H παλέτα της Κυριακής

Ήταν η ιδανική Κυριακή σήμερα. Ξύπνησα και η μαμά μου είχε έτοιμο πρωινό και καφέ. Μετά έφυγαν και έμεινα home alone να ετοιμάζω χρωματιστή ομελέτα και κρητικό ντάκο. Καναπές και(!) κουβέρτα. Στην τηλεόραση Star wars! Ιδανικό; Μετά από το χουζούρι καφεδάκι και διάβασμα. Θέλω κι άλλη μια ίδια. Μπορώ;

It takes instant messaging to realise…

Μας το πανε κατάμουτρα επιτέλους και με πολύ γλυκό τρόπο! Από το μπαμπά σου πήρες μικρή. Και είσαι τόσο αυστηρή με τον εαυτό σου και τους άλλους. Τελεία. Μάλιστα. Δίκιo. Άντε τώρα να το δουλέψουμε. Τουλάχιστον το βρήκαμε. Αυτό μας ενοχλούσε τόσον καιρό. Τι θα το κάνουμε αυτό; group therapy maybe; δεν θα τελειώσει το μεταπτυχιακό; Θα τελειώσει….

Άντε να χαμογελάσουμε και λίγο. Ουφ.

Να σαι καλά και πάντα τέτοια!

Το μεγάλο πουθενά

Χτες είχαμε συνάντηση με την ομάδα. Σέρνοντας το σώμα που πήγα. Κούραση, απογοήτευση και κούραση. Δεν είχε να κάνει με την ομάδα. Είχε να κάνει με την εβδομάδα. Και με μένα ασφαλώς. Που ένιωθα ότι έχω αναλάβει τόσα που δεν αντέχω άλλο. Η ποσότητα των πληροφοριών που πρέπει να επεξεργάζομαι είναι τεράστια και έχει ξεπεράσει τα όριά μου. και ενώ έχω βάλει στο πρόγραμμα πράγματα που ξέρω ότι θα μου δώσουν ικανοποίηση και θέλω πολύ να κάνω για μένα, δεν βγάζω κάτι άλλο. Και έτσι συσσωρεύονται απίστευτες ποσότητες που υποθέτω ότι θα με εμποδίσουν να ευχαριστηθώ και όσα έχω επιλέξει για μένα. Ταυτόχρονα, όταν κάποιος συνεργάτης δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που περίμενα γίνομαι αυστηρή μαζί του. Και μάλιστα με ένα περίεργο τρόπο. Δεν σταματάω να είμαι ευγενική και υποστηρικτική και συνεργάσιμη απλά το λέω στους άλλους. Με ρωτάει πχ. Ένας φίλος πώς είσαι. Βλέπει την απελπισία στα μάτια μου και όταν αρχίζω να του απαριθμώ τα προβλήματα και τις δυσκολίες δε διστάζω να του πω ότι ο τάδε συνεργάτης έκανε αυτό κι αυτό και αυτό με κάνει έξω φρενών. Ενώ για το καλό του έργου και του συνεργάτη δεν θα το πω αυτό στον ίδιο και θα συνεχίσω να είμαι υπομονετική. Όχι μόνο για το έργο βέβαια, αλλά και γιατί καμιά φορά σκέφτομαι ότι γίνομαι υπερβολική. Επειδή εγώ είμαι συνεπής σε όσα αναλαμβάνω και προσπαθώ να μην κάνω τη ζωή των συνεργατών μου δύσκολη μ καθυστερήσεις και αδιαφορίες, σημαίνει ότι και οι άλλοι θα το κάνουν αυτό; Μπορεί αυτή η συνέπεια για τους άλλους να μην είναι κάτι σημαντικό. Μπορεί για παράδειγμα να είναι πολύ σημαντικότερο να ασχολούνται με άλλα πράγματα. Σε αυτή την περίπτωση όμως γιατί δεν αποδεσμεύουν την ομάδα για να δει κι αυτή τι θα κάνει; Τελικά κατέληξα να μη βιαστώ να βγάλω συμπέρασμα και να κάνω κάτι. Ας δούμε αν η συνέχεια θα είναι ίδια ή αν θα αλλάξει κάτι και πορευόμαστε ανάλογα. Πάντως σίγουρα μετάνιωσα που μίλησα σε δυο τρεις φίλους για τη συγκεκριμένη κατάσταση. Θα έπρεπε να μου αρκεί να το πω σε έναν για να ξεσπάσω το παράπονο. Αλλά φαίνεται ότι το συνολικό φορτίο με κάνει να ξεσπάω με την παραμικρή αφορμή.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα αυτό το ΣΚ να μην πάω πουθενά. Να μείνω σπίτι και να μην δω και κανέναν. Να μείνω σπίτι για να δώσω χρόνο στον εαυτό μου να ηρεμίσει, να κατεβάσει ρυθμούς και να σκεφτεί και να δουλέψει. Αλλά να μη δει κόσμο. Και να μην ακούσει καινούρια πράγματα. Δεν ήταν και τόσο εύκολο όσο νόμιζα. Δεν ήταν εύκολο για όλους να καταλάβουν αυτή την ανάγκη. Και με ζόρισε αυτό. Γιατί δεν έχω συνηθίσει να λέω όχι –όχι μόνο στους άλλους, αλλά και σε μένα δεν έχω συνηθίσει να λέω όχι. Όμως αυτή τη φορά ο πληγωμένος και κουρασμένος υποεαυτός δεν έκανε βήμα πίσω. Είχε πάρει τις αποφάσεις του. Και αν κάποιος από τους φίλους δεν μπορούσε να τον ακούσει με κατανόηση, τον υποεαυτό αυτό δεν τον ένοιαζε. Το χε πάρει απόφαση. Είχε φτάσει στην απελπισία. Ήθελε απομόνωση, ότι και αν γινόταν εκεί έξω.

