Ουφ! Πάλι.

Εξαφανίστηκα. Έχω πολλά να γράψω και αν δεν τα γράψω ή θα σκάσω ή θα τα ξεχάσω. Και τι έγινε; Ας τα ξεχάσω. Μπα! Μια άλλη φορά.Καταρχήν είμαι Θεσσαλονίκη. Από τη Δευτέρα μέχρι και την Παρασκευή. All alone. Και ήρθα για δουλειά. Και είμαι μια χαρά. Αλλά πριν περάσω στη Θεσσαλονίκη θα μιλήσω για την Αθήνα. Πριν φύγω. Πήγα στο Ζυγό, για να δω τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Αν και μου αρέσει πολύ δεν είχε τύχει να τον δω ζωντανά παλιότερα. Και απογοητεύτηκα. Όχι από τον Αλκίνοο. Από το χώρο και τους ανθρώπους. Όλα έμοιαζαν λες και είχα πάει σε μπουζούκια. Μικρά τραπεζάκια το ένα πάνω στο άλλο και πήχτρα στο μπαρ. Τακούνια, γυαλιστερά μπλουζάκια, κουστούμια… τι θα ανοίξετε; Κρασί, ουίσκι; Στον Αλκίνοο; Με μια μπύρα στο χέρι. Μουσική σκηνή είναι ο Ζυγός; Και αν είναι μουσική σκηνή τι είναι τα μπουζούκια; Και αν η διαφορά είναι στους καλλιτέχνες που φέρνει γιατί τους φέρεται και σε αυτούς και σε εμάς λες και είμαστε σε μπουζούκια; Πάλι καλά που δεν είχε και γαρύφαλλα. Γιατί μερικοί περίμεναν πότε θα αρχίσει το λαϊκό πρόγραμμα για να κάνουν κέφι. Άστο καλύτερα! Καλοκαίρι. Συναυλία και μπυρίτσα στο χέρι. Να το ευχαριστηθούμε.Άλλο θέμα. Ως γνωστών εκπαιδεύω (και εκπαιδεύομαι, αλλά αυτό είναι άλλο). Σε ένα από τα σεμινάρια που έκανα αυτή την εβδομάδα που πέρασε έπαθα ένα σοκ και προβληματίστηκα πολύ. Επειδή ασχολούμαι με κοινωνικές δεξιότητες π.χ. πώς να είσαι οργανωμένος, πώς να μην αγχώνεσαι, πώς να επικοινωνείς καλύτερα σε κάθε πρόγραμμα βρίσκομαι απέναντι στη δυσκολία των «μαθητών» μου να αντιληφθούν ότι πρέπει να αλλάξουν για να περνούν καλύτερα και ευκολότερα. Μεγάλο θέμα η συνήθεια. Και δίνουμε πολλές δικαιολογίες στον εαυτό μας γι αυτό. Αν λοιπόν, λέω αν, ένας εκπαιδευόμενος είναι τόσο ευαίσθητος που πάνω στην κουβέντα τον πιάσουν τα κλάματα; Φταίω κι εγώ. Που το άφησα να γίνει. Αλλά δεν είμαι σε θέση πάντα να ελέγχω την ψυχολογική κατάσταση του καθένα (θα έπρεπε;). όχι ότι έκλαψε κανείς αλλά στο τσακ το γλιτώσαμε. Αυτή τη φορά. Κι έτσι αντιλήφθηκα ότι καμιά φορά γίνεται επικίνδυνο αυτό που προσπαθώ να κάνω. Και νομίζω πρέπει να ασχοληθώ πιο συστηματικά με τη συμβουλευτική αν θέλω να είμαι εντάξει με τον εαυτό μου και με αυτό που κάνω. Και φτάνουμε στη Θεσσαλονίκη. Από αύριο!  

