Μαύρες Σκέψεις

Το ΣΚ των πυρκαγιών με βρήκε στο σπίτι. Σχεδόν κολλημένη στην οθόνη. Έβλεπα, έβλεπα, έβλεπα, και με κάθε νέο μέτωπο έριχνα μια ένοχη ματιά στον καλό μου, λες και τις έβαλε εκείνος, ή λες και έπρεπε να πάει να τις σβήσει! Ήμουν οργισμένη. Πραγματικά συνεχώς οργισμένη. Το ένα χτύπημα μετά το άλλο. Δεν κατάγομαι από εκεί, ούτε έχω κανένα δικό μου άνθρωπο. Αλλά αυτό δεν είχε για μένα σημασία. Άκουγα τα χωριά να καίγονται το ένα μετά το άλλο, το δάσος, η Ολυμπία – τι όμορφος που ήταν αυτός ο Κρόνιος λόφος, όταν είχα πάει μικρή! – και φαινόταν παντού να επικρατεί σύγχυση και πανικός, έλλειψη συντονισμού κλπ κλπ. Ήμουν χάλια. Πραγματικά χάλια. Ακούστηκαν όλα! Οι πυροσβέστες είναι ήρωες, η κυβέρνηση ήταν ανήμπορη, οι φωτιές περισσότερες από ποτέ, απειληθήκαμε από ασύμμετρη απειλή, τα πυροσβεστικά δεν είχαν νερό, οι πυροσβέστες ήταν σε άδεια, η οικολογική καταστροφή είναι ανεπανόρθωτη, μπλα, μπλα, μπλα. Ειπώθηκαν πάρα πολλά. Αν δε μπω όμως και τα δικά μου θα σκάσω.

Καταρχήν γέλασα με το σημαιάκι της Ελλάδας στη δεξιά γωνία της οθόνης του Αnt1 όλες αυτές τις μέρες. Αυτό μας έλειπε! Και δε μπόρεσε να μας προστατέψει. Και αυτοί που προστατεύει αυτό το σημαιάκι στη γωνία της οθόνης του Ant1 πόσο την έχουν βιάσει τη χώρα μας;

Άφωνη με τις επιπτώσεις που φαντάζομαι ότι θα έχουν οι πυρκαγιές στη ζωή των ανθρώπων αυτών. Κοινωνικός ιστός, παραγωγή και οικονομία, πολιτισμός, βόλτα;

Στο γραφείο: μια: εντάξει, πήγε ο μπαμπάς μου να δει που έχουμε σπίτι και κτήματα εκεί. Υπερβολές. Το σπίτι μας δεν κάηκε, μόνο η αυλή. Αλλά υπερβάλλουν που λένε και κρανίου τόπος! Εντάξει είναι λίγο καμένα, αλλά δεν είναι και τόσο τραγικά. Αν έμενες εκεί θα σου λεγα εγώ!

Μια άλλη: ναι μωρέ υπερβάλουν! Αφού όταν δείχνουν σκηνές από την περιοχή και δείχνουν τα καμένα, όταν υπάρχει κάτι πράσινο γυρνάνε την κάμερα από την άλλη! Αφού δεν πνίγηκα πάλι καλά! Μόνο αν καίγανε τη «δική σου» πατριδούλα θα σε ένοιαζε; Και μόνο αν έμενες κι εκεί! Και μόνο αν ήταν η άλλη κυβέρνηση!

Πριν δύο λεπτά είχα δει αυτή τη φωτογραφία http://edition.cnn.com/2007/WORLD/europe/08/27/greece.fires.ap/index.html#cnnSTCPhoto Επιλέξτε 6.

Συζητούσα στο τρένο με τον καλό μου ότι φταιμε ως έλληνες. Ότι είμαστε α-πολιτικοί και το μόνο που ξέρουμε να κοιτάμε είναι το στενό προσωπικό μας συμφέρον. Ο ένας θα ψηφίσει ΝΔ γιατί ο θείος του είναι βουλευτής, ο άλλος ΠαΣοΚ γιατί οι γονείς του είναι μέσα. Ο άλλος ΣΥΡΙΖΑ γιατί το ΠαΣοΚ δεν του δώσε τη θέση που περίμενε. Κανείς γιατί πιστεύει ότι ο ένας ή ο άλλος είναι καλύτερος; Ή ότι μπορεί να κάνει κάτι καλύτερο για τη χώρα μας που από ψωροκώσταινα έχει πέσει πιο κάτω τώρα;

Λαβαίνω mails και μηνύματα για να αντιδράσω. Να βγω στο σύνταγμα να φωνάξω. Να ψηφίσω λευκό. Να τους μαυρίσω όλους.