Έτσι πήγα στη συνάντηση λοιπόν. Και όταν ο Πολυχρόνης μας έκανε την ερώτηση πώς ερχόμαστε εκεί ούτε πέρασε από το μυαλό μου να πω τίποτα. Αν κάναμε θεραπεία θα είχα να πω πολλά μάλλον. Κλείνοντας τον κύκλο των υποεαυτών δουλέψαμε εχτές με δύο ιδέες του Bateson. Η μια είχε να κάνει με τη διαφορά (η διαφορά που παράγει διαφορά είναι πληροφορία) και η άλλη για η σημασία της διεργασίας (η έννοια του νου είναι κάτι ευρύτερο από αυτό που η βιολογία ορίζει αλλά εκτείνεται σε συστήματα που λειτουργούν και αποφασίζουν παίζοντας με το χρόνο και τη διεργασία).

Κάνοντας μια άσκηση διαπίστωσα ότι κουβαλάμε εμμονές, τις οποίες όταν μπαίνουμε σε θεραπεία, ή όταν δουλεύουμε με οποιοδήποτε τρόπο τον εαυτό μας τις παλεύουμε. Τις ψάχνουμε από δω κι από κεί, τις ξεπερνάμε, τις ξαναβρίσκουμε μπροστά μας, μιλάμε στον εαυτό μας για αυτές για μεγάλο χρονικό διάστημα, τις κοιμίζουμε, μας ξυπνάνε. Και όσο εύκολο ήταν να το καταλάβω αυτό με την άσκηση τόσο δύσκολο είναι να δω τις δικές μου εμμονές. Εντάξει κάποιες έχω αφήσει πίσω μου και κάπως έχω εξελιχθεί. Αλλά υπάρχουν πολλά ζιζάνια ακόμη στον κήπο που με εμποδίζουν να περπατήσω. Και κάτι πρέπει να κάνω με αυτά.

Κέρδισα πολλά από αυτή τη συνάντηση. Και κυρίως πια ως εκπαιδευτής. Γιατί ψάχνοντας με την ομάδα είδαμε ότι μπορεί εύκολα να λέμε ότι η διαφορά είναι πλούτος, αλλά τελικά δεν είναι εύκολο ούτε να τη δεχόμαστε (σε προσωπικό αλλά και επαγγελματικό επίπεδο) ούτε πολύ περισσότερο να την επιδιώκουμε. Επίσης είδαμε ότι συχνά αμελούμε την έννοια της διεργασίας με τις ομάδες που δουλεύουμε. Δεν παίρνουμε τα μηνύματα από την ομάδα για τις φάσεις που περνάει, για το πώς κάθε φορά έρχονται και πώς φεύγουν. Έτσι λοιπόν μπορούμε να το ψάξουμε λίγο περισσότερο από δω και στο εξής. Επιδιώκουμε και αξιοποιούμε πραγματικά τη διαφορά; Ασχολούμαστε, παρακολουθούμε και αφήνουμε τη διεργασία να μιλήσει;

Κατά τα άλλα η ζωή στο σπίτι συνεχίζεται. Θα μου την κάνω αυτή τη χάρη το ΣΚ. Δεν θα πάω ΠΟΥΘΕΝΑ. Θα μείνω σπίτι. Εγώ κι εγώ. Μπας και τα βρούμε λίγο. Μπας και ακούσουμε κάτι που ψιθυρίζει ως τώρα. Μπας και βρούμε το εγώ.

