Δέκα κύκνοι, η ατμόσφαιρα, ο Μαραβέλιας, ένα αβγουλάκι κι εγώ

Οι μέρες περνούν. Και εγώ κάνω διάφορες σκέψεις. Μπερδεμένες και ανακατεμένες. Άσχετες, που όμως κατά ένα περίεργο τρόπο τελικά συνδέονται μεταξύ τους, αόρατα. Το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται. Ίσως από το Καμιά Πατρίδα για τους μελλοθάνατους. Την είδα το Σάββατο. Το έκαναν το θαύμα του πάλι οι αδερφοί Κοέν. Μου άρεσε πολύ. Απόλυτη βία. Πραγματικά παρανοϊκή βία. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν και ο στόχος. Το χρήμα. Ή μάλλον το εύκολο και τυχαίο χρήμα. Για χάρη του ο ήρωας διακυνδινεύει τα πάντα. Τη ζωή του, τη ζωή άλλων. Και ασφαλώς τα χάνει όλα. Η σκηνή που μου έμεινε ήταν κοντά στο τέλος, όταν ο ήρωας-δολοφόνος παθαίνει τροχαίο και σπάει το χέρι του, σε μια ήρεμη κατοικημένη περιοχή, από αυτές τις πολύ ωραίες και τακτοποιημένες γειτονιές της Βόρειας Αμερικής. Βλέπουν το ατύχημα διερχόμενα παιδιά με ποδήλατα. Από ένα από αυτά αγοράζει το πουκάμισο που φοράει για να στηρίξει το χέρι του και το πληρώνει αδρά για να μην πει στο ασθενοφόρο που κάλεσαν ότι τον είδε. Το παιδάκι παίρνει τα λεφτά, εντελώς φυσιολογικά, και μάλιστα, καθώς ο ήρωάς μας σηκώνεται να φύγει, τσακώνονται μεταξύ τους τα παιδάκια με τα ποδήλατα αν και πώς θα μοιραστούν τα λεφτά! Απλούστατα! Και φυσιολογικά. Παρόλα αυτά τον τελευταίο καιρό βλέπω κάποια πολύ αισιόδοξα μηνύματα, χωρίς να ξέρω αν με ξεγελούν, γιατί είναι συνήθως διαφημίσεις. Για παράδειγμα έχουν αρχίσει να παράγονται όλο και περισσότερα υβριδικά αυτοκίνητα ή με παραγωγή χαμηλών ρύπων (μια διαφήμιση της Saab νομίζω) ίσως να μην είναι τα πιο φτηνά ακόμη, αλλά κάποτε ήταν μόνο σε εργαστήρια και εκθέσεις. Τώρα έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν στους δρόμους. Βέβαια, για να μην ξεχνιέμαι και χαμογελάω με ελπίδα πολύ, το επόμενο πρωί βλέπω στην Ερμού να κυκλοφορεί Astra με μπουρί για εξάτμιση, που για να σταματήσει ή να ξεκινήσει πραγματικά βρυχάται! Σε τι ελπίζω; Είδα κάδους ανακύκλωσης μέχρι και στη Λούτσα! Και τη διαφήμιση του νερού ζαγόρι. Μόνο που δεν έβαλα τα κλάματα. Αλλά και το δρω του Ιντιτούτου Επικοινωνίας είναι ωραίο. Τελικά η εταιρική κοινωνική ευθύνη έχει κάτι να πει; Από την άλλη, κάθε φορά που πίνω ένα ποτήρι νερό στο γραφείο αναρωτιέμαι. Προτιμούσα πάντα το γυάλινο ποτήρι και όχι τα πλαστικά. Από την άλλη όμως, μήπως το ποτήρι κοστίζει περισσότερο στο περιβάλλον γιατί χαλάμε νερό και απορρυπαντικό για να το πλύνουμε, το οποίο νερό στη συνέχεια περνάει