Μα τι ύπνος είναι αυτός; Τι νομίζετε ότι θα πετύχετε με αυτό; Ποιος σας είπε ότι πετυχαίνεται κάτι; Αλήθεια σκεφτείτε ποιος σας το πε; Σκεφτείτε ποιου συμφέροντα εξυπηρετεί αυτό το αθώο και αβίαστο ξέσπασμα. Πόσες φορές έχει γίνει κάτι και βγαίνουμε στους δρόμους, φωνάζουμε, ξεσπάμε τα νεύρα και την οργή μας και μετά σαν ήσυχα παιδάκια που κλάψαμε αρκετά κουρνιάζουμε πάλι στα κλουβάκια μας; Νομίζετε ότι είναι πολιτική πράξη αυτό; Συμμετοχή στα κοινά;

Όχι! Δε θα ξεσπάσω την οργή μου σήμερα. Θέλω να την κρατήσω μπας και πάρω καμιά απόφαση να κάνω κάτι πιο ουσιαστικό. Όχι, δεν θα ψηφίσω λευκό. Κανένας δεν παίρνει κανένα μήνυμα όταν υπάρχουν πολλά λευκά ή μεγάλη αποχή. Ρωτήστε τον Μπους να σας πει. Δεν θα βγάλω την ουρά μου απέξω. Θα ψηφίσω αυτό που πιστεύω ότι είναι καλύτερο. Με τα δικά μου κριτήρια, αλλά δεν θα γυρίσω την πλάτη. Και από αυτό που θα ψηφίσω, εγώ προσωπικά δε θα κερδίσω τίποτα. Δεν έχω μπάρμπα στην Κορώνη. Κι αν έχω δεν έχω ενδιαφερθεί να μάθω ποτέ. Θα ψηφίσω σε αυτό που μου δίνει ελπίδα για μια καλύτερη ζωή σε αυτή τη χώρα. Μη ρίξεις λευκό! Ψήφισε. Δε σου λέω τι να ψηφίσεις. Βρες τα κριτήριά σου, ελέγξτε τα, σκέψου τα, δες αν είναι πολιτικά και ψήφισε. Και μακάρι εκτός από το να ψηφίσεις να σκεφτείς και τίποτε άλλο πιο ουσιαστικό. Να ασχοληθείς με τον τόπο σου και όχι με την αυλή σου.  

Βλέπω τη δημοσκόπηση. Το 45% λέει πιστεύει ότι η πρώτη αιτία της καταστροφής ήταν η έλλειψη συντονισμού, άλλο ένα 35% (αν θυμάμαι καλά, εκεί περίπου) είναι όσοι πιστεύουν ότι φταίει κυρίως η έλλειψη σωστής πρόληψης, και άλλες αιτίες με μικρότερα ποσοστά. Αυτά που έγιναν λοιπόν, θα επηρεάσουν την ψήφο σας; 70% και πάνω ΟΧΙ! Ε! Φυσικά! Τι να επηρεάσουν; Όταν ψηφίζω επειδή ο μπαμπάς είναι στο κόμμα, χωρίς να ξέρω γιατί, όταν ψηφίζω επειδή ο θείος είναι βουλευτής, ή ο κουμπάρος δήμαρχος τι με νοιάζει αν υπήρχε έλλειψη συντονισμού ή πρόληψης!

Μάλιστα!

Για αυτή τη χώρα, άλλο μπροστά δεν έχει. Μόνο πίσω.

