δεν πάει άλλο

σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι. βιώνω. δεν πάει άλλο πρέπει να γράψω. έχω αφήσει δύο συναντήσεις με την ομάδα του Πολυχρόνη χωρίς να γράψω, ενώ ταυτόχρονα γίνεται και ένας τρελός εσωτερικός διάλογος μέσα μου που με ακολουθεί παντού. έχω αρχίσει να ακούω μάλλον και άλλες πλευρές του εαυτού μου. δεν είναι άσχημα, ούτε δύσκολα. είναι σίγουρα διαφορετικά και είναι μάλλον καλύτερα, μέχρι τουλάχιστον να βγάλουμε και μια άκρη. ενώ ήδη μέσα μου έχω αρχίσει να παλεύω με το επάγγελμα μου και να ψάχνω όποια οδό διαφυγής μπορεί να υπάρχει και να μην υπάρχει, είτε από το συγκεκριμένο οργανισμό, είτε από τον τομέα γενικότερα, οι καμπάνες της αλλαγής έχουν αρχίσει να τρελαίνουν τα αυτιά μας στην εταιρεία. αλλαγές συνεχώς, είναι και η οικονομική κρίση και μας έχουν τρελάνει. ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός είναι έννοια ξεχασμένη και οι απόψεις που ακούγονται είναι «δεν μπορείς να αλλάζεις την απόφασή σου από τη μια μέρα στην άλλη». να όμως που μπορείς…. ευελιξία δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο γκρίνια και αγκύλωση. ψάχνοντας μέσα μου να δω τι γίνεται με τη δουλειά μου και γιατί θέλω τόσο πολύ να φύγω σκέφτομαι ότι μου φταίνε οι συνθήκες, το πλαίσιο της εταιρείας, ότι έχει την εκπαίδευση για διακόσμηση, ότι η διοίκηση της εκπαίδευσης δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι γίνεται μέσα στην τράπεζα και έχει βάλει τα πάντα σε έναν αυτόματο πιλότο που δεν οδηγεί πουθενά. ότι έχω κάνει προσπάθειες να αλλάξω τα πράγματα τουλάχιστον για τους εκπαιδευόμενους που κάθε φορά έχω μπροστά μου, αλλά από την άλλη πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις μέσα σε 8 ώρες και πόσα να κερδίσεις; έχω προσπαθήσει ακόμη να κρατήσω επαφή μαζί τους, να φτιάξω ιστοσελίδα και forums,δίκτυα επικοινωνίας, πιο πολύπλοκα, πιο απλουστευμένα, πιο απόμακρα, πιο άμεσα. τίποτα. δεν έχω καταφέρει τίποτα. πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις ανθρώπων που έτυχε να μου πουν ότι ήταν πολύ καλό το σεμινάριο, τίποτα. μια τρύπα στο νερό. και έτσι θέλω να φύγω από εδώ. να πάω όμως που; κοιτάω αγγελίες. ανοίγω ορίζοντες. κάποιες δεν τις προλαβαίνω. γαμώτο. κάποιες δεν μου κάνουν. κάποιες τις φοβάμαι. όμως πες ότι αλλάζω εταιρεία και πάω κάπου αλλού. θα είναι διαφορετικά τα πράγματα; θα είναι καλύτερες οι συνθήκες; θα κάνω κάτι ουσιαστικότερο; μήπως η εκπαίδευση ενηλίκων και ιδιαίτερα οι κοινωνικές ικανότητες με τις οποίες ως τώρα ασχολούμαι είναι αδιέξοδο; όχι, τα σεμινάρια όμως, μονοήμερα ειδικά, είναι! δεν έχω βρει ακόμη κάτι πάντως. άλλωστε και πέρυσι που προσπάθησα να βρω και πήγα και σε συνεντεύξεις τζίφος. οκ, αυτό δε σημαίνει ότι δεν θα βρω φέτος κάτι. με αυτές τις σκέψεις πάνω κάτω, πάω στη συνάντηση του ΑΚΜΑ όπου παρουσιάζουμε με μια μικρή ομάδα ένα «εργαλείο διαλόγου» στην ολομέλεια. πρέπει να πήγε καλά. έγινε πολύ συζήτηση γύρω από αυτό και μας ευχαρίστησαν! κίνησε το ενδιαφέρον, ένιωθες στην ατμόσφαιρα ένα θετικό ηλεκτρισμό. και αυτό που νιώθω εκεί είναι ότι δε δέχομαι εύκολα ευχαριστώ. δεν ευχαριστιέμαι αρκετά όταν δίνω ή δεν καταλαβαίνω ότι δίνω αρκετά. έτσι δεν παίρνω ικανοποίηση. άρα μήπως είναι περισσότερο εσωτερικό το πρόβλημά μου και απλά δεν έχω μάθει να παίρνω ικανοποίηση από αυτά που κάνω, ή αυτά που κάνω δεν είναι αυτά που με ικανοποιούν; και θα έπρεπε να στραφώ αλλού για να ικανοποιηθώ; οι μέρες περνούν και βλέπω τους Tigger Lillies στο Badminton. The freakshow. που μας δείχνει τι είναι καταρχήν το feakshow, τι ήθελε να πει κλπ.