήτηση γύρω από αυτό και μας ευχαρίστησαν! κίνησε το ενδιαφέρον, ένιωθες στην ατμόσφαιρα ένα θετικό ηλεκτρισμό. και αυτό που νιώθω εκεί είναι ότι δε δέχομαι εύκολα ευχαριστώ. δεν ευχαριστιέμαι αρκετά όταν δίνω ή δεν καταλαβαίνω ότι δίνω αρκετά. έτσι δεν παίρνω ικανοποίηση. άρα μήπως είναι περισσότερο εσωτερικό το πρόβλημά μου και απλά δεν έχω μάθει να παίρνω ικανοποίηση από αυτά που κάνω, ή αυτά που κάνω δεν είναι αυτά που με ικανοποιούν; και θα έπρεπε να στραφώ αλλού για να ικανοποιηθώ; οι μέρες περνούν και βλέπω τους Tigger Lillies στο Badminton. The freakshow. που μας δείχνει τι είναι καταρχήν το feakshow, τι ήθελε να πει κλπ.κλπ. πέρα από το θέαμα και τη μουσική που ήταν υπέροχα, ήταν και αυτά που ήθελε να σου πει ο ποιητής. πώς βλέπουμε τα φρικιά, τι είναι τα φρικιά, πόσο φρικιά είμαστε. χάρηκα που ένιωσα φρικιό, ένιωσα το μαγικό κόσμο που κάθε φρικιό έχει μέσα του και πόσο ωραίο είναι να είσαι τόσο διαφορετικός. ήταν μια υπέροχη παράσταση διαφορετικότητας, βαθιά συναισθηματική. ανάμεσα στους χορευτές ήταν και τρεις νάνοι. ένας από αυτούς πραγματικά χόρευε υπέροχα, έλαμπε ολόκληρος με μεγάλη διαφορά από τους άλλους δύο. έτσι κατάλαβα ότι αυτό που έκανε του έδινε μεγάλη ικανοποίηση και ζήλεψα που εκείνος τα έχει καταφέρει τόσο καλά. τον χάρηκα πάρα πολύ. με έκανε λίγο μέσα μου πιο φωτεινή. ήθελα να τον αγκαλιάσω και να τον ευχαριστήσω. και μετά ήρθε η επόμενη συνάντηση του ΑΚΜΑ. όπου δουλέψαμε πολύ την έννοια της συνεξέλιξης. με τρόπο που το βιώσαμε νομίζω. εγώ τουλάχιστον. με τη βοήθεια ενός ατόμου της ομάδας μας. δουλέψαμε με μια οικογένεια και διαπιστώσαμε πως τα παιδιά μπορούν να βοηθήσουν τους γονείς να μεγαλώσουν, να ωριμάσουν και να ασχοληθούν με τον εαυτό τους και όσα τους λείπουν από τη ζωή τους. και πάλι φάνηκε εκπληκτικά πώς λειτουργεί η οικογένεια ως ένα σύστημα με αλληλεπιδράσεις καθρέφτη. όταν το κουβεντιάσαμε μετά καταλάβαμε, ότι όσο καλό και να μας φαίνεται στο παράδειγμα, είναι πολύ δύσκολο να δεχτείς ως μάνα, ότι το παιδί σου σε μεγαλώνει, όταν εσύ έχεις προετοιμαστεί για να του δώσεις το καλύτερο, να το μεγαλώσεις, να του προσφέρεις τη ζωή και τις δυνατότητες. τώρα μπορεί το παιδί να ταλαιπωρηθεί πολύ από τη δική σου ανωριμότητα, για να σε βοηθήσει να τη δεις. και αυτό είναι δύσκολο πολύ να το δέχεσαι. όμως από την άλλη πρέπει να το δεχτούμε με ευγνωμοσύνη. με ευχαριστώ. σαν ευκαιρία για όλο το σύστημα. να το δεχτώ όμως και να μην κάνω πως δεν βλέπω. το ίδιο λοιπόν μπορεί να ισχύει και για τον εκπαιδευτή. που μπαίνει στην αίθουσα με ένα περιεχόμενο καλά προετοιμασμένο για τους εκπαιδευόμενους. για να τους το παραδώσει. τη στιγμή λοιπόν που βγαίνει το πρόβλημα, που νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ, σημαίνει ότι οι εκπαιδευόμενοι σου δίνουν ευκαιρία να ωριμάσεις και πρέπει να τους ευγνωμονείς γι αυτό και όχι να βρίζεις την τύχη σου για τον οργανισμό, το κλίμα και όλα τα σχετικά. μήπως λοιπόν έχοντας βάλει το μυαλό σε συγκεκριμένους δρόμους εδώ και πέντε χρόνια που δουλεύω, σε συγκεκριμένα αυλάκια, δεν μπορώ να είμαι ευγνώμον πια, δε μπορώ να δεχτώ, να ακούσω και έχω οχυρωθεί; μήπως μπαίνω με τελείως λάθος διάθεση μέσα στην αίθουσα, από την αρχή στημένη λάθος; εκτός από αυτό βέβαια πριν ξεκινήσουμε με την οικογένεια είδαμε κάποια στοιχεία για τη σύγχρονη πραγματικότητα και διαπίστωσα ότι: δεν αφιερώνω χρόνο, βιάζομαι και δεν θυμάμαι, χάνω το χρόνο μου