Στο σπίτι η κατάσταση είχε ως εξής:

Όταν ξεκινήσαμε ήμασταν συνέχεια ο ένας πάνω στον άλλο. Δεν κάναμε τίποτα χώρια. Κολλημένοι. Μετά άρχισαν οι δουλειές. Πλάκωσαν απανωτά και κυρίως εμένα. Αν δεν είχα να κάνω νεροχύτη θα είχαν να μαγειρέψω, αν όχι, να σκουπίσω ή να βάλω πλυντήριο, αν όχι να μαζέψω ρούχα ή να σιδερώσω. Ο καλός μου τότε είχε μπει στην πρώτη φάση όπου τακτοποιούσε το σπίτι και πήγαινε στο super market. Σιγά σιγά καταλάβαμε ότι αυτό δεν είναι αρκετό και μπορεί να σκουπίζει και να πλένει πιάτα. Μετά να βάζει πλυντήριο, να καθαρίζει το μπάνιο, να σκουπίζει…. κλπ κλπ. Εχτές έκανε και την πρώτη του πολύ πετυχημένη απόπειρα στην κουζίνα. Έφτιαξε τορτελίνια με φιλέτο κοτόπουλο (να σημειώσω ότι πρόσφατα ανακάλυψα ότι το τέλειο μυρωδικό για το κοτόπουλο-φιλέτο-μπούτι είναι το δεντρολίβανο. Του δίνει υπέροχο άρωμα!) και μια σαλάτα από ανάμεικτα λαχανικά. Μια χαρά τα κατάφερε! Το σίδερο μας έχει μείνει! Τώρα βρισκόμαστε στο στάδιο όπου προσπαθούμε να μην κάθεται ο ένας, και ο άλλος να δουλεύει, αλλά να τελειώνουμε τα πάντα μαζί –δεν το χουμε πετύχει πολύ ακόμα, αλλά στο δρόμο είμαστε. Έτσι μετά ο καθένας κάνει ότι θέλει. Εκείνος χώνεται στον υπολογιστή και είτε παίζει, είτε ψάχνει, είτε πολύ σπάνια δουλεύει. Εγώ ή πολύ σπάνια τον διώχνω από τον υπολογιστή γιατί θέλω να δουλέψω, ή χαζεύω στην τηλεόραση γιατί είμαι κουρασμένη ή (;)… μέχρι τώρα τακτοποιούσα τον πανικό των συνταγών μου και έκανα και λίγο step.  

Το θέμα μας όμως δεν είναι αυτό. Εχτές, επειδή ήμουν σχεδόν άυπνη από το προηγούμενο βράδυ ο καλός μου ήθελε να με περιποιηθεί. Μου ανακοίνωσε να μην πλησιάσω την κουζίνα, θα μαγειρέψει εκείνος και να κάνω εγώ κάτι άλλο. Ας κάνω κάτι που με ευχαριστεί. Βλέποντας την απορία στα μάτια μου επιμένει: ας χαζέψω τηλεόραση. Και μένω εκεί εγώ και αναρωτιέμαι. Κάτι που με ευχαριστεί; Δηλαδή τι; Δηλαδή…. έχω χάσει τόσο τον εαυτό μου που δε βρίσκω κάτι που ήθελα να κάνω εκτός από δουλειές; Δηλαδή;

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι να βάλω μουσική.

Κατά τα άλλα….

Γιατί δε διαβάζω λογοτεχνία; Γιατί νιώθω τύψεις όταν το κάνω (παράνοια – λόγω επαγγέλματος)

Γιατί δεν ζωγραφίζω; Γιατί τα έχω παρατήσει!

Γιατί δε βγαίνω μια βόλτα; Γιατί δε μένω στο κέντρο της Αθήνας.

Γιατί δεν παίρνω τηλέφωνο τη φίλη μου που έχω 1 χρόνο να τη δω; Το ξέχασα.

Γιατί δεν αρχίζω κανένα από τα βιβλία που έχω πει ότι όταν βρω χρόνο θέλω να διαβάσω; Γιατί δεν έχω αρκετό.

Γιατί δε βάζω σε μια σειρά τις φωτογραφίες μου και δεν τακτοποιώ τα αρχεία και τα backup μου; Γιατί δεν παίρνω τηλέφωνο στο ιατρικό για να κανονίσω τις εξετάσεις μου; Γιατί δεν πάω οδοντίατρο;

Προφανώς είναι κάτι άλλο που θέλω να κάνω στη θέση όλων αυτών.

Εχτές πάντως, μετά από τεμπελιές και νεροχύτη, σιδέρωνα βλέποντας ειδήσεις Alpha, πάντα ΜΕΤΑ τον Κακαουνάκη!  

Ευτυχώς η μεσημεριανή περιποίηση συνεχίστηκε και το βράδυ με παγωμένο shake ροδάκινου. Ό,τι καλύτερο μετά τη σάουνα από το σιδέρωμα.