κλπ. πέρα από το θέαμα και τη μουσική που ήταν υπέροχα, ήταν και αυτά που ήθελε να σου πει ο ποιητής. πώς βλέπουμε τα φρικιά, τι είναι τα φρικιά, πόσο φρικιά είμαστε. χάρηκα που ένιωσα φρικιό, ένιωσα το μαγικό κόσμο που κάθε φρικιό έχει μέσα του και πόσο ωραίο είναι να είσαι τόσο διαφορετικός. ήταν μια υπέροχη παράσταση διαφορετικότητας, βαθιά συναισθηματική. ανάμεσα στους χορευτές ήταν και τρεις νάνοι. ένας από αυτούς πραγματικά χόρευε υπέροχα, έλαμπε ολόκληρος με μεγάλη διαφορά από τους άλλους δύο. έτσι κατάλαβα ότι αυτό που έκανε του έδινε μεγάλη ικανοποίηση και ζήλεψα που εκείνος τα έχει καταφέρει τόσο καλά. τον χάρηκα πάρα πολύ. με έκανε λίγο μέσα μου πιο φωτεινή. ήθελα να τον αγκαλιάσω και να τον ευχαριστήσω. και μετά ήρθε η επόμενη συνάντηση του ΑΚΜΑ. όπου δουλέψαμε πολύ την έννοια της συνεξέλιξης. με τρόπο που το βιώσαμε νομίζω. εγώ τουλάχιστον. με τη βοήθεια ενός ατόμου της ομάδας μας. δουλέψαμε με μια οικογένεια και διαπιστώσαμε πως τα παιδιά μπορούν να βοηθήσουν τους γονείς να μεγαλώσουν, να ωριμάσουν και να ασχοληθούν με τον εαυτό τους και όσα τους λείπουν από τη ζωή τους. και πάλι φάνηκε εκπληκτικά πώς λειτουργεί η οικογένεια ως ένα σύστημα με αλληλεπιδράσεις καθρέφτη. όταν το κουβεντιάσαμε μετά καταλάβαμε, ότι όσο καλό και να μας φαίνεται στο παράδειγμα, είναι πολύ δύσκολο να δεχτείς ως μάνα, ότι το παιδί σου σε μεγαλώνει, όταν εσύ έχεις προετοιμαστεί για να του δώσεις το καλύτερο, να το μεγαλώσεις, να του προσφέρεις τη ζωή και τις δυνατότητες. τώρα μπορεί το παιδί να ταλαιπωρηθεί πολύ από τη δική σου ανωριμότητα, για να σε βοηθήσει να τη δεις. και αυτό είναι δύσκολο πολύ να το δέχεσαι. όμως από την άλλη πρέπει να το δεχτούμε με ευγνωμοσύνη. με ευχαριστώ. σαν ευκαιρία για όλο το σύστημα. να το δεχτώ όμως και να μην κάνω πως δεν βλέπω. το ίδιο λοιπόν μπορεί να ισχύει και για τον εκπαιδευτή. που μπαίνει στην αίθουσα με ένα περιεχόμενο καλά προετοιμασμένο για τους εκπαιδευόμενους. για να τους το παραδώσει. τη στιγμή λοιπόν που βγαίνει το πρόβλημα, που νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ, σημαίνει ότι οι εκπαιδευόμενοι σου δίνουν ευκαιρία να ωριμάσεις και πρέπει να τους ευγνωμονείς γι αυτό και όχι να βρίζεις την τύχη σου για τον οργανισμό, το κλίμα και όλα τα σχετικά. μήπως λοιπόν έχοντας βάλει το μυαλό σε συγκεκριμένους δρόμους εδώ και πέντε χρόνια που δουλεύω, σε συγκεκριμένα αυλάκια, δεν μπορώ να είμαι ευγνώμον πια, δε μπορώ να δεχτώ, να ακούσω και έχω οχυρωθεί; μήπως μπαίνω με τελείως λάθος διάθεση μέσα στην αίθουσα, από την αρχή στημένη λάθος; εκτός από αυτό βέβαια πριν ξεκινήσουμε με την οικογένεια είδαμε κάποια στοιχεία για τη σύγχρονη πραγματικότητα και διαπίστωσα ότι: δεν αφιερώνω χρόνο, βιάζομαι και δεν θυμάμαι, χάνω το χρόνο μου στο αύριο, έχοντας πάντα στο μυαλό μου τι πρέπει να κάνω μετά, τι πρέπει να κάνω αύριο και σε όλα αυτά δεν χωράει το όραμά μου. και το όραμά μου είναι να γίνω