Ντύθηκε Ψινάκης

Ή παραείμαι ευαίσθητη. Έχει πιαστεί η καρδιά μου και η αναπνοή μου. Δεν είναι από τη ζέστη. Εδώ στο κλιματιζόμενο γραφείο μας η θερμοκρασία είναι παράδεισος. Εδώ και λίγο καιρό (ένα ή δύο μήνες) έχει έρθει ένας νέος συνάδελφος στο γραφείο. Ένα μέρος της δουλειάς του είναι να μεταφέρει κάποιες κούτες με χαρτιά από τον ένα όροφο στον άλλο. Δεν είναι βαριές οι κούτες. Εγώ μπορώ να τις μεταφέρω. Όταν πρωτοήρθε μάλιστα, παρατήρησα ότι απέφευγε να με βοηθήσει να τις κουβαλήσω και μου είχε κακοφανεί κάπως. Εχτές δεν ήρθε στο γραφείο. Και έμαθα ότι έχει κολικό νεφρού. Σήμερα ήρθε με χάπια. Περιστατικό 1: κάποιος έπρεπε να φέρει μπουκάλα για τον ψήχτη. Απευθύνθηκα σε άλλο συνάδελφο. Εκείνος, μόλις είχε μπει, χαλαρός μου είπε οκ, αλλά πετάχτηκε ο νέος και είπε θα πάω εγώ! Του είπα να το αφήσει καλύτερα θα το φέρει ο άλλος, δεν υπάρχει λόγος. Τελικά, λίγο η νωθρότητα του ενός, λίγο η φιλοτιμία του νέου, πήγε και την έφερε, μέσα στο ιδρώτα! Περιστατικό 2 (αμέσως μετά το ένα, και πριν προλάβει ο νέος να έρθει επάνω). Μας κοιτάει ο προϊστάμενος προβληματισμένος. Παρεμβαίνω και λέω στον προϊστάμενο ότι από κουβέντες που έχουμε κάνει με το νέο συνάδελφο έχει μεγάλη ανάγκη να κρατήσει τη δουλειά αυτή και θέλει να καταβάλει την μεγαλύτερη προσπάθεια. Έτσι, συνεχίζω, μπορεί να προκαλέσει ζημιά στην υγεία του στην προσπάθεια να μην χάσει τη δουλειά. Δεν μπορούσε να καταλάβει ο προϊστάμενος τη σύνδεση αυτή, καθώς θεωρεί ότι όταν δεν μπορεί κανείς να κάνει κάτι λόγω υγείας απλά δεν το κάνει. Του εξηγώ ότι ο μικρός έχει ανάγκη να μη χάσει τη δουλειά και ίσως γι αυτό, επειδή εκείνος δεν έχει περάσει από ένα τέτοιο στάδιο, να μην μπορεί να το καταλάβει. Και τι μου απαντάει; Κι εγώ έχω ανάγκη όλες τις δουλειές που κάνω! Ταράχτηκα. Παίρνει 3 χιλιάρικα για να κάθεται εδώ και δεν ξέρω πόσα για να δουλεύει έξω από εδώ. Και μιλάει για ανάγκη για δουλειά! Του εξήγησα ότι δεν είναι το ίδιο, και όταν μάλλον το κατάλαβε το επόμενό του σχόλιο ήταν ότι αυτό το παθαίνει κανείς όταν έχει πάρει στο παρελθόν συγκεκριμένα ναρκωτικά. Σοκαρίστηκα τόσο που δε μίλησα. Μου κόπηκε η ανάσα εκεί. Η επόμενη κίνηση ήταν να κάτσει δίπλα σε μια συνάδελφο και να αρχίσει να λέει για τη Μαγγίρα που ντύθηκε εχτές Ψινάκης! Και για τις play mate. Κλπ. Κλπ. Λες και τίποτα δεν έγινε. Λες και κάποιος εδώ μέσα δε βασανίζεται και δεν αγωνιά και δεν πονάει, την ώρα που εμείς καθόμαστε στο γραφείο και αναλογιζόμαστε ότι έχουμε τα ίδια προβλήματα. Ακόμη και έτσι αν είναι (για τα ναρκωτικά) θα τον τιμωρήσουμε εμείς γι αυτό; Ξαφνικά ανήκω σε ένα απάνθρωπο εργασιακό περιβάλλον, με ευαισθησία μηδέν; Μου κόπηκε η ανάσα. Ποιοι είμαστε; Ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε; Έχω πολύ δουλειά σήμερα. Και μου χάλασε όλη η διάθεση. Είμαι απογοητευμένη. Είμαι εγώ η προβληματική που δε μπορώ να ανεχτώ αυτό το περιβάλλον; Έστω η απροσάρμοστη. Αλλά αν είναι να προσαρμοστώ σε κάτι τέτοιο, δεν θέλω να το κάνω. Εγώ νιώθω τη σιωπή εδώ μέσα. Δεν ξέρω όμως αν τη νιώθει κανείς άλλος και είμαι μόνη μου. Εδώ έχουμε μάθει να προστατεύουμε τα «δόντια» που έρχονται στις 10 και φεύγουν στις 4. Αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη όμως, θα τους κάνουμε τη ζωή κόλαση!Μπράβο μας!