από βιολογικό καθαρισμό κλπ κλπ. Μήπως όμως η ανακύκλωση του πλαστικού ποτηριού κοστίζει περισσότερο σε ενέργεια από ότι ο βιολογικός καθαρισμός του νερού; Αν και στο γραφείο κάνουμε μόνο στο χαρτί ανακύκλωση και λίγο στα τενεκεδένια κουτάκια των αναψυκτικών. Και αν αναρωτιέμαι και πρέπει να ψάξω να βρω αυτή την πληροφορία για ένα ποτήρι νερό που πίνω, τι γίνεται με όλα τα άλλα. Πώς μπορώ να μάθω, εύκολα και γρήγορα, τέτοιες λεπτομέρειες και μάλιστα αξιόπιστα;Κάτι άλλο που με αποσχολεί τελευταία είναι οι κύκνοι. Και δεν εννοώ τα ζώα, εννοώ τα παιχνίδια που σε παίρνουν ασχημόπαπο και σε κάνουν κύκνο. Προς το παρόν βλέπουμε αμερικάνικα, αλλά αν κατάλαβα καλά θα γίνει και ελληνικό. Πραγματικά κι εκεί οι σκέψεις μου είναι πολύ αντιφατικές. Καταρχήν είμαι αρνητική. Μου φαίνονται τόσο πλαστικές οι μεταμορφώσεις, όσο και επικύνδυνες. Πολύ πλαστική χειρουργική και νυστέρι στο σώμα. Μελλοντικά οι επιπλοκές μπορεί να είναι πολλές (βλέπε Jackson). Επίσης λυπάμαι που αυτές οι γυναίκες δεν βρήκαν τρόπο να περιποηθούν το εαυτό τους, μέσα και έξω ισορροπημένα και να νιώθουν καλά με ό,τι έχουν. Βλέποντας τις ιστορίες τους κυριαρχούσε νομίζω κάποια απιστία ή διάλυση γάμου/σχέσης. Άραγε η νέα εμφάνιση θα τους εξασφαλίσει την ευτυχία; Στην κάμερα έτσι λένε. Αν τις βρούμε μετά από μερικά χρόνια θα λένε το ίδιο άραγε;Διάβασα και Lifo σήμερα. Athens Voice δε βρίσκω στο σταθμό Μοναστηράκι. Μου άρεσε όμως. Καταρχήν για το Μαραβέλια, το οποία είδα live τα Χριστούγεννα και μου άρεσε πολύ κι εκεί. Η «συνέντευξη» είναι απίθανη, απολαυστική. Ειδικά εκεί με τις δημιουργίες αναγκών και ότι η λύση στα προβλήματά μας είναι να μειώνουμε τις ανάγκες μας, πολύ μου άρεσε. Στη θεωρία! Γιατί μικρούλα μου τρελένεσαι για ψώνια και αξεσουάρ. Και μπορεί να μην έχεις τίποτα σε σχέση με άλλες, αλλά όλα τα λιγουρεύεσαι και έχεις μανία με το στυλ, και τα ωραία σπίτια κλπ κλπ. Πώς θα μειώσεις έτσι τις ανάγκες σου; Μου άρεσε όμως. Μου κάνει πολύ. Και πριν πάω για ψώνια θα ψάξω τη ντουλάπα μου, να ξεθάψω ότι έχω και δεν έχω. Α! Και να μην ξεχάσω. Γιατί στο μεταπτυχιακό που κάνω στο Open μαθαίνουμε να καλύπτουμε τις ανάγκες μας με μη εμπορικά λογισμικά ενώ στα ελληνικά πανεπιστήμια, τόσο εγώ όσο και φίλοι μου δουλεύουν πάντα με εμπορικά; Σκέτη διαφήμιση μου κάνει και πραγματικά με ενοχλεί.Τέλος πρέπει να μάθω php, mysql και css.Δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. Κάθε οδηγία και συμβουλή δεκτή. Θα το ψάξω.Πάω τώρα να ψήσω το αβγουλάκι του άντρα μου.Cu! 