ζωγράφος, να ασχολούμαι με την αισθητική, με την κατασκευή. χωρίς να ξέρω αυτό αν θα έχει απαραίτητα νόημα. απλά με τραβάει σα μαγνήτης, μου αρέσει. και δεν είναι πρώτη φορά που μου το βγάζει αυτό η ομάδα του ΑΚΜΑ. και σκέφτηκα λοιπόν εκείνη τη μέρα ότι θα αρχίσω να το βάζω σε εφαρμογή μετά το γάμο, όχι, μόλις τελειώσω με αυτό το project, όχι, από το Σκ, όχι…. από αύριο…. όχι! Από σήμερα!!!!! και ακόμη να πιάσω πινέλο στα χέρια μου. και ήρθε η επόμενη εβδομάδα όπου ένα απόγευμα μετά τη δουλειά παρακολουθήσαμε ένα mini σεμινάριο από μια εταιρεία που θέλει να πουλήσει τα προγράμματά της στη δική μας εταιρεία. παρακολουθώντας τον παραλογισμό και την παραφιλολογία του προγράμματος που όμως μπορεί να είναι «πιασάρικη!» (τι απαίσια λέξη!) και να ικανοποιεί ανθρώπους σκέφτομαι πως πραγματικά είμαι σε λάθος επάγγελμα και αυτό το επάγγελμα κάνει κακό στους ανθρώπους και πρέπει να γίνω κάτι άλλο και ότι αυτά που κάνω μήπως απευθύνονται σε ανθρώπους που θα προτιμούσαν κάτι πιο «διαφημιστικό» και όχι τόσο βαθύ και ουσιαστικό. άρα, πάλι σε λάθος μέρος είμαι και κάνω τα λάθος πράγματα. το σίγουρο είναι ότι ένιωσα άσχημα για το επάγγελμα που έχω ακολουθήσει. ντράπηκα και εκνευρίστηκα. αλλά γιατί; γιατί να τραβάω όλο αυτό το αρνητικό συναίσθημα ενώ εγώ δεν είμαι έτσι; εγώ δεν είμαι αυτό. και οι μέρες περνούν και πρέπει να ετοιμάσω ένα σεμινάριο που δεν το αγαπάω καθόλου. και πιέζομαι πάλι πολύ. και πηγαίνω στο φύλακα άγγελό μου για να αναρωτηθώ αν τελικά την κάνω από εκεί που είμαι, μήπως μη αντιμετωπίζοντας την κατάσταση, να πάρω μαζί μου όλα αυτά που με βασανίζουν και να τα μεταφέρω στο επόμενο περιβάλλον που θα πάω; και θα έχω και εκεί τα ίδια; μήπως φταίω εγώ που βλέπω τα πράγματα έτσι; ναι είναι αλήθεια ότι κάνω προσπάθειες να βελτιώσω τα πράγματα για το κλίμα της ομάδας μου και πάει κάπως καλά νιώθω. με καθημερινά και απλά πράγματα, ειλικρινή χαμόγελα, ενδιαφέρον κλπ κλπ. αρχίζω να είμαι περισσότερο παρούσα και να μειώνω τις αποστάσεις και αυτό είναι ωραίο. αλλά με τους εκπαιδευόμενους; εκεί τι γίνεται; εκεί αρχίζω να βλέπω κατάφατσα την ΑΠΟΤΥΧΙΑ. παρά τις προσπάθειες που νομίζω ότι έχω κάνει δεν τα έχω καταφέρει καλά. δεν τα έχω καταφέρει να κάνω κάτι σημαντικό. και δεν φταίνε οι άλλοι γι αυτό. φταίω εγώ. απλά δεν τα έχω καταφέρει. μπορεί γιατί με παρέσυρε το κλίμα και η νοοτροπία εδώ σε λάθος κατεύθυνση, αλλά είμαι εγώ που την πήρα την κατεύθυνση, την επέλεξα. και αυτό είναι αποτυχία ΜΟΥ. και εκείνη τη στιγμή πιστεύω ότι μπορώ να προσπαθήσω προς νέα κατεύθυνση και ένα φωτάκι ανάβει μέσα μου. μέσα στην εβδομάδα όμως που περνά έχει γίνει τόσο αχνό. δεν ξέρω γιατί. δεν ξέρω αν έχω το κουράγιο γι αυτή την αλλαγή. εδώ μέσα, μέσα στην μικρή ομάδα μας νιώθω ότι κάτι μπορώ να κάνω, έχει κι εδώ τα όριά του, αλλά μπορώ, το βλέπω και το κάνω. στο σεμινάριο όμως νιώθω ακόμη πολύ μεγάλο το βάρος. θα δούμε όμως. one step at a time. θα προσπαθήσω. μέχρι τουλάχιστον να φύγω δεν έχω και κάτι καλύτερο να κάνω. είμαι σε λάθος επάγγελμα. Αυτά πάνω κάτω. μπορεί και άλλα αλλά αυτά. γιατί ήρθε μια βροχούλα να ξεπλύνει την ντροπή της αδιαφορίας μας για τη ζωή. είναι πολύ δυνατό αυτό που μου λέει μέσα μου να φύγω, και δεν θέλει και πολλές πολλές εξηγήσεις να δώσει.