Αρμοδίου 16 12-6-2007 12:38 4ος όροφος

Αυτό θα πει Ανοιχτό Πανεπιστήμιο

Εδώ και ενάμιση χρόνο περίπου έχω ξεκινήσει το μεταπτυχιακό μου με το Open University (www.open.ac.uk) από το οποίο είμαι super ικανοποιημένη. Εξυπηρέτηση, ποιότητα σπουδών, υποστήριξη, βιβλιοθήκη. Όλα πάρα πολύ καλά. Να ταν και λίγο πιο φτηνό θα ταν καλύτερα, αλλά δεν τα χω μετανιώσει τα λεφτά που έχω δώσει μέχρι τώρα. Και όχι μόνο αυτό αλλά τώρα που έχω κάνει και μια παύση στο πτυχίο για ξεκούραση μου λείπει κιόλας αυτή η αίσθηση ότι μαθαίνω καινούρια πράγματα με σωστό τρόπο, ότι αναπτύσσομαι. Αυτό που με εντυπωσίασε για την ανοιχτοσύνη του πανεπιστημίου αυτού ήταν ένα αρθράκι που διάβασα στο περιοδικό που μου στέλνουν κάθε τόσο. Σύμφωνα με το άρθρο λοιπόν το πανεπιστήμιο συνεργάζεται με μια από τις μεγαλύτερες αλυσίδες super market της Αγγλίας (Tesco) έτσι ώστε οι πελάτες – ποιος δεν ψωνίζει από super market συνεχώς; – να μαζεύει πόντους που και να κερδίζει vouchers για μαθήματα του Ανοιχτού Πανεπιστημίου. (www.open.ac.uk/new/clubcarddeals)Δεν ξέρω πόσο ανοιχτό είναι το ελληνικό ανοιχτό, αλλά εγώ είμαι ζωντανή διαφήμιση του Open της Αγγλίας και θα ήμουν περήφανη να δουλεύω γι αυτό

Μια αγαπημένη συνήθεια τώρα τελευταία

Είναι όταν γυρίζουμε σπίτι, να μαγειρεύουμε και καθώς τρώμε να βλέπουμε μια ταινία. Συχνά μπορεί να μην τη βλέπουμε όλη γιατί μας παίρνει ο ύπνος, αλλά συνεχίζεται το βράδυ με φρουτοσαλάτα ή κάτι αντίστοιχο.

Προχτές είδαμε τον Ήσυχο Αμερικάνο Μου άρεσε και η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες και η υπόθεση. Ιδιαίτερα βλέποντας την απόγνωση ενός άντρα για την απώλεια μιας γυναίκας που αγαπάει, μέσα στον πόλεμο, τον αγώνας των γυναικών να μη τους ξεγελάσουν οι γάλλοι στρατιώτες και δεν τους παντρευτούν και όλα αυτά μέσα στην προσπάθεια των αμερικάνων να ελέγξουν την κατάσταση – δηλαδή να εξολοθρεύσουν τους κουμμουνιστές- και η προσπάθεια του δημοσιογράφου, όταν ξυπνάει και θυμάται τη δουλειά του, να ενημερώσει το δυτικό κόσμο για την κόλαση και την αδικία των χαμένων αθώων ανθρώπων. Για εμάς όλα αυτά, εδώ στη δύση, τίποτα παραπάνω από τίτλους άρθρων, μικρών ή μεγάλων, σε εφημερίδες.