Πώς μπορεί να ξεκινήσει η μέρα σου, μετά από τετραήμερο.

Τετάρτη σήμερα, και επέστρεψα στη δουλειά μετά από ένα τετραήμερο μακριά από την Αθήνα. Η ιστορία είναι η μεγάλη. Και θα τη βρω σιγά σιγά. Όμως το θέμα είναι πώς ξεκίνησε η μέρα σήμερα. Πολύ δύσκολα μετά από αρκετή ζαλάδα στο πλοίο. Τρεις ώρες ήταν σέικερ συνεχόμενα. Και μόνο που το σκέφτομαι ζαλίζομαι. Ήταν αδύνατο να σηκωθώ από το κρεβάτι. Αλλά σηκώθηκα. Εφόσον τα κατάφερα και έφτασα Αθήνα μετά το απαγορευτικό μπορούσα να αργήσω ένα τεταρτάκι το πρωί και να φτάσω με την ησυχία μου στο γραφείο. Στο τρένο γινόταν χαμός. Ήταν γεμάτο με το που μπήκα. Αυτά παθαίνω άμα αργώ. Ήμασταν ο ένας πάνω στο άλλο σχεδόν. Τέλος πάντων δίπλα μου καθόταν ένας παππούς, με χέρια φθαρμένα, μαλλιά πεσμένα και ανάσα βαριά. Σε κάποια στάση λοιπόν ακούστηκαν από την πόρτα φωνές δύο παιδιών (γυμνάσιο ή λύκειο να πήγαιναν) «αϊ στο διάολο αρχίδι» «αϊ γαμήσου! ρε». Και πετάγεται ο παππούς από δίπλα μου «αϊ σιχτίρ αλήτες». Και έτσι σκεφτόμουν λοιπόν ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια ωραιότατη και αέναη αλυσίδα από βρισιές, βρίζοντας τον προηγούμενο επειδή έβρισε.

Εντελώς διαισθητικά λοιπόν, και ακατανόητα και αυθόρμητα, μετά από αυτό το περιστατικό, δεν ξέρω γιατί, ήρθε και η λύση στο πρόβλημα που έχω εδώ και ένα εξάμηνο περίπου με τον εαυτό μου.

Τι έχω πάθει; Εδώ και αρκετό καιρό έχω πολύ σημαντικά ερωτήματα και ηθικά διλήμματα για τη δουλειά που κάνω. Και όχι μόνο ηθικά. Προσπαθώ να δω μέσα μου αν μου ταιριάζει. Αν βρίσκομαι σωστά σε αυτό το χώρο. Αναρωτιόμουν αν βοηθάω τους ανθρώπους στην εταιρεία να περνάν καλύτερα με τη δουλειά τους και να είναι πιο ευτυχισμένοι, ή αν συμβάλλω στις προσπάθειες των εργοδοτών για να είναι πιο αποτελεσματικοί και άρα να ξεζουμίζονται περισσότερο. Όσο ευδιάκριτα και αν ακούγονται αυτά δεν είναι τόσο στην πράξη. Υπάρχουν και τα δύο. Είναι ίσως συγκοινωνούντα δοχεία. Στην ουσία εγώ δουλεύω και για τα δύο, προσπαθώντας σε μια ισορροπία, ώστε να περνάμε όλοι καλά. Από την άλλη όταν πρωτοξεκίνησα μικρούλα εδώ μέσα και ενθουσιασμένη δεν αντιλαμβανόμουν καθόλου τέτοια ερωτήματα. Δεν υπήρχαν μέσα μου. Τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν (ίσως όμως και η λύση να ξεκίνησε κάπου εκεί) από ένα σεμινάριο για Αποτελεσματικές Διαπραγματεύσεις που παρακολούθησα (διοργάνωση: Ινστιτούτο Επικοινωνίας). Με έβαλε πραγματικά να σκεφτώ από πολλές πλευρές τον εαυτό μου. Με δυσκόλεψε πολύ, αλλά τελικά μου έκανε και πολύ καλό! Προσπάθησα να πείσω την εταιρεία να το παρέχει στα στελέχη σε πρώτη φάση μήπως και συμβάλλει σε πιο αποτελεσματικές αλλά ταυτόχρονα και ανθρώπινες διαπραγματεύσεις, αλλά η τιμή ήταν απάνθρωπη για τον οργανισμό οπότε χάθηκε η ευκαιρία.

Anyway, εκεί παρακολούθησα τον εαυτό μου σε δύο φάσεις. Αρχικά μέσα στο σεμινάριο και δεύτερον έξω από αυτό, με τους ανθρώπους. Ενώ θυμάμαι παλιά τον εαυτό μου, όταν προσπαθώ να βγάλω άκρη σε διεκδικήσεις και διαπραγματεύσεις να προσπαθώ να βρω πάντα μια λύση που να βοηθάει όλα τα μέρη να είναι με κάποιο τρόπο ικανοποιημένα, εμφανίστηκα στο πρώτο role play πραγματικά πολύ σκληρή και όχι μόνο αυτό, σίγουρα ανίκανη πωλήτρια. –εκ τον υστέρων βέβαια και όπως προχώρησε το σεμινάριο ανακάλυψα ότι μου έπαιξαν «βρώμικο παιχνίδι», παρόλα αυτά όμως το σοκ εγώ το είχα ήδη πάθει-. Το ότι ήμουν σκληρή ήταν το πρώτο σοκ για μένα! Τι έγινε; Τόσο πολύ έχω αλλάξει σε αυτά τα τέσσερα χρόνια που δουλεύω εδώ; Έχω αφήσει την επιχείρηση να με κάνει σκληρή και ανελέητη; Αποκλείεται! Κι όμως! Και κακή πωλήτρια; Εγώ που διδάσκω πωλήσεις; Τόσο απαράδεκτο όσο δεν πάει!

