Εκτός όμως από το σεμινάριο του ΑΚΜΑ συμβαίνουν κι άλλα πράγματα στη ζωή μου. Τελευταία.
Συμβαίνουν τόσα πολλά μέσα μου, που για να μπορέσω να γράψω κάτι μου παίρνει πολύ χρόνο. Αλλά ας είναι… μου κάνει καλό να τα γράφω. Ίσως κάνει καλό και σε κανέναν άλλον στο δίκτυο. You never know (however you should!).
Δευτέρα: Σεμινάριο Επικοινωνία και Ομαδικότητα. Πολύ καλή ομάδα. Το σεμινάριο όμως θέλει περισσότερη δουλειά στη λεπτομέρεια. Βλέπουμε με τον καλό μου τους άγιους των εξαρχείων, του θεωδοράκη. Με δέος παρακολουθώ. Στεναχωριέμαι που δεν τους έχουμε πια. Που δεν τους προσέξαμε αρκετά, που δεν τους αγαπήσαμε αρκετά. Γιατί αν τους αγαπούσαμε δεν τους χάναμε έτσι. Είναι για μένα κάτι παραπάνω από άνθρωποι. Είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Τρίτη: Με παίρνουν τηλέφωνο να με πληρώσουν για μια δουλειά που νόμιζα ότι με είχαν ξοφλήσει!
Η πεθερά μου μου ζητάει να τις πω τι κόσμημα θα ήθελα για φέτος την πρωτοχρονιά. Πάμε το ίδιο απόγευμα μαζί για ψώνια (δώρα) και περνάμε πολύ όμορφα.
Τετάρτη: Επέτειος δύο χρόνων. Σαν να μην πέρασε μια μέρα; Είναι όλα πολύ πολύ όμορφα. Μου έρχεται ουρανοκατέβατο δωρο laptop! Δέχτηκα για πρώτη φορά να μου καθαρίσει άλλη νοικοκυρά το σπίτι. Και ομολογώ ότι ήταν σκέτη απόλαυση το αποτέλεσμα. Δεν πίστευα στα μάτια μου, όταν γύρισα από το τραπέζι που οργάνωσε ο προϊστάμενός μου για το καινούριο του σπίτι, στο οποίο προσπάθησα να περάσω καλά. Προσπάθησα; Ναι, πρέπει να προσπαθήσω να ξαναβρώ τη χαμένη μου ομαδικότητα. Το είπαμε και στη φετινή μου αξιολόγηση με την προϊσταμένη μου. Μπορεί να ψάχνω πολύ το αντικείμενό μου, να έχω δέσμευση για τη δουλειά μου, να είμαι επικοινωνιακή, αποτελεσματική κλπ κλπ αλλά την ομαδικότητά μου την έχω χάσει. Πραγματικά. Μπορώ να έχω άριστη σχέση μεμονομένα με άτομα, αλλά η ομαδικότητά μου είναι σχεδόν στο 0. Και πώς γίνεται να διδάσκω Επικοινωνία και Ομαδικότητα στους συναδέλφους, όταν εγώ δε μπορώ να είμαι λειτουργώ αποτελεσματικά στην ομάδα μου; Οκ, ας το δούμε σαν ευκαιρία να επιδιώξω την ομαδικότητα στις αντίξοες συνθήκες που νιώθω ότι υπάρχουν, ώστε να καταλάβω τη δυσκολία της ανάπτυξης, αλλά και τους τρόπους και τις σκέψεις που την ακολουθούν.
Πέμπτη: Βραδάκι στον φύλακα-άγγελό μας. Επιτέλους καταλαβαίνω ότι το να προσπαθώ να βοηθήσω τον άνθρωπό μου να αλλάξει δεν υπάρχει! Είναι πραγματικά άκυρο. Μόνο εκείνος μπορεί. Και έτσι κι αλλιώς τα πάει εξαιρετικά. Μήπως τελικά καμιά φορά με βρίσκω βαρετή και αδιάφορη επειδή ασχολούμε μια ζωή με το πώς θα γίνει καλύτερος ο άλλος και δεν ασχολούμαι με τον εαυτό μου. Επιτέλους! Συγκεντρώσου. Αργότερα στο Fuzz με κίτρινα ποδήλατα και πορτοκάλογλου. Ένας από τη μπάντα του ήταν συμμαθητής μου στο λύκειο! Απίστευτο! Ένας φίλος μου είναι στον κόσμο το δικό του. Προσπαθεί να πιαστεί από όπου μπορεί και ανακατεύει τη ζωή του όσο δεν πάει και κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Τι να του πω; Είναι ποτέ νωρίς;
Παρασκευή: Σεμινάριο. Επικοινωνία και Ομαδικότητα. Δύσκολα. Υπάρχουν δύο άτομα στην ομάδα που κλείνουν τα μάτια, το στόμα, τα πάντα. Απλά γελούν ειρωνικά στη ζωή. Πώς μπορούν; Πώς περνούν; Εγώ τι μπορώ να κάνω; Το e-learning μου δεν πάει και τόσο καλά ποσοτικά. Μπορεί να υπάρχουν πολύ λόγοι γι αυτό. Η τράπεζα είναι ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον από ένα Πανεπιστήμιο. Θα δούμε. Η ευκαιρία πάντως υπάρχει. Μαθαίνω.
Σάββατο: είναι για μένα και όχι για τη δουλειά. Οκ, θα πάω να φτιάξω γλυκά όλο το απόγευμα με την πεθερά μου και τη γιαγιά. Τόση γλύκα μαζεμένη που θα τη βρω. Αρχίζουν τα Χριστούγεννα λοιπόν. Και μια νέα αρχή πρέπει να γίνει. Σταθερή και συνειδητοποιημένη.