Εκτός όμως από το σεμινάριο του ΑΚΜΑ συμβαίνουν κι άλλα πράγματα στη ζωή μου. Τελευταία.

Συμβαίνουν τόσα πολλά μέσα μου, που για να μπορέσω να γράψω κάτι μου παίρνει πολύ χρόνο. Αλλά ας είναι… μου κάνει καλό να τα γράφω. Ίσως κάνει καλό και σε κανέναν άλλον στο δίκτυο. You never know (however you should!). 

Δευτέρα: Σεμινάριο Επικοινωνία και Ομαδικότητα. Πολύ καλή ομάδα. Το σεμινάριο όμως θέλει περισσότερη δουλειά στη λεπτομέρεια. Βλέπουμε με τον καλό μου τους άγιους των εξαρχείων, του θεωδοράκη. Με δέος παρακολουθώ. Στεναχωριέμαι που δεν τους έχουμε πια. Που δεν τους προσέξαμε αρκετά, που δεν τους αγαπήσαμε αρκετά. Γιατί αν τους αγαπούσαμε δεν τους χάναμε έτσι. Είναι για μένα κάτι παραπάνω από άνθρωποι. Είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Τρίτη: Με παίρνουν τηλέφωνο να με πληρώσουν για μια δουλειά που νόμιζα ότι με είχαν ξοφλήσει!