Το δεύτερο σοκ ήταν στην επαφή μου με τους ανθρώπους. Αν και αρκετά normal παρόλα αυτά μέσα μου πολύ επιφυλακτική, μαζεμένη και συγκρατημένη. Εντάξει, γενικώς πάντα ήμουν κάπως ντροπαλή, αλλά ταυτόχρονα, κοριτσάκι χαμογελαστό και ανοιχτό. Ήμουν;

Τα ερωτήματα είχα ήδη αρχίσει να φουντώνουν. Είμαι κατάλληλη γι αυτό που κάνω; Ειδικά για τις πωλήσεις. Που είναι και το σημαντικότερο σημείο για την επιχείρηση; Εγώ αγαπάω την τέχνη και τον άνθρωπο. Μπορώ να τα παρατήσω όλα και να αρχίσω να ζωγραφίζω; Ακόμη και να αρχίσω να γράφω, μου πέρασε από το μυαλό –τέτοια παράνοια!-. Θέλω να φύγω! Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι ήθελα να φύγω. Γενικώς ότι δεν ήθελα να είμαι εκεί που είμαι.

Εκεί κοντά πήγα και παρακολούθησα στο POLIS Σαββόπουλο-Παπακωνσταντίνου. Αν και δεν είμαι πολύ κοντά στον Παπακωνσταντίνου το απόλαυσα πάρα πολύ. Μου άρεσε πάρα πολύ, εκεί στο σκαλάκι, πίσω από τη σκηνή, με το τζινάκι και την μπαλαρινούλα μου, χαλαρή. Χωρίς τραπέζι, χωρίς μπουκάλι κρασί. Με τη μπυρίτσα στο χέρι. Και αναρωτιόμουν τι κάνω εγώ, που είμαι με το τζιν και τα μπαλαρίνα στο σκαλάκι πίσω από τη σκηνή, σε μια τέτοια θέση στην εταιρεία;;;;;

Και μετά ήρθε το συνέδριο της Ένωσης (δηλαδή της Επιστημονικής Ένωσης Εκπαίδευσης Ενηλίκων). Εκεί και αν έγινε ο χαμός. Το μόνο που είχα μέσα μου και κουβέντιαζα με τους συναδέλφους μου, καινούριους και παλιούς, ήταν ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι οι περιορισμοί μέσα μου και έξω μου είναι πολλοί και ότι ασφυκτιώ πραγματικά. Πάλι ήθελα να φύγω! Από εκεί που ήμουν ήθελα να φύγω. Πρόλαβα και παρακολούθησα εκτός από τις ομιλίες και ένα εργαστήριο σχετικά με το θεατρικό παιχνίδι στην εκπαίδευση. Το εργαστήριο αυτό το κάνει ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο που έχει μια από τις πιο αυθεντικές και ανθρώπινες προσεγγίσεις που έχω συναντήσει στην εκπαίδευση. Σκέτη γλύκα! Μα κι εγώ έτσι δεν θέλω να είμαι; Δεν τολμώ να πω είμαι! Έτσι θέλω να είμαι. Αλλά μέσα στην εταιρεία μπορώ;

Και μετά ήρθε και το πρώτο σεμινάριο πωλήσεων του έτους. Είχα ετοιμάσει καινούρια πράγματα για φέτος. Ήδη έχει αρχίσει να δίνεται μεγάλη έμφαση από τη διοίκηση γι’ αυτό το θέμα. Οι ανάγκες της αγοράς έχουν αλλάξει. Κι εγώ λοιπόν έπρεπε να αλλάξω. Με βάση τα διαβάσματα που έκανα και τις κουβέντες με ανθρώπους της πρώτης γραμμής κατέληξα ότι αυτό στο οποίο θα έπρεπε να χτίσω και να αφιερώσω χρόνο είναι η στάση τους απέναντι στην πώληση, το κίνητρο, η διάθεση. Οι τεχνικές, λίγο έως πολύ βρίσκονται στην πράξη, στην καθημερινότητα μαζί με τον πελάτη. Έτσι λοιπόν την Παρασκευή μαζεύτηκε μια ομάδα με πολύ καλή σύνθεση, τελικά, και πραγματικά πολλές προκλήσεις. Δεν είμαι σίγουρη ότι το να δουλεύω στη στάση είναι το πιο αποτελεσματικό. Σίγουρα χρειάζονται και τεχνικές. Αλλά σε μια μέρα τι να πρωτοπρολάβουμε; Θέλω άλλη μία! Μια για στάση και μια για τεχνικές! Πώς να διαλέξω; Εκεί που μετά από ατελείωτη κουβέντα και προβληματισμό έχουμε καταλήξει κάπου και είμαστε έτοιμοι για δράση, τσουπ! Ο χρόνος μας τελείωσε!

