What ever you do to the web, you do to yourself

Αυτή τη φράση είχα σημειώσει στα χαρτιά μου από όσα μας είπε ο Ron και πραγματικά η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ξέχασα, παράτησα, αμέλησα το «δίκτυο» – καμία σχέση με το διαδίκτυο, είναι όρος της συστημικής προσέγγισης και έχει να κάνει με τα δίκτυα που μας ενώνουν, τα ανθρώπινα δίκτυα -. Κλείστηκα με τον εαυτό μου σε ένα καβούκι, συγκεντρώθηκα στη σχέση μου, στον άλλον και άφησα τα πάντα έξω. Έπεσα πραγματικά με τα μούτρα. Δε νομίζω ότι έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο ποτέ. Κι εκείνος. Μάλλον. Μετά από δύο χρόνια όμως, εκείνος φαίνεται να ξύπνησε πρώτος. Σοφά. Και άρχισε να ξανασχολείται με το εαυτό του. Κάποιος θα το έκανε πρώτος αυτό. Αρχικά με ξένισε που παίρνουν και άλλα πράγματα την προσοχή του εκτός από μένα. Όμως μέσα σε λίγες ώρες μοναξιάς άρχισα να το απολαμβάνω. Τον εαυτό μου μόνο. Θυμήθηκα εμένα. Με ξανασυνάντησα. Και ήθελα να του πω τι καλά που κάνει που με αφήνει έτσι μόνη. Που θα βρω κι εγώ το χρόνο να ξαναβρώ εμένα.
Δεν έχω ιδέα βέβαια αν αυτή η στροφή και η τροφή προς τον εαυτό μας θα δυσκολέψει τις ισορροπίες και την τροφή της σχέσης. Μπορεί όμως και να τις δώσει εντελώς νέα τροφή. Μπορεί.
Έτσι, λοιπόν, θα βγω ξανά στο δίκτυο. Σιγά σιγά. Για να το χωνέψω σωστά. Έχω μάθει να μην πέφτω με τα μούτρα πια; Έχω βάλει κάποια μέτρα; Πώς το έμαθα αυτό; Πότε;

Υπάρχει λόγος σοβαρός

Που είμαι πάλι πίσω. Άρχισαν οι συναντήσεις της Παρασκευής! Και είναι αιτία και αφορμή για να συνεχίσω τις καταχωρήσεις.

Το σκεφτόμουν τόσο καιρό. Να ξεκινήσω κάτι εντελώς άλλο, να το διαγράψω, να το αφήσω, να το συνεχίσω. Χρειαζόταν όμως μια συνάντηση Παρασκευής για να το αποφασίσω.

Βρεθήκαμε μια ώρα νωρίτερα με τους «παλιούς», έτσι για να ειδοθούμε και να πούμε τα νέα μας. Οι μισοί τουλάχιστον έλειπαν και σίγουρα μας έλλειψαν. Αυτό ήταν άλλωστε και ένα από τα συναισθήματα που μας βρήκαν μέσα στην αίθουσα. Τα καινούρια πρόσωπα μας ξένισαν. Ποιοι είναι αυτοί; Πώς θα μοιραστούμε πράγματα μαζί τους; Παρόλα αυτά και την προηγούμενη φορά, όταν ξεκινήσαμε οι «παλιοί» έτσι δεν είμασταν; Έτσι.

Όλα ξεκίνησαν με μια γνωριμία, να δούμε ποιοι είμαστε εκεί, τι θέλουμε, πώς το θέλουμε, τι μπορούμε. Καλέσαμε μέσα μας παιδιά για να μας ρωτήσουν και έτσι να εξηγήσουμε στον απέναντί μας απλά και ξεκάθαρα να καταλάβει, γιατί πηγαίνουμε και χάνουμε την ώρα μας τα απογεύματα της Παρασκευής με αυτά τα Ψ (τα «ψυχολογικά» δηλαδή). Προσπαθήσαμε να δούμε τι κερδίζουμε εμείς από αυτό που κάνουμε, γιατί το κάνουμε, τι κερδίζει ο άλλος, ο διπλανός μας και τι κερδίζει ευρύτερα η κοινωνία, προσφέρει κάτι στην κοινωνία αυτό; Αυτό το τρίτο επίπεδο πολύ με ξένισε. Ναι, προσφέρει σε εμένα πολλά, με βοηθάει να γίνομαι καλύτερη, ηπιότερη και δεκτική, αυτό βοηθάει και τις σχέσεις με τους γύρω μου, αλλά μη γελιόμαστε, δεν έχει δύναμη για να κάνει και τον κόσμο καλύτερο! Αυτά μόνο στην εφηβεία μου τα πίστευα!

