Αν θέλεις να πας στη Σκιάθο:

Πήγαινε οπωσδήποτε για μπάνιο στον Τσουγκριά

 

Δες το ηλιοβασίλεμα στην Αγία Ελένη

Μην τρέχεις στην Αλόννησο, είναι μακριά. Εκτός αν δεν έχεις δει ποτέ:

 

Πήγαινε να φας στο Μύλο (θα σου κοστίσει λίγο παραπάνω, αλλά η θέα και οι γεύσεις αξίζουν)

Μη χάσεις τα νερά στις Κουκουναριές.

Πιες ένα κοκτέιλ στο παλιό λιμάνι και φάε στις ταβέρνες όσο πιο ψηλά πάει (όχι στις πρώτες που θα βρεις)

Και γενικώς φρόντισε να πας Σεπτέμβρη!

Πάντως ξέρω που πρέπει να μείνεις: ψάξε για το eyeq resort.

τις υπόλοιπες σκέψεις…. προσεχώς

 

 

Αυτό που μένει τελικά.

Καλοκαίρι μύρισε εχτές στο Κολωνάκι. Κατεβήκαμε κατά τις 10 για σινεμά (επιτέλους). ΒΟΒΒΥ στην Αθηναία, με τυρόπιτα. Κλασικά. Πολύ μου αρέσει αυτό το θερινό (ειδικά όταν κάθομαι πάνω στο μπαλκονάκι του) αν και δεν αντέχω τις καρέκλες του! Πολύ άβολες. Το έργο άρχιζε κατά τις 11 και έτσι είχαμε λίγο χρόνο να χαζέψουμε, μετά από καιρό τις βιτρίνες του Κολωνακίου και να κοροϊδέψουμε κάθε τι που μας φαινόταν too much. Είχε πολύ λίγο κόσμο και στη Χάριτος, αλλά και στους δρόμους. Βρήκαμε να παρκάρουμε αμέσως. Θαύμα! Και το σινεμά άδειο. Η ταινία ήταν καλή. Και δεν έχω καταλάβει γιατί πήρε τόσο χάλια κριτικές. Όχι, ότι μπήκα και στον κόπο να τις διαβάσω πάντως (ντροπή!). Πιάσαμε μετά και μια τρικούβερτη περί οραμάτων και οραματιστών. Και άλλο το όραμα και άλλο η πράξη, και όχι το όραμα χρειάζεται. Όραμα από όραμα έχει διαφορά κλπ κλπ. Άκρη δε βγάλαμε και φτάσαμε πτώματα στο σπίτι για ύπνο. Ποιος σηκώνεται σε 4 ώρες πάλι; Καλοκαίρι.   Είναι κάποιες στιγμές που είναι πραγματικά μοναδικές. Και σε κάνουν να ξεχνάς τη μαυρίλα του κόσμου αυτού. Τι είναι αυτό που μένει τελικά; Το γνωστό. Κάτι νύχτες με φεγγάρια μες στα θερινά σινεμά. Αυτό ήταν εχτές. Μια νύχτα με φεγγάρι σε θερινό σινεμά. Αεράκι, ζακετούλα, αγκαλιά.