Έχω πάντως μέλλον με τα σεμινάριά μου. Πολύ μέλλον. Γιατί μπορεί να εφαρμόζω τις προδιαγραφές των τεχνικών, όπως τις ξέρουμε εδώ και χρόνια, όμως, πρέπει να έχω και προδιαγραφές για το υλικό που τους δίνω και τα φυλλάδια, για το σχεδιασμό του σεμιναρίου από την αρχή μέχρι το τέλος, την ισορροπία των θεμάτων, της θεωρίας και της πράξης, των συνδέσεων, των ανακεφαλαιώσεων κλπ κλπ. Πολύ δουλειά ακόμη. Όσο δύσκολη και αν ήταν όμως αυτή η μέρα, και αυτή η εβδομάδα, ήξερα ότι ερχόταν το τετραήμερο της φυγής. Μακριά από την Αθήνα και τις έννοιες και κοντά σε μια φίλη που είχα πολύ καιρό και πολύ ανάγκη να δω. Οι λεπτομέρειες εδώ δεν έχουν σημασία. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι πραγματικά έφυγα, κοιμήθηκα, κουβέντιασα, βόλταρα, είδα θάλασσα –ήλιο δεν θα το λεγα- και τη φίλη μου. Κουβέντιασα για άλλη μια φορά τα προβλήματα με τις ασφυξίες μου, over coffee. Και τα αφήσαμε εκεί. Όπως ήταν. Και μπορεί να τα πήρε και το αεράκι. Ποιος ξέρει;

Κάπου εκεί στο ενδιάμεσο θυμήθηκα ότι όταν ήμουν στο γυμνάσιο η καθηγήτρια που μας έκανε καλλιτεχνικά μας έβαλε μια άσκηση. Να ζωγραφίσουμε ένα πρόσωπο που βλέπει τον καθρέφτη. Στην ουσία δηλαδή μια πλάτη και ένα πίσω μέρος κεφαλιού, που βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Εγώ έκανα δύο λοιπόν. Το ένα ήταν μια ξανθιά κοπέλα, καλοχτενισμένη και βαμμένη, όμορφη και με στυλ και το άλλο ήταν μια μελαχρινή με ίσια μαύρα μαλλιά και μαύρα μάτια με ένα κάπως dark στυλάκι. Μας είχε πει τότε πως αυτό που φτιάξαμε έχει κάτι να μας πει για το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας. Αλλά εμένα τι να μου πει; Ότι με βλέπω και ως ξανθιά και ως μελαχρινή; Έμεινε εκεί αυτό.Και έρχομαι στο σήμερα, μετά από όλα αυτά. Στον κύριο που έβριζε, επειδή οι άλλοι έβριζαν. Γέλασα μέσα μου. Και σκέφτηκα την αλυσίδα που προανέφερα. Βγήκα από το τρένα και επιτέλους πήρα λίγο φρέσκο και βρεγμένο αέρα, μακριά από τη δυσοσμία του κόσμου μέσα στο τρένο. Και σκέφτηκα λοιπόν ότι τελικά ναι! Μπορώ να είμαι και το ένα και το άλλο. Ή μάλλον μπορώ να είμαι ευτυχισμένη και καλά και με το ένα και με το άλλο. Γιατί για κάποιο περίεργο λόγο, νιώθω καλά και επάνω στις μπότες και τα τακούνια μου και μέσα στην καμπαρτίνα μου όταν πηγαίνω στο γραφείο, και όταν φοράω τα σανδάλια μου και κάθομαι το βράδυ στην άμμο και ακούω τη ζωντανή μουσική από το δίπλα μπαράκι, στην ψάθα μου και με την μπύρα μου στο χέρι. Μ’ αρέσει και να ξεφυλλίζω το lucky για καμιά στυλιστική ιδέα, αλλά και το vita. Μ’ αρέσει να ρουφάω το βήμα της Κυριακής αλλά και να πηγαίνω για καφέ και να καρφώνω το βλέμμα στο πουθενά. Μ’ αρέσει η δουλειά που κάνω με όλες τις προκλήσεις της, αλλά ελπίζω ακόμη να κάνω και κάτι πιο εθελοντικό και ανθρώπινο. Μ’ αρέσει το σπίτι μου να είναι διακοσμημένο με υπέροχα αντικείμενα, αλλά και να κάνω ανακύκλωση. Μπορεί να ακούγονται κάπως εύκολα αυτά, αλλά στην πράξη δεν είναι τόσο. Ίσως τουλάχιστον μέχρι να τα αποδεχτείς. Έχω δύο αντίθετες τάσεις μέσα μου, που θέλουν και οι δύο ικανοποίηση. Θ’ τ’ αντέξω; Τουλάχιστον ξέρω ότι υπάρχουν. Ίσως αυτό κάνει τα πράγματα λίγο πιο βατά μέσα μου. Ίσως.           