Η πεθερά μου μου ζητάει να τις πω τι κόσμημα θα ήθελα για φέτος την πρωτοχρονιά. Πάμε το ίδιο απόγευμα μαζί για ψώνια (δώρα) και περνάμε πολύ όμορφα.

Τετάρτη: Επέτειος δύο χρόνων. Σαν να μην πέρασε μια μέρα; Είναι όλα πολύ πολύ όμορφα. Μου έρχεται ουρανοκατέβατο δωρο laptop! Δέχτηκα για πρώτη φορά να μου καθαρίσει άλλη νοικοκυρά το σπίτι. Και ομολογώ ότι ήταν σκέτη απόλαυση το αποτέλεσμα. Δεν πίστευα στα μάτια μου, όταν γύρισα από το τραπέζι που οργάνωσε ο προϊστάμενός μου για το καινούριο του σπίτι, στο οποίο προσπάθησα να περάσω καλά. Προσπάθησα; Ναι, πρέπει να προσπαθήσω να ξαναβρώ τη χαμένη μου ομαδικότητα. Το είπαμε και στη φετινή μου αξιολόγηση με την προϊσταμένη μου. Μπορεί να ψάχνω πολύ το αντικείμενό μου, να έχω δέσμευση για τη δουλειά μου, να είμαι επικοινωνιακή, αποτελεσματική κλπ κλπ αλλά την ομαδικότητά μου την έχω χάσει. Πραγματικά. Μπορώ να έχω άριστη σχέση μεμονομένα με άτομα, αλλά η ομαδικότητά μου είναι σχεδόν στο 0. Και πώς γίνεται να διδάσκω Επικοινωνία και Ομαδικότητα στους συναδέλφους, όταν εγώ δε μπορώ να είμαι λειτουργώ αποτελεσματικά στην ομάδα μου; Οκ, ας το δούμε σαν ευκαιρία να επιδιώξω την ομαδικότητα στις αντίξοες συνθήκες που νιώθω ότι υπάρχουν, ώστε να καταλάβω τη δυσκολία της ανάπτυξης, αλλά και τους τρόπους και τις σκέψεις που την ακολουθούν. 

Πέμπτη: Βραδάκι στον φύλακα-άγγελό μας. Επιτέλους καταλαβαίνω ότι το να προσπαθώ να βοηθήσω τον άνθρωπό μου να αλλάξει δεν υπάρχει! Είναι πραγματικά άκυρο. Μόνο εκείνος μπορεί. Και έτσι κι αλλιώς τα πάει εξαιρετικά. Μήπως τελικά καμιά φορά με βρίσκω βαρετή και αδιάφορη επειδή ασχολούμε μια ζωή με το πώς θα γίνει καλύτερος ο άλλος και δεν ασχολούμαι με τον εαυτό μου. Επιτέλους! Συγκεντρώσου. Αργότερα στο Fuzz με κίτρινα ποδήλατα και πορτοκάλογλου. Ένας από τη μπάντα του ήταν συμμαθητής μου στο λύκειο! Απίστευτο! Ένας φίλος μου είναι στον κόσμο το δικό του. Προσπαθεί να πιαστεί από όπου μπορεί και ανακατεύει τη ζωή του όσο δεν πάει και κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Τι να του πω; Είναι ποτέ νωρίς;

Παρασκευή: Σεμινάριο. Επικοινωνία και Ομαδικότητα. Δύσκολα. Υπάρχουν δύο άτομα στην ομάδα που κλείνουν τα μάτια, το στόμα, τα πάντα. Απλά γελούν ειρωνικά στη ζωή. Πώς μπορούν; Πώς περνούν; Εγώ τι μπορώ να κάνω; Το e-learning μου δεν πάει και τόσο καλά ποσοτικά. Μπορεί να υπάρχουν πολύ λόγοι γι αυτό. Η τράπεζα είναι ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον από ένα Πανεπιστήμιο. Θα δούμε. Η ευκαιρία πάντως υπάρχει. Μαθαίνω. 