Εχτές είδαμε το Hotel Rwanda  με το οποίο πραγματικά έμεινα άφωνη. Δεν μου άρεσε τόσο η σκηνοθεσία όσο στο προηγούμενο αλλά η ιστορία δε με συγκίνησε απλά, με σόκαρε. Για διάφορους λόγους. Καταρχήν γιατί όταν ήμουν μικρή θυμάμαι να ακούω ειδήσεις για τον εμφύλιο στη Ρουάντα και τους χιλιάδες πρόσφυγες που ταλαιπωρούνταν. Όταν ακούγα τέτοιες ιστορίες είχα στο μυαλό μου την Αφρική που μας δείχνουν τα ΜΜΕ – πεινασμένα παιδάκια να κοιτάνε το φακό απελπισμένα, άρρωστα, ανθρώπους που γυρνάνε άστεγοι στο δρόμο κλπ κλπ – έτσι η σκέψη του να είναι αυτοί πρόσφυγες δε με σόκαρε ιδιαίτερα, καθώς ήδη η εικόνα τους και η ζωή τους στο μυαλό μου ήταν απελπιστική. Στην ταινία όμως είδα ανθρώπους με δουλειές, κανονικές, καλές, καλύτερες, σπίτια, καθημερινές συνήθειες κλπ κλπ. Μια ζωή σαν τη δικιά μας. Κι εκεί ήρθε το δεύτερο σοκ. Είναι τεράστια αδικία να τους χαλάνε μια τέτοια ζωή. Τα έχουν καταφέρει τόσο καλά και είναι αδύνατο να έρχεται κάποιος και χωρίς λόγο να τους τα παίρνει με το έτσι θέλω. Έμοιαζε η ζωή τους με τι δική μου. Γι αυτό με σόκαρε! Γιατί είδα ότι μια ζωή σαν αυτή που έχουμε μπορεί κανείς να τη χάσει! Μα πόσο εγωιστικό το ανθρώπινο ζώον! Και αφού έπαθα σοκ και με αυτό ήρθε και το τελικό και με αποτελείωσε. Με τις σκηνές όπου ο Πολ έψαχνε απεγνωσμένα βοήθεια από τη Δύση και ιδιαίτερα με τη στιγμή που ευχαριστεί το δημοσιογράφο που στέλνει τις σκηνές της φρίκης στη Δύση και εκείνος του απαντά ότι δεν κάνει τίποτα αυτό και ότι το πιθανότερο είναι ότι θα το δουν καθώς θα τρώνε το δείπνο τους στις ειδήσεις, θα πουν «πω!πω! τι φρίκη» και θα συνεχίσουν το φαγητό τους. Φυσικά! Έτσι κάνουμε πάντα! Και έτσι θα συνεχίσουμε να κάνουμε. Και πραγματικά ξέρω καλά…. τι μπορώ να κάνω; Εγώ; Τι δύναμη έχω; Να κατέβω εκεί; Και να προσφέρω τι; Απλά, άνθρωποι εκεί κάτω είναι σε απόγνωση. Κι εμείς συνεχίζουμε το φαγητό μας. Κρινόταν η ζωή τους. Ώρα με την ώρα. Απόγνωση. …. και η απόγνωση συνεχίζεται. Και η ζωή μου συνεχίζεται και θα συνεχίζεται. Θα κάνω σπίτι, οικογένεια….

Οκ πολύ ρομαντικά όλα αυτά. Πολύειπωμένα, αλλά εγώ έπαθα σοκ.     

Ισορροπούμε;

Επιτέλους ένα ΣΚ της προκοπής. Παρασκευή απόγευμα για ψώνια στη Ν.Ιωνία. Mα πώς άλλαξε έτσι η αγορά; Ξεκίνησα από το τηn ΚΕΜ μαζί με τη θεία που έψαχνε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Αν και δελεάστηκα από μερικά πολύ ωραία και φτηνά σχεδιάκια είπα να περιμένω. Mέχρι να δω από κοντά την τσάντα φετίχ που λέγαμε. Μετά από λίγη ώρα την κρατούσα στα χέρια μου στη Ν. Ιωνία. Αυτή είναι και δεν την αφήνω από τον ώμο μου!