Καλό ΣΚ.

Βαβέλ

Την Κυριακή το βράδυ είχαμε κλασική, βιαστική έξοδο σινεμά. Αυτοκίνητο, τσουπ, Μαρούσι. Βαβέλ. Παράλληλες ιστορίες στο κόσμο (Αμερική, Μεξικό, Μαρόκο, Τόκιο) που με κάποιο τρόπο τελικά συνδέονται. Γλώσσες του κόσμου αλλά και μία διεθνής. Αυτή των κωφάλαλων. Μου άρεσε η ταινία. Για πολλούς λόγους. Καταρχήν πιάστηκε η ψυχή μου. Αγωνία, για τη γυναίκα που πυροβολήθηκε, για τα παιδάκια στην έρημα, για τον πόνο της γιαπωνεζούλας και της μεξικανής, για την επιβίωση στην έρημο του Μαρόκο. Αγωνία. Πολύ ανθρώπινη σκηνοθεσία. Κορυφαία στιγμή όταν μπαίνει η παρέα στο κλαμπ και ξαφνικά, από εκεί που η μουσική είναι στη διαπασών, ο ήχος μηδενίζεται. Και ξαφνικά καταλαβαίνεις το κωφάλαλο κορίτσι.

Βγήκα από την αίθουσα απλώς συγκλονισμένη και με το στόμα ανοιχτό. Η φιλενάδα μου μου είπε ότι δεν κατάλαβε το μήνυμα. Ότι κάπως ήταν μπερδεμένο. Δεν την κατάλαβα εκείνη τη στιγμή. Με είχε συνεπάρει το συναίσθημα και δεν τον ψαξα. Την άλλη μέρα το σκέφτηκα λοιπόν και άρχισα κι εγώ να ψάχνω το νόημα. Τι έγινε στην ταινία;

Ο αμερικάνος πάει διακοπές στο Μαρόκο για να ξεφύγει από την καθημερινότητά του που τον πνίγει και από ένα πρόβλημα. Κατά ΤΥΧΗ η γυναίκα του πυροβολείται. Ο Μαροκινός χάνει το γιο του γιατί δεν τους έδωσε να καταλάβουν ότι είναι ΑΠΕΡΙΣΚΕΨΙΑ να χρησιμοποιούν άσκοπα μία καραμπίνα. Η Μεξικανή υποφέρει γιατί αποφάσισε να πάρει τα παιδιά του αμερικανού στο Μεξικό ώστε να μη χάσει το γάμο του γιου της και τελικά φάνηκε ότι ήταν ΑΜΕΛΗΣ στη φύλαξή τους. Ο γιαπωνέζος ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ να τα βγάλει πέρα με την κόρη του σε μια δυτικού τύπου μεγαλούπολη.

Είναι λίγο μπερδεμένο. Είναι η τύχη του αμερικάνου, η απερισκεψία του Μαροκινού, η αμέλεια της Μεξικανής και η προσπάθεια του Γιαπωνέζου;

Δίκιο η φιλενάδα. Μπερδεμένα τα πράγματα.

Όπως και να χει το μήνυμα, η ταινία μου άρεσε και θα την δω ξανά πολλές φορές.

Κι ασε μαι δω στα σκοτεινά να προχωρώ

Ναύπλιο. Από σπόντα. Τι πήρα μαζί μου;

Τη θέα. Από το Ναυπλία Παλλάς κατευθείαν στο Μπούρτζι. Η θάλασσα λάδι. Μετά το ξενύχτι και τον ιδρώτα του χορού, με ανάσα αλκοόλ και πριν μπω στο καυτό ντουζ κάθισα στο σκοτάδι και τη δροσιά του μπαλκονιού. Σα θαύμα η δροσιά τα πήρε όλα από το κεφάλι μου. Μα όλα. Και του το πα ξεκάθαρα: ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ! Και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να τον προσέχω. Να αφήσω τις χαζομάρες. Και να μην με κομματιάζω από δω κι από κει.