Σάββατο: είναι για μένα και όχι για τη δουλειά. Οκ, θα πάω να φτιάξω γλυκά όλο το απόγευμα με την πεθερά μου και τη γιαγιά. Τόση γλύκα μαζεμένη που θα τη βρω. Αρχίζουν τα Χριστούγεννα λοιπόν. Και μια νέα αρχή πρέπει να γίνει. Σταθερή και συνειδητοποιημένη.    

Μια ανθοδέσμη που χρωστάω….

Την Παρασκευή που μας πέρασε είχαμε συνάντηση στο ΑΚΜΑ. Όλη την εβδομάδα είχα τα χάλια μου, σωματικά και ψυχικά, επηρεασμένη και μπερδεμένη από τα επεισόδια στο κέντρο. Οι σκέψεις μου ήταν αντιφατικές και μπερδεμένες. Πολύ μπερδεμένες. Ευτυχώς στη συνάντηση ξεκινήσαμε από αυτό και κατάφερα να τα βάλω λίγο σε τάξη μέσα μου. Σίγουρα μια από τις σκέψεις μου ήταν ότι τα επεισόδια και τα άτομα που εμπλέκονταν σε αυτά δεν είναι σκουπίδια ή περιθώριο, όπως οι περισσότεροι πολιτικοί προσπάθησαν να μας πείσουν.

Καλέσαμε νοητά ένα άτομο της προηγούμενης γενιάς και εξηγούσαμε στον απέναντί μας πώς ήταν τα δικά του εφηβικά χρόνια τότε, σαν να είμαστε εμείς. Έτσι κι εγώ προσπάθησα να μιλήσω για τα εφηβικά χρόνια της μαμάς μου. Ήταν σίγουρα πολύ διαφορετικά από τα δικά μου. Πιο δυναμικά, υπεύθυνα και ενήλικα. Παρόλο που ήμουν ανήσυχη κι εγώ. Περισσότερο όμως στη θεωρία. Αχ! αυτή η θεωρία και η πράξη! Σε αυτό το χαντάκι έχω κολλήσει!

Στη συνέχεια θα έπρεπε να μιλήσουμε στο άτομο της προηγούμενης γενιάς που ο διπλανός μας κάλεσε για τα σημερινά γεγονότα. Έτσι λοιπόν προσπάθησα να εξηγήσω σε μια γιαγιά που έκανε βόλτα στους πράσινους τότε Αμπελόκηπους, με το ομπρελίνο της και τις ξαδέρφες της, τι συνέβη αυτές τις μέρες στην Αθήνα. Δυσκολεύτηκα πολύ. Έκανα μια μικρή εισαγωγή, αλλά παρασύρθηκα τόσο από την ανάγκη μου να μιλήσω γι αυτά που σκεφτόμουν και να τα διατυπώσω, να τα οργανώσω μέσα μου, που ξέχασα και γιαγιάδες και παππούδες. Άρχισα λοιπόν να της εξηγώ τις αντιφατικές μου σκέψεις πρώτα. Ότι καταλάβαινα τους μαθητές και την οργή και ότι κι εγώ μέσα μου έλεγα, σπάστε τα όλα – πριν ακόμη συνειδητοποιήσω το θάνατο του παιδιού – αλλά για όλα τα υπόλοιπα. Ήταν πρώτη φορά που το έλεγα σε κάποιον αυτό. Και ευτυχώς αλάφρυνα λίγο. Γιατί δεν ήμουν η μόνη που το ένιωθα αυτό. Μετά κατηγορούσα τους δημοσιογράφους και τους πολιτικούς. Για όλα τα κακά αυτοί μου έφταιγαν. Γιατί μεγιστοποιούν και δραματοποιούν οι μεν και κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους οι δε. Οργή και μίσος. Οργή. Και οι περισσότεροι έτσι ένιωθαν. Ήταν πολύ παρήγορο αυτό και καθόλου αυτονόητο. Άκουσα πολλά διαφορετικά από πολύ κόσμο και με είχε πιάσει μια απογοήτευση για το αν υπάρχει χώρος για την άποψή μου. Μοιραστήκαμε πολλά εκείνη τη μέρα και αποφασίσαμε στην ομάδα μας ότι το πιο φωτεινό σχολείο είναι αυτό που καίγεται. Και για μένα το κάψιμο αυτό δεν είναι κακό και απαισιόδοξο. Δεν είναι μαύρο κάρβουνο και αποκαΐδια – για κάποιους ήταν – Είναι φλόγα, φως, πάθος, όραμα, ότι λείπει δηλαδή από τη σημερινή παιδεία. Η φωτιά δεν είναι πάντα καταστροφή. Φέρνει φως, ζεστασιά, παρέα … Είπαμε όσα θέλαμε να πούμε συμβολικά. Με μια ζωγραφιά. Αυτό βοήθησε να αποφορτιστεί λίγο το δυναμιτισμένο κλίμα με απόψεις. Αν έπρεπε να πούμε τις απόψεις μας μπορεί να γινόταν και πόλεμος. Είναι ένα πολύ ευαίσθητο θέμα για να μπορείς να εκτεθείς σε 20 άτομα ταυτόχρονα ξεκάθαρα. Συμβολικά όμως υπάρχει το νόημα και η έκφραση, αλλά περνάει από άλλο κανάλι, μάλλον, όχι τη λογική. Φτιάξαμε λοιπόν ένα δέντρο, προς θεού, όχι χριστουγεννιάτικο, να καίγεται. Αλλά δεν ήταν μαύρο. Είχε μια βάση, ένα κορμό μαύρο και μετά σιγά σιγά γινόταν πράσινο,κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο και καιγόταν! Πολύ φωτεινό.