Έψαχνα παπούτσια για το γραφείο. Δύσκολη υπόθεση. Τίποτα της προκοπής. Έχει αλλάξει πολύ η αγορά εδώ. Τελικά κατέληξα με δύο. Πολύ ικανός ο πωλητής. Ξεκίνησα από ότι πιο κλασικό είχε το μαγαζί. Αναγκαστικά. Βρήκα τελικά ένα μαύρο που ήθελα και εκεί που το δοκίμαζα και είπα το οκ μου λέει ο πωλητής κάτσε να σου φέρω δυο τρία ακόμη. Εκεί που του τα απέρριψα, μου λέει εντάξει, αλλά θα σου φέρω άλλο ένα καταπληκτικό παπούτσι που θα είναι ότι πρέπει. Φέρνει λοιπόν ένα έτσι κάπως καφέ, κάπως περίεργο με το οποίο ενθουσιάστηκε και ο καλός μου. Και βρέθηκα με ένα εντελώς κλασικό μαύρο μοκασίνι και ένα εντελώς μοδάτο καφέ στην πιστωτική μου. Καταναλωτική μανία με έχει πιάσει, αλλά με το σπίτι είχα μείνει πολύ πίσω και δεν είχα τι να βάλω. Απελπιστική κατάσταση. Πήραμε και ένα παζλ για το νέο μας σπίτι, με το οποίο έχουμε κιόλας κολλήσει. Μια ρετρό αφίσα-διαφήμιση των Barbiff Airways με ένα αεροπλάνο να περνάει πάνω από τη γέφυρα του Μπρούκλιν.

Και μετά και μετά….. πήγαμε το βράδυ στο Κολωνάκι με συναδέλφους. Λίγο άδειο σε σχέση με το χειμώνα. Ο κόσμος άρχισε να κατεβαίνει παραλιακή. Και πιο ωραίο σίγουρα. Φάγαμε και την κλήση μας και ησυχάσαμε. Πάντως ο σεφ στο Pass partout αξίζει πολύ! Αλλά ζέστη, πολύ ζέστη. Σάββατο και το καταναλωτικό όργιο συνεχίζεται. Artisti Italiani Bazaar στη Μεταμόρφωση. Πάρα πολλά ρούχα. Πήρα επιτέλους ρούχα. Μπλουζάκια, παντελονάκια…. πανικός από κόσμο αλλά άξιζε. 70% έκπτωση! Ντυθήκαμε! Και πήραμε και καινούρια ψαράκια από το Water Inn που είναι ωραία να πάει κανείς να δει τα ψάρια μόνο για βόλτα. Το βράδυ μπάρμεκιου πάρτυ σε ένα υπέροχο κήπο στους Αγίους Αναγρύρους, σε μια πολύ αγαπημένη φίλη φίλου. Έβλεπα τις παρέες γύρω γύρω. Ζευγάρια, που γνωρίζονταν ή δε γνωρίζονταν μεταξύ τους. Πάντως ζευγάρια. Πάνε οι εποχές που ήμασταν παρέες; Τώρα όλα γυρνάνε γύρω από τα ζευγάρια; Καλά περάσαμε πάντως. Σα ζευγάρια. Και επιτέλους Κυριακή πρωί. Έκατσα και μισοδιάβασα εφημερίδες χαζεύοντας παράλληλα και τηλεόραση και πίνοντας καφέ μετά από πολύ πολύ καιρό. Διάβασα για το Ελληνικό Φεστιβάλ , διάβασα για καινούρια βιβλία και παραστάσεις, δεν έπιασα ακόμα τις εξελίξεις στο σινεμά, πάντως ένιωσα πολύ ωραία. Σαν να ξαναγύρισα στον κόσμο. Και θυμήθηκα το φίλο μου το Μαριάμπα και νοστάλγησα τις κουβέντες που κάναμε. Δεν έχω πια ευκαιρία να κουβεντιάζω τέτοια πράγματα και πολύ μου λείπει. Και για κάποιο περίεργο λόγο θυμήθηκα και άλλους ανθρώπους που μπήκαν και βγήκαν από τη ζωή μου. Και τι είχα, και τι έχασα. Και πώς πάνε κι έρχονται τα πράγματα. Κι ένα χαμόγελο εγκαταστάθηκε στο χειλάκι μου, σχεδόν ονειροπόλο, σχεδόν νοσταλγικό. Το πράσινο φως της κουρτίνας φταίει για όλα. Το σπίτι πήρε τα πάνω του. Επιτέλους. Μα δεν κατάλαβα πώς τα καταφέραμε όλα αυτό το ΣΚ και δεν ήμουν και μονίμως κουρασμένη. Το βραδάκι ανεβήκαμε πολύ βόρεια σε φίλη για επιτραπέζια και φαγητό. Ε….. σχεδόν ζευγάρια πάλι. Γελάσαμε. Γυρίσαμε. Χαζέψαμε με το παζλ. Πέρασε το ΣΚ. Πραγματικά όμορφα. Θα μπορούσε να έχει λίγο θάλασσα. Αλλά δε βαριέσαι. Το καλοκαιράκι μπήκε. Θέλω και μαγιώ!