στο αύριο, έχοντας πάντα στο μυαλό μου τι πρέπει να κάνω μετά, τι πρέπει να κάνω αύριο και σε όλα αυτά δεν χωράει το όραμά μου. και το όραμά μου είναι να γίνω ζωγράφος, να ασχολούμαι με την αισθητική, με την κατασκευή. χωρίς να ξέρω αυτό αν θα έχει απαραίτητα νόημα. απλά με τραβάει σα μαγνήτης, μου αρέσει. και δεν είναι πρώτη φορά που μου το βγάζει αυτό η ομάδα του ΑΚΜΑ. και σκέφτηκα λοιπόν εκείνη τη μέρα ότι θα αρχίσω να το βάζω σε εφαρμογή μετά το γάμο, όχι, μόλις τελειώσω με αυτό το project, όχι, από το Σκ, όχι…. από αύριο…. όχι! Από σήμερα!!!!! και ακόμη να πιάσω πινέλο στα χέρια μου. και ήρθε η επόμενη εβδομάδα όπου ένα απόγευμα μετά τη δουλειά παρακολουθήσαμε ένα mini σεμινάριο από μια εταιρεία που θέλει να πουλήσει τα προγράμματά της στη δική μας εταιρεία. παρακολουθώντας τον παραλογισμό και την παραφιλολογία του προγράμματος που όμως μπορεί να είναι «πιασάρικη!» (τι απαίσια λέξη!) και να ικανοποιεί ανθρώπους σκέφτομαι πως πραγματικά είμαι σε λάθος επάγγελμα και αυτό το επάγγελμα κάνει κακό στους ανθρώπους και πρέπει να γίνω κάτι άλλο και ότι αυτά που κάνω μήπως απευθύνονται σε ανθρώπους που θα προτιμούσαν κάτι πιο «διαφημιστικό» και όχι τόσο βαθύ και ουσιαστικό. άρα, πάλι σε λάθος μέρος είμαι και κάνω τα λάθος πράγματα. το σίγουρο είναι ότι ένιωσα άσχημα για το επάγγελμα που έχω ακολουθήσει. ντράπηκα και εκνευρίστηκα. αλλά γιατί; γιατί να τραβάω όλο αυτό το αρνητικό συναίσθημα ενώ εγώ δεν είμαι έτσι; εγώ δεν είμαι αυτό. και οι μέρες περνούν και πρέπει να ετοιμάσω ένα σεμινάριο που δεν το αγαπάω καθόλου. και πιέζομαι πάλι πολύ. και πηγαίνω στο φύλακα άγγελό μου για να αναρωτηθώ αν τελικά την κάνω από εκεί που είμαι, μήπως μη αντιμετωπίζοντας την κατάσταση, να πάρω μαζί μου όλα αυτά που με βασανίζουν και να τα μεταφέρω στο επόμενο περιβάλλον που θα πάω; και θα έχω και εκεί τα ίδια; μήπως φταίω εγώ που βλέπω τα πράγματα έτσι; ναι είναι αλήθεια ότι κάνω προσπάθειες να βελτιώσω τα πράγματα για το κλίμα της ομάδας μου και πάει κάπως καλά νιώθω. με καθημερινά και απλά πράγματα, ειλικρινή χαμόγελα, ενδιαφέρον κλπ κλπ. αρχίζω να είμαι περισσότερο παρούσα και να μειώνω τις αποστάσεις και αυτό είναι ωραίο. αλλά με τους εκπαιδευόμενους; εκεί τι γίνεται; εκεί αρχίζω να βλέπω κατάφατσα την ΑΠΟΤΥΧΙΑ. παρά τις προσπάθειες που νομίζω ότι έχω κάνει δεν τα έχω καταφέρει καλά. δεν τα έχω καταφέρει να κάνω κάτι σημαντικό. και δεν φταίνε οι άλλοι γι αυτό. φταίω εγώ. απλά δεν τα έχω καταφέρει. μπορεί γιατί με παρέσυρε το κλίμα και η νοοτροπία εδώ σε λάθος κατεύθυνση, αλλά είμαι εγώ που την πήρα την κατεύθυνση, την επέλεξα. και αυτό είναι αποτυχία ΜΟΥ. και εκείνη τη στιγμή πιστεύω ότι μπορώ να προσπαθήσω προς νέα κατεύθυνση και ένα φωτάκι ανάβει μέσα μου. μέσα στην εβδομάδα όμως που περνά έχει γίνει τόσο αχνό. δεν ξέρω γιατί. δεν ξέρω αν έχω το κουράγιο γι αυτή την αλλαγή. εδώ μέσα, μέσα στην μικρή ομάδα μας νιώθω ότι κάτι μπορώ να κάνω, έχει κι εδώ τα όριά του, αλλά μπορώ, το βλέπω και το κάνω. στο σεμινάριο όμως νιώθω ακόμη πολύ μεγάλο το βάρος. θα δούμε όμως. one step at a time. θα προσπαθήσω. μέχρι τουλάχιστον να φύγω δεν έχω και κάτι καλύτερο να κάνω. είμαι σε λάθος επάγγελμα. Αυτά πάνω κάτω. μπορεί και άλλα αλλά αυτά. γιατί ήρθε μια βροχούλα να ξεπλύνει την ντροπή της αδιαφορίας μας για τη ζωή. είναι πολύ δυνατό αυτό που μου λέει μέσα μου να φύγω, και δεν θέλει και πολλές πολλές εξηγήσεις να δώσει.