Καλή εβδομάδα.

 

Υ.γ. αν το ξεχάσω πάλι, θα πάρω το αυτοκίνητο, να πάω Χαλκίδα, Ναύπακτο, Γαλαξίδι, Ιτέα ή έστω στον Εθνικό Κήπο. Να το ξαναθυμηθώ. Αυτά.

Θαλπωρή

Μετά από μια εξαντλητική μέρα δουλειάς γυρνάω στο σπίτι και το τζάκι είναι αναμένο, το φαγητό ζεστό και τα φώτα αναμένα, ενώ έξω έχει σκοτάδι.

Μετά από μια στεναχώρια είδα στον ύπνο μου τη γιαγιά μου να χαμογελάει.

Η αγκαλιά από όπου και αν έρχεται.

Ο ζεστός καφές ότι ώρα και να ναι, όπου και να ναι.

Η επιστροφή.

Το κρεβάτι μέσα στο οποίο συνηθίζεις να κουλουριάζεσαι, ειδικά όταν πέφτεις εκεί μια ασυνήθιστη ώρα (μετά από πολύ ξενύχτι, ή πολύ νωρίς).

Το όνειρο.

Η αγκαλιά.

Η κουβέρτα στον καναπέ.

Η μυρωδιά του κέικ ή της μηλόπιτας

Η αγκαλιά

Η αίθουσα Πανδώρα με όλα τα φώτα αναμένα, όταν έξω η Αθήνα βρέχει και σκοτεινιάζει

Το γραφείο που αδειάζει την Παρασκευή και μένουμε για να κουβεντιάσουμε, τέσσερις

Το ξεκούραστο καναπεδάκι στο στέκι της γειτονιάς

Πρόσκληση

Ανοίγω ραδιόφωνο.

Galaxy. Why’d I have to fall in love with you… (Matthew Fischer)

Μάλιστα. Όχι, δεν είμαι ερωτευμένη. Και αυτό είναι το θέμα. Είναι αρκετός καιρός τώρα, δηλαδή πολύς καιρός, που δεν το επιτρέπω αυτό στον εαυτό μου. Γιατί θα με κάνει ευάλωτη. Γιατί θα υποφέρω.

Τις τελευταίες μέρες τα σημάδια μου φωνάζουν. Τι κάνεις; Γιατί κάνεις έτσι;

Ακούω τη φράση «κι αν είμαι ερωτευμένος μαζί σου;» σε ένα πλαίσιο που δεν θα το έπαιρνα σοβαρά. Και δεν το πήρα. Και μετά το σκέφτηκα. Τι είπε; Ερωτευμένος; Βαριά κουβέντα. Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη. Βαριά κουβέντα! Μα γιατί να θέλω τόσο να είμαι δυνατή; Μάλλον συνήθισα σε αυτή την εικόνα του εαυτού μου. Αλλά δε θέλω να είμαι αυτό. Εγώ κανονικά ερωτεύομαι και πέφτω στα πατώματα και λιώνω. Γιατί δεν προχωράω τώρα;

«Με κάνεις και γελάω, και σε κάνω κι εγώ να γελάς! Αυτό είναι καλό». Παναγιά μου –λέμε τώρα! Τρόμαξα. Και εξαφανίστηκα. Αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα.

Και έχουμε κι άλλα. Μπορεί να υπάρχει κάποιος εδώ κοντά που θεωρητικά ξέρεις ότι σου κάνει. Γιατί σου αρέσει, έχει ενδιαφέροντα, μπορείς να κουβεντιάσεις, έχει χιούμορ, μια χαρά. Το σκέφτεσαι. Οκ, ας βρούμε μια ευκαιρία να γνωριστούμε καλύτερα. Να δούμε. Τι να δούμε; Αυτό που βλέπει ο Άλλος. Που αρχίζει και σε μαθαίνει. Που σε βλέπει πολλές ώρες. Και καταλαβαίνει αυτό που είσαι. Και τον γοητεύει αυτό που είσαι. Όχι αυτό που φαντάζεται ότι είσαι. Π.χ. ότι έχω ενδιαφέροντα κι εγώ, ότι μπορεί να κουβεντιάσει μαζί μου, και να γελάσει μαζί μου. Γιατί στην ουσία εγώ δεν είμαι αυτό. Ούτε εκείνος είναι αυτό. Είναι κάτι άλλο βαθύτερο που εγώ δεν το βλέπω. Ούτε θα το μάθω αν βγούμε μερικές φορές και όλα πάνε ήρεμα και τελικά φιληθούμε. Δεν θα ξέρω στην πραγματικότητα γιατί τον φιλάω. Θα το βρω στο δρόμο. Αν υπάρχει.