Το Πάσχα

Ήταν πάντα μια ιδιαίτερη γιορτή. Όχι για το θρησκευτικό της υπόθεσης, αλλά για τη χρονική στιγμή που μας βρίσκει. Συνήθως στην καρδιά της άνοιξης, μας κάνει μια στάση, για να μας θυμίσει ότι υπάρχει ελπίδα και ότι για κάθε θάνατο που ζήσαμε το χειμώνα θα μπει μια αχτίδα φωτός το καλοκαίρι να μας γλυκάνει τον πόνο. Πάντα έτσι το περνούσα το Πάσχα. Άλλες φορές πιο ζόρικα, μετά τους δύσκολους χειμώνες, άλλες φορές πιο κεφάτα, όταν είχα να γιορτάσω περισσότερα πράγματα από όσα είχα να κλάψω. Φέτος όλα ξεκίνησαν τη Μ.Πέμπτη. Πήγα να δω τον παππού και τη γιαγιά. Ο παππούς έχει αρχίσει να ξεχνάει. Δεν θυμάται πόσα παιδιά έχει το κάθε του παιδί. Έχει γίνει ένας καλόβολος παππούλης που κουράζεται εύκολα και δίνει ευχές. Στη ζωή του ήταν πάντα ο αυστηρός παππούς, αυτός που ήθελε να του φιλάμε το χέρι και όχι το μάγουλο. Παρατηρούσα το δωμάτιο που συνηθίζουν να κάθονται. Τραπέζι, καρέκλες, ένα βαρύ ντιβάνι, τηλεόραση. Και διάφορα διακοσμητικά και φωτογραφίες από όλο το κόσμο. Ένα πιατάκι κρεμασμένο στον τοίχο από τη Σκιάθο, ένα εκκλησάκι από τη Μύκονο, ένα γυάλινο ομοίωμα κάποιου ναού στη Ρώμη, μια πανοραμική φωτογραφία της Νέας Υόρκης. Όλος ο κόσμος μέσα στο δωμάτιο αυτό. Και όμως δεν έχουν πάει πουθενά. Δεν το χουν κουνήσει ρούπι για πολλά χρόνια τώρα. Γυρνάνε τα εγγόνια τους. Καλοκαίρια, Χριστούγεννα, Πάσχα, διακοπές. Και μένουν μόνοι στην πολυκατοικία. Και φοβούνται. Αλλά δε λένε τίποτα. Να φορτώσουν τα παιδιά τους; Τους λέω να πηγαίνω εγώ για το super market αφού τους κουράζει. Για μένα δεν είναι τίποτα. Δε συμβιβάζονται με τίποτα. Ίσως αν έμενα εκεί. Ίσως. Έφυγα με βαριά καρδιά. Γύρισα σπίτι. Καινούριο, δεν έχει ακόμη τίποτα διακοσμητικό από άλλα μέρη, ούτε φωτογραφίες που δείχνουν μέρη. Αλλά θα γεμίσει. Παρασκευή αφήσαμε την Αθήνα. Αίγινα. Δίπλα, κι όμως τόσο μακρυά. Δεν έκανα ατέλειωτες βόλτες, ούτε γύρισα το νησί ιδιαίτερα. Τι χάρηκα όμως πέρα από όλα; Το μυαλό μου που δε σκέφτηκε καθόλου να δουλέψει, δεν μου πέρασε ούτε στιγμή. Σε κανονικές συνθήκες θα τεμπέλιαζα μόνο την Κυριακή. Κατά τα άλλα θα δούλευα. Τις ώρες που πέρασα στη βεράντα χαζεύοντας και διαβάζοντας. Πρωί, απογευματάκι, καφές, κουλουράκι, ησυχία. Τίποτα. Εκκλησία με τα πόδια. Οικογένεια. Όχι δική μου. Αλλά οικογένεια. Ήλιος. Καναπεδάκι και εφημερίδες. Οι ώρες περνούν. Η επιστροφή στην Αθήνα γίνεται νωρίς τη Δευτέρα. Κι έτσι φτάνουμε ήρεμα και μελαγχολικά. Αρχίζει ο μαραθώνιος για να δούμε τους φίλους που δεν προλάβαμε να δούμε γιατί φύγαμε. Η ζωή συνεχίζεται. Η σχέση χτίζεται. Γερά, πολύ γερά. Το σπίτι ομορφαίνει. Η ζωή γλυκαίνει και είναι κοινή, πραγματικά κοινή.Άνοιξη.Θέλω άσκοπες βόλτες πολλές. Μακάρι να μην είχα και πολύ δουλειά.   

Frankie and Johnny

Ξαναείδα εχτές την ταινία μετά από πολλά πολλά χρόνια. Είναι από εκείνες τις αγαπημένες ταινίες που μπορώ να δω και να ξαναδώ χίλιες φορές. Όχι για το story και το romance. Ακόμη και αν δεν τα έβρισκαν στο τέλος θα μου άρεσε. Μπορεί και περισσότερο. Ούτε η σκηνή του φιλιού μου κάνει κάτι. Ένα σκηνοθετικό κόλπο είναι. Όμορφο μεν, αλλά κόλπο. Αυτό που μου αρέσει είναι οι σκηνές και οι περίπατοι στους δρόμους της πόλης. Το υπερμικρο σπίτι με τα παράθυρα. Οι φωτογραφίες και τα αντικείμενα μέσα στο σπίτι. Οι διάλογοι στο καφέ. Το γεγονός ότι είναι σερβιτόρα. Η μοναξιά. Η οικειότητα. Και κυρίως το ξημέρωμα στο τέλος.