Να μόλις μου ήρθε μια από τις αντιφατικές μου σκέψεις με το χριστουγεννιάτικο δέντρο που κάηκε. Δε με πείραξε πολύ που κάηκε. Δε με αφορούσε και πολύ. Τώρα πια δεν πάω βόλτα προς τα κεί. Ειδικά τα Χριστούγεννα Όταν βγήκε λοιπόν ο δήμαρχος και είπε ότι οι γιορτές θα γίνουν και είναι για τα φτωχά παιδάκια και όχι για τα πλούσια σκέφτηκα ότι ναι, τα πλούσια το έχουν εξασφαλισμένο το δεντράκι τους. Γιατί να χάσουν τη χαρά και τα φτωχά; Μια δεύτερη σκέψη όμως με κεραυνοβόλησε Ποιο δέντρο και ποια χαρά; Τα παιδάκια αυτά θέλουν πραγματικά δωρεάν παιδεία και ίσες ευκαιρίες με τα άλλα για να είναι ευτυχισμένα, θέλουν ευκαιρίες για τους γονείς τους να δουλεύουν και να είναι κι αυτοί ευτυχισμένοι. Το δέντρο πόση χαρά μπορεί να τους δώσει; Μήπως θα τους κοιμίσει για λίγο; Έτσι για τις δύσκολες μέρες των γιορτών. Και μετά; Κάψτε τα!
Μοιραστήκαμε πολλά λοιπόν, ανά δύο, ανά τέσσερις και μετά όλοι μαζί. Είδαμε διαφορετικές απόψεις, συναισθήματα… εικόνες. Αυτό μπορεί να μας ησύχασε κάπως. Αυτό το μοίρασμα και η συμφωνία. Πόσο εύκολο είναι να βρεις τόσους ανθρώπους να έχουν κοινή γνώμη για ένα τέτοιο θέμα. Μιλώντας αργότερα με διαφορετικούς ανθρώπους, αφού είχα πάρει θάρρος, κουτούλησα σε τείχους και δεν είπα κουβέντα.