Κυκλοφορώ λοιπόν….

Δηλώνω υπεύθυνα

Μετά το τέλος της συνάντησης εχτές καθώς επιστρέφαμε προς Αγία Παρασκευή δήλωσα στα μέλη της ομάδας που ήμασταν μαζί στο αυτοκίνητο ότι το σεμινάριο αυτό έχει να αρχίσει να μου κάνει κακό, γιατί έχει αρχίσει να μου βγάζει εαυτούς που τους είχα ταχτοποιήσει καλά στο παρελθόν και τους είχα καταχωνιάσει ήσυχους κάπου βαθιά μέσα. Και τώρα που έχει αρχίσει να μου βγάζει τους εαυτούς αυτούς δεν ξέρω τι να τους κάνω. Πριν προλάβω να πω κάτι πιο συγκεκριμένο για το τι εννοώ έρχεται η καίρια ερώτηση από συνεπιβάτη: και για ποιο λόγο μας το λες αυτό τώρα; Έλα ντε! Η πρώτη απάντηση που βρήκα γρήγορα ήταν ότι αφορά την επαγγελματική μου ταυτότητα με κάποιο τρόπο αυτό που έχει βγει και αυτά που ήθελα να κάνω και δεν έκανα τελικά. Εξήγησα πως δεν είναι ότι δεν αγαπώ και απολαμβάνω πολύ αυτό που κάνω, αλλά ότι έχει αρχίσει να βγαίνει το μέρος της ψυχής μου που είναι αλλού και έχει αρχίσει αυτό να μου κοστίζει. Είναι περίεργο. Κάθε μέρα που περνάει και δεν έχω πινέλο στα χέρια μου ξαφνικά μου κοστίζει. Είναι μια περίεργη και αναπάντεχη και ίσως περίεργη έκρηξη που μάλλον το δεξί ημισφαίριο που ξύπνησε, κυβερνά. Άλλη μια απάντηση που μου ήρθε αργότερα είναι ότι πολύ συχνά έχω την ανάγκη να λέω πράγματα που θέλω να κάνω σε άλλους για να τα ακούω, για να τα κάνω. Είναι κάπως περίεργο αυτό, αλλά το κάνω συχνά όταν πρόκειται για κάτι δύσκολο ή ασυνήθιστο.

Ο Πολυχρόνης μας είχε πει, μετά την προηγούμενη συνάντηση, ότι μπορεί να μας προκύψουν μέσα στην εβδομάδα και άλλα θέλω. Μόλις το άκουσα είπα ότι σιγά μη μου προκύψουν άλλα, έχω τόσα να σκεφτώ μέσα στην εβδομάδα που αποκλείεται να σκεφτώ αυτό. Διαψεύστηκα. Ήμουν στο λεωφορείο. Κάτι ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο. Και ξαφνικά ακούω μέσα μου. ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ. Παναγία μου! Τρόμαξα! Τον ρώτησα τι εννοεί. Και μου είπε τίποτα. Αυτό που είπα. Απλώς. Μάλιστα. Σωθήκαμε. Από εκείνη τη στιγμή η αλήθεια είναι ότι είμαι λίγο στον κόσμο μου. Δεν ξέρω τι να το κάνω αυτό. Δηλαδή ξέρω ότι δεν θα το κάνω τίποτα. Άμεσα. Αλλά δεν θα το αφήσω κιόλας. Όχι δεν εννοώ ότι θα γίνω αρχιτέκτονας φυσικά. Αυτό θα ήταν το θέατρο του παραλόγου. Αλλά δεν θα το αφήσω έτσι. Θα το δουλέψω. Με όσους τρόπους μπορώ. Για να τον ταΐσω λίγο. Θα δούμε.

