Ή τουλάχιστον από εκεί που θυμόμαστε ότι θυμηθήκαμε ότι έχουμε και ένα blog και μας άρεσε που και που να ξεσπάμε γράφοντας. Από την Παρασκευή λοιπόν.
Μετά από ένα μήνα αφάνειας και γεγονότων τρικυμικών και ολέθριων, βρεθήκαμε Δίπλα στο ποτάμι για να δούμε το Μίλτο Πασχαλίδη με την Πέμυ Ζούνη. Πολύ καλό το πρόγραμμα. Ακούραστος ο Μίλτος. Πρώτη φορά τον άκουγα από τόσο κοντά. Η φωνή του πραγματικά καλή φωνή, δυνατή και γεμάτη. Η Ζούνη αν και μικροσκοπική πάντα πληθωρική παρουσία στη σκηνή. Είναι από τις γυναίκες που θαυμάζω. Το βλέμμα της έχει κάτι πολύ βαθύ, όπως πχ. η Αλεξίου ή η Τσανακλίδου. Είναι βλέμματα βαθιά που μοιάζουν σαν έχουν πονέσει. Έτσι μου μοιάζουν τουλάχιστον.
Τον Πασχαλίδη άλλες δύο φορές των είχα συναντήσει. Την πρώτη σε ένα χώρο του υπουργείου πολιτισμού που γινόταν μια έκθεση τέχνης και ήμουν στα οργισμένα νιάτα μου και ψαχνόμουν να δω τι θα κάνω με τον κόσμο. Είχε πολύ κόσμο. Ουρλιάζαμε. Που να ακούσω τη φωνή του Πασχαλίδη. Η δεύτερη ήταν φέτος το καλοκαίρι σε ένα beach bar στο χωριό. Πάλι ακούραστος. Αλλά είχα κάτσει στην παραλία με παρέα και κουβεντούλα, και ήταν και οι μπύρες και ο ήχος της θάλασσας. Πάλι τον είχα χάσει. Αυτή τη φορά όμως είχα πάει γι αυτόν. Και δεν το μετάνιωσα. Ξαναπάω για να τραγουδήσω μαζί του.
Το Σάββατο το πρωί, και μέχρι τις 5 το απόγευμα το πέρασα στο Ευγενίδιο. Ο Mezirow στην Ελλάδα. Ο Mezirow της Μετασχηματιστικής. Μύθος για μας. Και αυτή τη φορά όπως κάθε φορά στα συνέδρια της Ένωσης θα συναντήσεις τους ίδιους ανθρώπους, τα ίδια πρόσωπα. Θα χαρείς, που έχεις να τους δεις από πέρυσι, από το προηγούμενο συνέδριο, θα αγκαλιάσεις και θα ασπαστείς. Θα πεις δυο κουβέντες. Τι κάνεις; Πώς πας; Πολύ δουλειά! Πίεση! Άστα!
Πριν τον δω είχα ήδη ακούσει πολλά γι αυτόν. Τον πέθανε λέει τον πρόεδρό μας. 83 χρονών άνθρωπος και τον έβαλε να γυρίσουν όλη την Ακρόπολη και τα Αναφιώτικα. Την Κυριακή θέλει ταξίδι στους Δελφούς και μετά στην Κρήτη, να δει την Κνωσσό. Από την Νέα Υόρκη μας ήρθε. Και είναι ακόμη ερωτευμένος με τη γυναίκα του. που είναι μαζί του. και προτιμά να μείνει για βόλτες στην Αθήνα.
Ένας παππούλης. Ευγενής. Ένας ακαδημαϊκός, ήσυχος, γλυκύτατος παππούλης. Μας μίλησε για το μετασχηματισμό, τι είναι γι αυτόν ο εκπαιδευτής ενηλίκων και η εκπαίδευση ενηλίκων. Μίλησε για συνειδητοποίηση, για έξυπνες αποφάσεις και επιλογές, για καθαρή και κριτική σκέψη, για επαναξιολόγηση. Καθώς μιλούσε ήσυχα και απαλά αναρωτιόμουν τι μπορεί να σκέφτεται ένας τόσο σημαντικός άνθρωπος που έχει κάνει εκατοντάδες σεμινάρια και εισηγήσεις για τις θέσεις του, τις έχει υποστηρίξει με πάθος και κάνει το ίδιο και στα 83 του, ήσυχα πια.