και… κλάμα η κυρία….

Δύο πράγματα έχω να πω:

1. τελικά υπάρχει πολύ κλάψα! η οποία δεν έχει και λόγο τελικά. κλαιγόμαστε όταν έχουμε πολύ δουλειά, κλαιγόμαστε και όταν δεν έχουμε πολύ δουλειά, κλαιγόμαστε όταν μένουμε σε μικρό σπίτι, κλαιγόμαστε και όταν μετακομίζουμε σε μεγαλύτερο, κλαιγόμαστε ότι τρέχουμε και όταν δεν τρέχουμε, κλαιγόμαστε… κλαιγόμαστε….

το πήρα απόφαση λοιπόν να μην ξανακλαφτώ έτσι γιατί το συνηθίζω και το πιστεύω κιόλας. Την επόμενη φορά που θα με ρωτήσει κάποιος συνάδελφος πώς τα πάω θα του πω απλώς μια χαρά! πολύ καλά! και δε θα του κλαφτώ ότι τρέχω. Και ας κλαίγονται όλοι οι υπόλοιποι. Εγώ ποτέ δεν ήμουν έτσι. Πώς έχω γίνει τώρα;

2. εχτές το βράδυ έπεσα στο take the money and run του w.Allen. Τι ατάκες ήταν αυτές. Η αγαπημένη μου ήταν εκεί που είπε, όταν τον βάζανε σε μια φυλακή υψίστης ασφαλείας, θα βγω οπωσδήποτε από εδώ μέσα ακόμη και αν  μου πάρει μια ολόκληρη ζωή! Θεός!

Είμαι σνομπ

Δεν αντέχω άλλο. Λίγη ποιότητα παρακαλώ. Που είναι ο Σημίτης; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΗΜΙΤΗΣ;;;;;;;;;

Άργησα αλλά το κατάλαβα

μιας και πήρα την πάσα από την http://www.neda-kira.blogspot.com/ προσθέτω αυτό:

http://www.tristan.icom43.net/quartets/salvages.html

που πολύ το αγαπάω.

einai panta oraio na sinantas filous

Για να γίνεις άνθρωπος θα πρέπει μέσα στη ζωή κάτι να σου έχει λείψει σε σημείο που να απειλεί την ύπαρξη σου (όπως ο καθένας ορίζει την ύπαρξή του). Αν γίνει αυτό έχεις πιθανότητες να γίνεις άνθρωπος. Δεν είναι και σίγουρο, αλλά έχεις. Τα υπόλοιπα είναι απλώς (!) οδοντόκρεμες!

Fell short of expectations

Από τότε που έχω να γράψω τελευταία φορά έχουν μεσολαβήσει πολλά. Θέατρα, μουσικές, ψώνια, οικογενειακές συγκεντρώσεις, ταξίδι στη βιέννη, προβλήματα υγείας, τρέξιμο για το σπίτι. Ένα πράγμα μου έμεινε πάντως από το τέλος του 07. οι προσδοκίες είναι άσχημο πράγμα. Και σχεδόν πάντα μου βγαίνουν σε κακό. Πραγματικά τις θεωρώ άχρηστες. Η προσδοκία είναι κάτι που περιμένεις να αποκτήσεις. Συνήθως εξαρτάται από άλλους και όχι από σένα γιατί αν εξαρτιόταν από σένα δε θα ήταν προσδοκία. Θα ήταν στόχος. Είναι συνήθως κάτι που περιμένεις από άλλους να σου δώσουν. Κάτι που υποθέτεις ότι θέλουν να σου δώσουν. Προφανώς θεωρείς ότι για κάποιο λόγο το δικαιούσαι. Ή τελοσπάντων είναι κάτι σαν ανταμοιβή, σαν αναγνώριση. Είναι αυτό που περιμένεις να έρθει.