Δεν έχω μεγάλη ανάγκη πια να γράφω για αυτό ακριβώς που κάνουμε στο σεμινάριο. Ποια ήταν η άσκηση, ποια ήταν τα συμπεράσματα, τι είπαμε και δεν είπαμε. Αυτά τα ζω εκεί μέσα και νιώθω πως είναι αρκετό. Στην αρχή θεωρούσα ότι έπρεπε να τα καταγράψω για να στοχαστώ. Ίσως και τώρα το πιστεύω. Αλλά δεν θέλω να το κάνω. Περίεργο. Κάτι μέσα μου μου λέει ότι δεν χρειάζεται να γράψω τίποτα τώρα. Ό,τι κέρδισα το κέρδισα εκεί. Και χρειάζεται να γράψω μόνο όσα παραπάνω έγραψα. Που συνέβησαν παραπλεύρως. Αλλά ήταν για μένα σημαντικά. Το δεξί ημισφαίριο μάλλον έχει αρχίσει να δουλεύει. Πρέπει κάπως να το ελέγξω βέβαια, γιατί έχουμε και ένα μεταπτυχιακό, και μπόλικες υποχρεώσεις. Μέχρι στιγμής μου τα χει κάνει μέσα μου άνω κάτω. Αλλά ξέρω πως είναι για καλό. Και πως δεν θα αφήσω παραπονεμένο το υπο-εαυτό που φωνάζει.

Ο μετασχηματισμός λοιπόν είναι μια στάση, που επιτρέπει στην αμφιβολία να ανοίξει τις πόρτες των άλλων υποεαυτών μας. Μάλιστα. Ένιωσα καλύτερος άνθρωπος που το κατάλαβα αυτό.

Η σφαλιάρα που έφαγα το βράδυ όμως όταν βγήκα για ποτό με τους φίλους μου ήταν πολύ δυνατή. Συζητώντας για χωρισμούς και για απάνθρωπες συμπεριφορές ένας από τους φίλους που ξέρω χρόνια είπε κάτι που με σόκαρε, με φρίκαρε. Είπε πως καμιά φορά η γυναίκα χρειάζεται τη σφαλιάρα της για να έρθει στα ίσα της. Δεν φταίει ο άντρας γι’ αυτό, η γυναίκα το χρειάζεται. Έπαθα σοκ. Έμεινα αποσβολωμένη να τον κοιτάω. Προσπάθησα να του εξηγήσω. Αστείο πράγμα. Τα επιχειρήματά μου δεν ήταν τίποτα μπροστά στο γεγονός ότι ο άντρας από αυτό παίρνει ικανοποίηση. Τι να πεις για μετασχηματισμό και στάσεις μετά; Ένα θέμα λοιπόν που ανοίγει είναι… φτιάχνω εγώ τον εαυτό μου, τον σκαλίζω, τον ψάχνω και προσπαθώ να τον βελτιώσω. Και πέφτω στον τοίχο. Τι θα τον κάνω αυτό τον εαυτό όταν γυρίσει πίσω στους φίλους του που είναι αλλού; Θα τον πάρω και θα τον βάλω σε άλλους φίλους; Θα τον κρατάω κάπως κλειστό για να αντέχω τον τοίχο; Θα δούμε. Το σοκ όμως, μετά από τόσα χρόνια, δεν ήταν απλώς μεγάλο. Ήταν τεράστιο. Ήταν η σφαλιάρα που χρειαζόμουν. Τι ουτοπίες φτιάχνω;