Καθώς μιλούσε για συνειδητοποίηση αντιλαμβάνομαι ότι τελικά ο έρωτας είναι η έλλειψή της. Είμαστε ερωτευμένοι όταν δεν είμαστε σίγουροι. Όταν δεν ξέρουμε ακριβώς τι είναι αυτό. αν αποκτήσουμε πλήρη συνειδητοποίηση της κατάστασης, καταλάβουμε ακριβώς, το πέπλο του μυστηρίου πέφτει, πετάει και ο έρωτας. Επίσης σκεφτόμουν ότι σε πολλές περιπτώσει η συνειδητοποίηση μπορεί να μας κάνει πιο δυστυχισμένους από ότι είμαστε χωρίς αυτή. Αν και αυτό μπορεί να εξαρτηθεί και από το τι θέλουμε. Η συνειδητοποίηση καμιά φορά μπορεί να μας λύσει κόμπους που μας ενοχλούσαν αλλά πάντα αποφεύγαμε να τους δούμε. Όσο δύσκολο και να ναι όταν λύνονται μια ανακούφιση υπάρχει.
Δέχτηκε διάφορες ερωτήσεις. Πολλές από αυτές όμως πραγματικά αποπροσανατολιστικές. Εκείνος δε φάνηκε να παραξενεύεται ιδιαίτερα. Προσπάθησε να μας δώσει να καταλάβουμε ότι το να σκεφτόμαστε καθαρά είναι κάτι ανεξάρτητο από την πολιτική μας θέση. Δεν ξέρω πόσοι κατάφεραν να το δουν αυτό. Οι περισσότεροι έτσι κι αλλιώς περίμεναν μασημένη τροφή. Περίμεναν μια συνταγή που θα πάρουν και θα εφαρμόσουν και δεν θα χρειαστεί να ψάξουν εκείνοι τα υλικά για να ιδρώσουν. Ευτυχώς δεν είναι έτσι. Και ευτυχώς δεν είναι δύσκολο να βρεις εσύ τα βήματα. Που θα ταιριάζουν στη δική σου περίπτωση, που εσύ την ξέρεις καλύτερα από τον Mezirow. Βαθιά δημοκρατικός και πραγματικά φιλελεύθερος. Πολύ μακριά από το δασκαλίκι που έχουμε εμείς στο μυαλό μας για το τι σημαίνει εκπαιδευτής.
Η Κυριακή ήταν μια από τις καλύτερες που είχα εδώ και καιρό να περάσω. Πρωί πρωί ξύπνημα για καφεδάκι ελληνικό στο Lycabetus και συνάντηση με τον Mezirow σε ένα στρογγυλό τραπέζι. Εκεί είχα την ευκαιρία να τον δω από πραγματικά κοντά. Να καταλάβω αυτό που ήθελε να μας πει. Και μετά τις κουβέντες να καταλάβω και μερικά πράγματα ακόμη για τις ιδέες, το πόσο εύκολα αποδεχόμαστε ή απορρίπτουμε και τι μπορεί να σημαίνει αυτό. Αν μπορεί αυτό να μας πάει μπροστά ή πίσω. Πήραμε τα ποδαράκια μας λοιπόν με τη φίλη μου και τα γλυκάκια μας από το Fresh και κάθε κατεργάρης στο μπάγκο του.
Με περίμενε τραπέζι στο Meat Square που είχε κλείσει ο καλός μου για να με περιποιηθεί που θα μουν κουρασμένη μετά από ένα τόσο γεμάτο ΣΚ. Ωραίο φαγητό, ωραίο περιβάλλον. Έξω ήλιος και κρύο. Επιστροφή στο σπίτι για χουζούρι και καφέ. Κυριακή!
Πρωινό ξύπνημα Δευτέρας και γραφείο. Όμορφη ρουτίνα. Μα είναι δυνατόν; Να μου φαίνεται η ρουτίνα όμορφη; Ακούς; Ζημιές!
Μετά τη δουλειά για καφέ σε ένα από τα πιο (συνήθως λέει) ήσυχα Starbucks της Αθήνας. Και μετά στο πιο φιλόξενο στέκι του χωριού μας, το Αμύγδαλο, όπου μας ετοίμασαν να φάμε γιατί πεινάσαμε, ένα club πολύ ζουμερό με κάτι πατατούλες πραγματικές και νόστιμες. Και αφού ικανοποιήσαμε την πείνα μας και τη δίψα μας και τα παμε και τα κουτσομπολέψαμε, και είδαμε και παλιούς συμμαθητές και χαιρετήσαμε, πάλι ο κάθε κατεργάρης στο μπάγκο του.
Πώς παιδεύουμε έτσι τα κορμιά μας;
Υ.γ. έχω τόσες πολλές ιδέες για τη δουλειά μου και τόσο λίγο χρόνο να τις αξιοποιήσω που λυπάμαι πάρα πολύ. Θα μπορούσα να γίνω πραγματικά πολύ καλή, αλλά σκίζομαι σε χίλια κομμάτια.
Να τα λέμε πιο σύντομα ε;
Μήπως να κάνω και ένα blog για τη δουλειά;