υ.γ. εχτές βρήκα ένα phd στην αγγλία με θέμα: well-being in the workplace. Πόσο το θέλω;

Μετά από ένα τέλειο ΣΚ στην Αίγινα (το προηγούμενο, όχι αυτό)

Αναρωτιέμαι:

 

Έχω γίνει τόσο Κατίνα που μου αρέσει να χαζεύω το how clean is your house στο ΣΚΑΪ;

 

Γιατί δεν ακούω τόση μουσική όσο κάποτε;

 

Τι θα γίνει με τις Κυριακές; Θα φροντίσει κάποιος να τις ξεχειλώσει;

 

Τι θα γίνει με την πρόταση του Μάνου για το Μητροπολιτικό Πάρκο;

 

Πώς το έπαθαν και κανόνισαν να γίνει τόσο μικρή προεκλογική περίοδος;

 

Τι άλλο μπορούμε να κάψουμε στην Αττική; Μήπως το Μητροπολιτικό Πάρκο που ΘΑ γίνει;

 

Πότε επιτέλους θα κάνει ξαστεριά εδώ κάτω;

 

Πότε θα κλείσουμε τα κλιματιστικά επιτέλους;

 

Γιατί οι παρέες σβήνουνε;

 

Γιατί τελοσπάντων όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν;

 

Αυτό το καλοκαίρι παραήταν μικρό! Ευτυχώς!

 

Ουφ! Τα πα και ξεσπάθωσα! (τρομάρα μου!)

Τι μπορούν να κάνουν τα καταστήματα της γειτονιάς

Π1: Hondos center

Εχτές μετά τη δουλειά πέρασα από το Hondos στην Ερμού γιατί με τράβηξε το 50% στην ένδυση που έγραφε απ’ έξω. Δεν πήρα κάτι τελικά γιατί ότι μου άρεσε ήταν αρκετά ακριβό για να το πάρω. Κατεβαίνοντας έριξα μια ματιά στο ρολόγια. Καθώς κοιτούσα το stand της swatch και ο καλός μου της CK η πωλήτρια που ήταν εκεί κοντά κουβέντιαζε με κάποιους συναδέλφους –δεν τους κοίταξα- προσπαθώντας να αποσπάσει κανένα κουτσομπολιό. Την άκουγε πραγματικά όλος ο όροφος. Πηγαίνω προς τον καλό μου να δω αν βρήκε κάτι και ενώ κοιτάμε αρκετή ώρα ένα συγκεκριμένο stand - κλειδωμένη βιτρίνα για την ακρίβεια – δεν πλησιάζει κανείς να ρωτήσει να θέλουμε κάτι. Τελικά ρωτάμε την κοπέλα, αφού έχει τελειώσει με τη συζήτηση και φωνάζει κάποια άλλη για να ξεκλειδώσει και να μας δείξει τα ρολόγια και τις τιμές του. Ύφος τόσο αδιάφορο όσο του ιπποπόταμου που νιώθει στο δέρμα του μύγες. Ξέρω είναι Αύγουστος στην Ερμού. Και δεν ήθελα να μου κάνουν και τεμενάδες, αλλά μια απλή και ειλικρινής επικοινωνία. Π.χ. γεια σας; Τι θα θέλατε; Τι δε σας αρέσει σε αυτό το ρολόι; Θέλετε να δείτε το άλλο; Έτσι για να σπάει η μονοτονία.

Π2: το ριχτάρι

Στη Μητροπόλεως εδώ και λίγο καιρό έχει ανοίξει ένα νέο μαγαζί με ριχτάρια, μαξιλαράκια και άλλα τέτοια πράγματα για το σπίτι. Για ένα περίεργο λόγο ποτέ δεν το πετύχαινα ανοικτό, ενώ λιγουρευόμουν τα προϊόντα του. Εχτές τα κατάφερα. Μπήκαμε μέσα. Πωλήτρια κυρία με το όλα της και άψογο στυλ. Το μαγαζί θα έπρεπε να είναι στο Κολωνάκι και όχι στην κλεισούρα της Μητροπόλεως προφανώς. Της λέμε τι θέλουμε και ενώ το μαγαζί έχει τεράστια ποικιλία μας δείχνει δύο συγκεκριμένα ριχτάρια. Ευτυχώς το ένα μας άρεσε πολύ, αλλά η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να δω και άλλα πράγματα στο μαγαζί. Τη ρωτήσαμε για μαξιλαράκι και όταν τις εξήγησα ότι αυτό που είναι ασορτί με το ριχτάρι που πήραμε είναι μικρό γι’ αυτά που έχουμε δε μου έκανε καμία άλλη πρόταση. Δε μου έδωσε καμία εναλλακτική λύση. Βγήκα με μια απορία, τι της είχα κάνει και δε με ήθελε ως πελάτη.