Μου φάνηκε κάπως περίεργο που άλλα άτομα από την ομάδα, και μεγαλύτερης ηλικίας, με περισσότερες εμπειρίες και ενδεχομένως περισσότερες απογοητεύσεις ήταν πιο αισιόδοξοι από μένα. Το πίστευαν. Βέβαια, ακόμη και όταν το άκουσα αυτό μου φάνηκε ως ρομαντική και εντελώς ουτοπική δήλωση. Έτσι, για να λέμε ότι κάτι κάνουμε. Σιγά την κοινωνική επανάσταση!

Όλες αυτές οι σκέψεις ήταν ένα μικρό βάρος μέσα μου. Είχε κλείσει δρόμους, μπλοκάρει σκέψεις, αποκλίσει συνδέσεις και κυρίως καθηλώσει γενικώς. Κρίμα! Για τον παλιό καλό μου εαυτό! Αλλά αυτό ήταν, δε μπορούσα να το κρύψω από τον εαυτό μου. Ευτυχώς όμως μετά το διάλειμμα και όλες αυτές τις flat σκέψεις και τα flat συναισθήματα είχαμε μια έκπληξη.

Ήρθε στη συνάντησή μας, για να μας μιλήσει ο Ρον Γουόκι. Όχι, δεν τον ήξερα, αλλά όσα μας είπε ήταν μεγάλη έμπνευση και πνοή που είχα χάσει (γιατί άραγε; Τι με έκανε να παραιτηθώ έτσι; αυτό το ερώτημα έχει μάλλον πολύ και επίπονη δουλειά)   

Αρχιτέκτονας, μελετητής των παραδοσιακών κοινοτήτων και του χώρου. Μας μίλησε για το χρόνο που θέλει η ομορφιά για να αναπτυχθεί, το χρόνο που θέλει ένας περιστερώνας στην Τήνο να φτιαχτεί, τον τρόπο που διαμορφώνεται ο ιδιωτικός και ο δημόσιος χώρος, το μέγεθος του χώρου και η εξυπνάδα του. Μιλήσαμε για την έλλειψη δημόσιου χώρου στην Αθήνα και τις συνοικίες που ζούμε, για την αδιαφορία μας, για την έλλειψη συνείδησης πόλης που έχουμε. Κυρίως όμως για την αδιαφορία μας. Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω για όσα άκουσα, όμως πραγματικά μίλησε στην καρδιά μου. Με γέμισε καλά αισθήματα. Μίλησε μέσα μου. Έτσι λοιπόν κατάλαβα πως πράγματι ένα μέλος του συστήματος μπορεί να προκαλέσει αλλαγή. Αρκεί όμως να υπάρχει δράση. Και υπάρχουν πολλές επιλογές δράσης. Η καλύτερη όμως είναι η άμεση δράση. Έτσι, αν βρίσκεις κάτι να μην είναι καλό στο δημόσιο χώρο ή να μη σε ικανοποιεί, αλλαξέ το.

Εγώ έχω αποφασίσει κάτι που θέλω να αλλάξω. Κι όταν αρχίσω θα σας το πω.

 

Περισσότερα για το Ρον:

http://www.kykladesnews.gr/default.asp?pid=4&la=1&nID=7079

http://ta-nea.dolnet.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=30261&enthDate=14072007

 

Αν ακούσετε πουθενά το όνομά του, σε γραπτό, συνέντευξη, ομιλία, μην τον χάσετε!!!!