Όταν έρχεται απλά χαίρεσαι και πας παρακάτω. Δεν είναι προσδοκία. Έχει σβηστεί από το χάρτη. Το θέμα είναι όταν δεν έρχεται. Τότε είναι που γίνεται πραγματική προσδοκία. Τότε μόνο μπορείς να ορίσεις ότι αυτό το περίμενες. Ακριβώς επειδή δεν ήρθε. Γιατί αν έρθει δε σκέφτεσαι ότι το περίμενες. Σκέφτεσαι ότι επιτέλους ήρθε. Όπως θα έπρεπε άλλωστε!?

Έτσι λοιπόν η προσδοκία είναι κακό πράγμα.

Τον τελευταίο καιρό έχω αναπτύξει ωραιότατες προσδοκίες που δεν τις βλέπω να έρχονται. Και το κακό είναι ότι τις έχω ορίσει. Και με στεναχωρούν.

Οι αρχές του 08 ευτυχώς μου έδειξαν ξανά ότι σε ένα πρόβλημα πάντα υπάρχουν πολλές επιλογές όταν επικεντρώνεις στην ανάγκη που κρύβεται πίσω από το πρόβλημα και όχι στη λύση που βρίσκεται μπροστά στο πρόβλημα. Έτσι λοιπόν στις αρχές του 08 ικανοποίησα την ανάγκη μου και ξέχασα την προσδοκία μου. Λυπάμαι μεν, στεναχωριέμαι. Αλλά η προσδοκία είναι για να σου δίνεται και όχι για να την παλεύεις. Όταν σου δίνεται το ξεχνάς και όταν δε σου δίνεται σε πικραίνει.

Happy New Year λοιπόν, χωρίς προσδοκίες, με στόχους, με παρόν, με ικανοποίηση, με κουβέντες σαν τη χτεσινή, με παρέες σαν τη χτεσινή και με μια ολοκαίνουρια δουλειά.

Πάμε πίσω πάλι.

Για να ασχοληθείς με τον εαυτό σου πρέπει πρώτα: να σταματήσεις να ασχολείσαι με τους άλλους, μετά να ξεκουραστείς, μετά πάλι να ξεκουραστείς και μετά να ασχοληθείς και με τον εαυτό σου.

Κατά τα άλλα….
Έχω μαγειρέψει πολλά πράγματα από τότε που μένω μόνη μου. Ένα από τα πιο εύκολα και αγαπημένα μου ήταν ένα κοτόπουλο με λαχανικά. Τη συνταγή τη βρήκα εδώ:
http://www.eles.gr/bfl_sintages.asp?r=229&thecat=16
που λέει ότι:
χρειαζόμαστε
1) 1 κουταλιά της σούπας σπορέλαιο,
2) 2 μερίδες στήθος κοτόπουλο,
3) ½ φλιτζάνι ψιλοκομμένα μανιτάρια,
4) λίγο σέλινο,
5) 1 μέτριο κρεμμύδι.
6) 2 αραβικές πίτες.
Σ` ένα αντικολλητικό τηγάνι, με μία κουταλιά σούπας σπορέλαιο, βάλτε 2 μερίδες στήθος κοτόπουλο σε φέτες και ψήστε το. Προσθέστε ½ φλιτζάνι ψιλοκομμένα μανιτάρια, λίγο σέλινο και ένα μέτριο κρεμμύδι. Ραντίστε με λίγη σκόνη σκόρδου και πιπέρι. Μόλις τα λαχανικά ψηθούν βάλτε το κοτόπουλο και όλα τα υλικά πάνω σε δύο πίτες. Αυτή η συνταγή είναι εύκολη και νόστιμη. Απολαύστε το φαγητό σας με δύο ποτήρια νερό!
Εγώ βέβαια αντικατέστησα τα στήθη κοτόπουλου με φιλέτο μπούτι, έβαλα λίγο παραπάνω σέλινο και μανιτάρια, δε ράντισα με σκόνη σκόρδου και έσβησα με λευκό κρασί. Μαγευτικό. Το συνόδεψα με πίτες σουβλακιού και λίγο κρασί λευκό. Τέλειο! Το λάτρεψα για την ευκολία και την ιδιαίτερη γεύση. Τελικά το σέλινο είναι στα αγαπημένα μου λαχανικά.
Επίσης μια Κυριακή πρωί φτιάξαμε από κοινού με το έτερον λουκουμάδες. Τη συνταγή την πήραμε ακριβώς πίσω από τη συσκευασία της μαγιάς που πήραμε από το σούπερ μάρκετ. Έγιναν σούπερ! Με τη λεπτομέρεια ότι αντί για σιρόπι ή μέλι τους περιχύσαμε με λιωμένη σοκολάτα κουβερτούρα και λευκή. Κόλαση!