Π3: στη γειτονιά

Εχτές λοιπόν το απόγευμα αποφάσισα να ράψω. Δηλαδή να διορθώσω ένα στρίφωμα του καλού μου που το χα κάνει κάπως κοντό και να φτιάξω και ένα δικό μου παντελόνι που είχα πάρει εδώ και πολύ καιρό και ακόμη να το συμμαζέψω. Στις 8:45 αντιλαμβάνομαι ότι για το δικό μου παντελόνι δεν έχω την κλωστή που θέλω και πετάγομαι στο Σαββίδη. Ο Σαββίδης είναι ένα μαγαζάκι στον κεντρικό δρόμο της γειτονιάς ατελείωτα χρόνια. Θυμάμαι να πηγαίνω εκεί από παιδί με τη μαμά για να πάρει κλωστές ή ό,τι άλλο περίεργο μπορεί να χρειαζόταν για αυτά που έκανε. Κάτι πραγματάκια που τα έλεγαν κόπιτσες πχ, ή ριζόχαρτο. Γενικά αυτό το μαγαζί είχε μέσα τα πάντα. Κλωστές, κουμπιά, κορδέλες, δαντέλες, φερμουάρ, πλαστικά βραχιολάκια (τεράστιος πειρασμός για μένα τότε) πλαστικά πιστολάκια και αυτοκινητάκια, ρολογάκια, δαχτυλιδάκια, στρατιωτάκια, μεζούρες, εισιτήρια για το λεωφορείο, τηλέφωνο για το κοινό, τηλεκάρτες και πολλά πολλά άλλα. Είχε ένα πάγκο με τζάμι που είχε μέσα ό,τι μπορούσε να με δελεάσει και ράφια πίσω και δεξιά που ξεκινούσαν από το πάτωμα και έφταναν μέχρι το ταβάνι. Γεμάτα κουτιά. Έτσι όταν ζητούσες κάτι από το ηλικιωμένο ζευγάρι που το είχε, τον κ. και την κ. Σαββίδη, χανόντουσαν μέσα στα ράφια και σε απίστευτο χρόνο μας έφερναν ένα από τα κουτιά για να πάρουμε αυτό που θέλαμε. Όταν έγινα φοιτήτρια πια και πήγαινα για να πάρω ό,τι χρειαζόταν η γιαγιά μου, γνώρισα και την κόρη τους. Μια ψηλή, σαραντάρα τότε, το ίδιο ευγενική κυρία, ολόιδια η μάνα, με το ύψος του πατέρα και βαμμένο ξανθό μαλλί. Εχτές λοιπόν τελευταία στιγμή ίσα που τους πρόλαβα ανοιχτούς. Μπήκα μέσα και βλέπω πίσω από τον πάγκο κοπέλα με κατάμαυρο μαλλί μακρύ και πλούσιο, μεγάλα όμορφα μάτια και χαμόγελο μα με υποδέχεται. Πρέπει να ήταν λίγο πιο μικρή από μένα σε ηλικία. Τις δείχνω το ύφασμα ενώ ταυτόχρονα σκέφτομαι ότι είναι εγγονή τους και θέλω να ρωτήσω τι κάνουν οι παππούδες της. Εκείνη τη στιγμή γυρνάω να χαζέψω το μαγαζί στον ελάχιστο χώρο που υπάρχει διαθέσιμος για τον πελάτη και βλέπω τη μητέρα της με το ξανθό μαλλί της ακόμη βαμμένο και μαυροφορεμένη. Πάνω κάτω. Μάτια θλιμμένα. Κατάπια τη γλώσσα μου και δε ρώτησα. Η κοπέλα μέχρι να γυρίσω από την άλλη είχε φέρει το γνωστό κουτί να διαλέξω ανάμεσα σε δύο αποχρώσεις που αλίμονο αν καταλάβαινα να έχουν διαφορά. Πήρα το ένα και έφυγα.