Οι πυροσβέστες…

Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα για καφέ με μια φίλη που είχα να δω χρόνια πολλά. Συμφοιτήτρια. Εκείνα τα ένδοξα χρόνια στο Παπει. Δουλεύει στο υπουργείο εσωτερικών λοιπόν τώρα, συμβασιούχα που περιμένει σαν όλους τη μονιμοποίηση για να πάρει εκπαιδευτική άδεια και να κάνει μεταπτυχιακό. Δεν ήθελα να τη ρωτήσω βέβαια πόσο δεδομένο το θεωρεί ότι θα πάρει σύντομα την εκπαιδευτική άδεια. Το θέμα μας όμως δεν είναι αυτό. Ήταν η Τετάρτη που έκαναν διαμαρτυρία οι εποχικοί πυροσβέστες και διεκδικούσαν αν θυμάμαι καλά –γιατί δεν το έψαξα η αλήθεια είναι- τη μονιμοποίησή τους. Η φιλενάδα μου λοιπόν ήταν σε αυτό το κτίριο και μου περιέγραφε τη σκηνή που «μπουκάρανε» οι πυροσβέστες, άρχισαν να πέφτουν δακρυγόνα και να γίνεται πανικός στους ορόφους. Μου περιέγραφε το πανικό και το πώς ξεγλιστρήσανε από το κτίριο ασφαλείς και πώς λυπόταν τον άμοιρο το φύλακα όταν τον είδε ανάμεσα στον πανικό των πυροσβεστών. Όταν έφτασα το βράδυ στο σπίτι παρακολούθησα τις σκηνές από την τηλεόραση και έναν από τους πυροσβέστες να διαμαρτύρεται για τη συμπεριφορά των αστυνομικών που λέει του προπηλάκισαν κλπ κλπ. Και αναρωτιέμαι εγώ. Μέσα στο κτίριο υπάρχουν εργαζόμενοι και οι πυροσβέστες ήθελαν να μπουκάρουν μέσα· για να κάνουν τι; Να επιτεθούν στους εργαζόμενους ας πούμε; Σε κάποιον άλλον; Οι φρουροί της αστυνομίας ήταν εκεί για να τους εμποδίσουν. Και ξαναρωτάω εγώ. Θύμωσες πυροσβέστη μου που ο φρουρός σε εμπόδισε, τις ήθελες να κάνει ακριβώς; Τι έπρεπε να κάνει; Να σου ανοίξει την πόρτα και να σου πει περάστε να επιτεθείτε στους εργαζόμενους;Γενικά εγώ με τους αστυνομικούς έχω όλες εκείνες τις άσχημες ιδέες που ανεπεξέργαστα πολύς κόσμος υιοθετεί από παλιά. Αναρωτιέμαι όμως τώρα γιατί είναι αναγκασμένος να ανέχεται τη διαμαρτυρία του κάθε πυροσβέστη ενάντια στον υπάλληλο του υπουργείου εργασίας (;!). Δεν ξέρω να πω αν είναι δίκαιο ή άδικο το αίτημα της μονιμοποίησης των εποχικών πυροσβεστών. Εφόσον είναι εποχικοί τι θα κάνουν τις εποχές που δε χρειάζεται να είναι στα δάση; Οικογένειες όμως έχουν κι αυτοί και κάπως πρέπει να τις ταΐσουν. Τι θα κάνουν τον υπόλοιπο χρόνο; Αλλά πρέπει να πληρώνονται και να κάθονται; Και μήπως θα υπήρχε καμιά άλλη πιο δημιουργική λύση. Αλλά τι λέμε τώρα; Δημιουργικές λύσεις; Στο δημόσιο τομέα; Καλό ανέκδοτο κι αυτό.Τέλος πάντων πάνε οι πυροσβέστες. Και έρχεται το θέμα με το βιασμό της κοπέλας στην Εύβοια και το ρατσισμό μας, η διαμαρτυρία των αστυνομικών, οι συνταξιούχοι που διαδηλώνουν, οι συμβασιούχοι που θέλουν να πληρωθούν, οι δικαστές που αποφασίζουν, οι βουλευτές που ψηφίζουν τη νύχτα ό,τι δεν μπορούν να περάσουν τη μέρα. Δεν έχω άποψη για όλα γιατί δεν τα έχω ψάξει όλα. Σαν τον Φώτη του edito της Athens Voice κι εγώ. Δεν μπορώ να μιλάω … Αλλά τι σημασία έχει αυτό; Σημασία έχει η πλειοψηφία, η εικόνα που περνάει στα μμε και περνάνε τα μμε. Αυτά που συζητάμε και αυτά που τα αυτάκια μας ακούνε. Ηχορύπανση. Δίκιο και άδικο παντού. Μαζί. Αλλά όχι και ακριβώς έτσι. Κι εγώ τι κάνω; Μαγειρεύω. Από την Πόλη έρχομαι …. δηλαδή 

Αλλά όχι για όποιον κι όποιον. Μαγειρεύω για τους Δρόμους Ζωής.

Ελάτε λοιπόν στο bazaar για να δοκιμάσετε τα περίφημα «Μεθυσμένα». Και όχι μόνο. 

9 & 10 Δεκέμβρη.

Περισσότερες λεπτομέρειες εν καιρώ….