Δυστυχώς το ότι οργάνωσα τις συνταγές μου δε με έχει βοηθήσει ακόμη σε κάτι… συνέχεια ψάχνω υλικά στο δίκτυο.

Δε βγάζεις άκρη!

Ιδιωτικός χώρος…. Σσσσσσς

Είμαι καλά. Δεν είμαι καλά. Είμαι καλά.

Είδα εχτές το Λαζόπουλο. Σώπα. Μίλα. Μαζί.

Σωπαίνω. Μιλάω και είμαι Μαζί. Είμαι καλά;

Η ζωή γίνεται πραγματικά ιδιωτική. Οι καθημερινές, με αυτό το κρύο, μετά τη δουλειά έχουν πολύ μέσα και πολύ τεμπελιά. Καναπές, κουβερτούλα, καφές, τηλεόραση, περιοδικό, χαμηλός φωτισμός. Απίστευτο μου φαίνεται πόσο έχει απλοποιηθεί η ζωή μου. Πόσο εύκολη έχει γίνει. Πόσο όμως αντέχω εγώ να είναι εύκολη;

Η κοινωνική μου ζωή έχει μειωθεί. Πολύ. Πάρα πολύ. Χρειάζεται. Γενικά μου χρειάζεται. Λίγη απομόνωση. Μήπως και λύσω κανένα θέμα με τον εαυτό μου. Αλλά δε μου είναι εύκολο να τη δεχτώ. Δε μου αρέσει. Ή δεν το θέλω; Έχω που και που κάτι τρελές ιδέες. Σα φλας ξυπνάει μέσα μου ότι θέλω να γίνω σύμβουλος-ψυχολόγος. Μετά το ξεχνάω. Ότι δε μπορώ να κάνω τη δουλειά μου γιατί δεν αφομοιώνω πια και δε μπορώ να δουλέψω με ιδέες ουσιαστικά αλλά μόνο επιφανειακά. Ότι δεν έχω κάποιο ξεκάθαρο στόχο, ούτε μελετώ κάτι στα σοβαρά, απλά ότι βρω μπροστά μου. Μετά το ξεχνάω. Μετά σκέφτομαι ότι θέλω να πάω σε εκθέσεις και θεατρικές παραστάσεις. Να πάρω κανένα φίλο τηλέφωνο. Μετά το αφήνω. Ίσως και να δεχτώ ότι τη χρειάζομαι αυτή την απομόνωση. Ίσως και όχι, πάλι.

Στεναχωριέμαι λίγο που χάνω εκείνο τον παλιό εαυτό που είναι δεκτικός, super κοινωνικός με όλο τον κόσμο, ταιριάζει με όλο τον κόσμο. Μάλλον δε με βοηθάει πια αυτός και τον αλλάζω. Αλλά έχουμε και τις μικρές μας εσωτερικές κηδείες. Μπορεί να είναι όμως και καλύτερα. Γιατί πρέπει να είναι μέσα στη ζωή μου ένα σωρό τσούρμο που δεν έχει σχέση με μένα; Με αυτά που εγώ αγαπώ και μου αρέσουν;

Γι’αυτό είμαι καλά. Και δεν είμαι καλά.

Ναι. Τελικά αυτή την απομόνωση τη θέλω. Αλλά μέχρι πότε όμως; Και μετά θα μπορώ να επανέλθω;

Shortbus

work of art: http://www.shortbusthemovie.com/

αν αντέξεις τα 5 πρώτα λεπτά έχει καλώς.

αν δε τα αντέξεις κακό του κεφαλιού σου!