 

Βλέπω λοιπόν ότι τα μεγάλα εμπορικά καταστήματα έχουν σταματήσει να με τραβάνε. Μπορεί να πηγαίνω εκεί αλλά με συγκεκριμένο σκοπό. Για να βρω κάτι που ξέρω ότι δεν υπάρχει αλλού. Κατά τα άλλα δε μου προσφέρουν ούτε περισσότερη ποικιλία, ούτε καλύτερες τιμές, ούτε εξυπηρέτηση. Και με κουράζουν πολύ. Τα συνοικιακά καταστήματα έχουν πλεονεκτήματα που μπορούν να αξιοποιήσουν. Αρκεί να ποντάρουν σε αυτά. Εγώ είμαι σταθερά υπέρ της τοπικής αγοράς.

Γυαλιά και φακούς ψωνίζω ακόμη από ένα κατάστημα του χωριού μου και δεν το αλλάζω, γιατί ξέρω πως ότι και να ζητήσω θα μου δώσει πραγματικά το καλύτερο και θα μου ταιριάζει.     

Στη Σκιάθο που λες,

Ήταν πολύ ωραία. Ναι. Με τις παραλίες τις και τα καθαρά νερά της. Με το φαγητό της το ωραίο. Τη νυχτερινή ζωή της. Τι άλλο θες από τις διακοπές σου; Ένα ντε! Μα τόσο ξενέρωτη η γυναίκα; Κι όμως. Αλλά δε φταίω εγώ. Οι γονείς μου φταίνε. Που όπου και να πηγαίναμε ταξίδια ήθελαν να  μάθουμε και την ιστορία του τόπου και τις παραδόσεις και τις ιδιαιτερότητες κλπ κλπ. Τι μανία κι αυτή! Εντάξει είδαμε και το σπίτι του Παπαδιαμάντη. Αλλά σε εκείνα τα ταξίδια τρέχαμε στα μουσεία ή τις πινακοθήκες. Διαβάζαμε ιστορίες για τη ζωή του τόπου. Αυτό έδινε ένα άλλο ενδιαφέρον στο ταξίδι μας. Περιηγητικό. Και μάλλον μου μεινε και μένα. Η Σκιάθος μου φάνηκε λοιπόν πολύ άδεια από πολιτισμό και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Παραλία, ταβέρνα καφετέρια, μπαρ. Πολλά πολλά μαγαζάκια για τουρίστες με ό,τι βρίσκεις κανείς στο μοναστηράκι ή στο κολωνάκι. Κάτι μου έλειπε λοιπόν. Κάποιος ιδιαίτερος χαρακτήρας; Κάποια γραφικότητα;Μπορεί να μου έφταιξε και ο πολύς κόσμος. Πολλοί τουρίστες. Είναι πακέτο οι διακοπές , παντόφλα, παραλία, καφές, ταβέρνα, μπαρ. Και η Σκιάθος στο προσφέρει. Εγώ γιατί δεν το παίρνω.Ήταν πρώτη φορά που πήγα με αυτοκίνητο.Είναι όμως τρομερό. Ότι είμαστε όλοι πηγμένoi στην Αθήνα. Δε βρίσκουμε να παρκάρουμε, έχει κίνηση και πολύ κόσμο στο δρόμο και μετά πάμε όλοι μαζί διακοπές στα νησιά και πάλι έχει πολύ κόσμο, κίνηση και δε βρίσκουμε να παρκάρουμε. Οπότε από τι ακριβώς διακόπτουμε; Τουχρόνου ελπίζω να ξαναγυρίσω στο γνωστό σενάριο της τελευταίας εβδομάδας του Αυγούστου. Μπας και διακόψω λίγο τις επαφές μου με τους Αθηναίους.    

Μπορεί και να μην είμαι το κατάλληλο άτομο για μόνιμες σχέσεις

Γιατί είμαι πολύ διεκδικητική και όταν έχω τις μαύρες μου, έχω τις μαύρες μου. Μου αρέσει να ακούω το dark side of the moon δυνατά και να μη  μιλάω σε κανέναν. Και δε θέλω να χαμογελάω.