Στο δεύτερο μέρος του μαθήματος είδαμε την ανάλυση-χαρτογράφηση μιας ακόμη οικογένειας και τη δυναμική που εμπεριέχεται στις σχέσεις που τους συνδέουν. Πώς ο ένας επηρεάζει τον άλλο και αλληλεπιδρά. Ήταν απίστευτο όταν αντιλήφθηκα ότι το πρόβλημα του αλκοολισμού ενός μέλους του συστήματος μπορεί να προστάτευσε ένα άλλο από προβλήματα. Το τι θυμόμαστε για το παρελθόν μας είναι πολύ σχετικό με το τι είμαστε τώρα. Είδαμε λοιπόν πώς η αποσταθεροποίηση μπορεί να αποτελέσει μεγάλη ευκαιρία για ένα σύστημα, αν αξιοποιηθεί. Έτσι λοιπόν, την άλλη μέρα, μόλις ξύπνησα αποφάσισα να πάω μια βόλτα με τα πόδια για να πάρω εφημερίδα. Σκεφτόμουν καθώς περπατούσα πως χρωστάω μια ανθοδέσμη σε όσους τα σπάσανε και ένα μεγάλο ευχαριστώ. Γιατί πλέον θα ψηφίζω πολύ περισσότερο συνειδητά από ότι παλιότερα. Και γιατί κατάφεραν τουλάχιστον μια δημόσια υπάλληλο – που μίλησα μαζί της - να αντιληφθεί ότι φταίει κι εκείνη για τα επεισόδια, κάθε φορά που δεν εξυπηρετεί κάποιον πολίτη, ή εξυπηρετεί ιδιαιτέρως κάποιο γνωστό ή συντοπίτη της. Κατάλαβε ότι μπορεί να κάνει κάτι για να αλλάξει την κατάσταση γιατί έχει κι αυτή στα χέρια της εξουσία που της έχει δώσει το κράτος, όπως έχει δώσει και στους αστυνομικούς, και οφείλει να την αξιοποιεί για το καλό των πολιτών, όπως οι αστυνομικοί οφείλουν να διαφυλάσσουν την ασφάλειά μας, και να εξυπηρετεί όλους, το ίδιο και με θετική διάθεση. Ασφαλώς ξέρει ότι έχει να παλέψει με ένα πολύ καλοκουρντισμένο σύστημα που λειτουργεί τελείως διαφορετικά. Όμως εκείνη είναι αποφασισμένη να συνεχίσει. 

Και για όσους δεν είναι τόσο, ο Πολυχρόνης μας μίλησε για την ιεραρχία των συστημάτων που δε μπορούμε να αγνοούμε. Δε μπορεί να σκεφτόμαστε εμάς και μετά σε επόμενο επίπεδο την κοινωνία. Δε μπορεί δηλαδή να ελπίζω ότι θα αλλάξω εγώ και μετά ο δημόσιος τομέας. Θα αλλάξω εγώ και αυτό μπορεί να επηρεάσει τη γνώμη μερικών πολιτών, μερικών συναδέλφων και να γίνει μια συνέργεια σε ένα τόπο κλπ κλπ.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα τη δική μου πλευρά δράσης. Πρώτα στην οικογένειά μου και μετά στον οργανισμό που εργάζομαι, και βλέπουμε… 

Περπατώντας λοιπόν αντιλήφθηκα ότι αυτό το παλιό σλόγκαν των οικολόγων ΣΚΕΨΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΔΡΑΣΕ ΤΟΠΙΚΑ είναι η απάντηση στη λειτουργία των κοινωνικών συστημάτων. Και αυτό που λείπει από την κοινωνία μας που οργίστηκε. ΟΙ ΑΞΙΕΣ. Οι οδηγοί! Στο πλαίσιο αυτό σκεφτόμουν που φταίω εγώ γι αυτή την οργή, και πώς και πότε εγώ όπλισα το χέρι των παιδιών που σπάνε τα καταστήματα και του αστυνομικού που πυροβόλησε το παιδί – γιατί το ίδιο είναι, εγώ και ο καθένας μας τους όπλισε και τους δύο – Έτσι λοιπόν σκεφτόμουν ότι το χέρι αυτό το όπλισε:

• όποιος δημόσιος υπάλληλος εξυπηρετεί ιδιαιτέρως τους γνωστούς του και όχι όλους ίσα αλλά και ικανοποιητικά, ανθρώπινα
• όποιος τραπεζικός υπάλληλος δε λέει όλη την αλήθεια στον πελάτη προσπαθώντας να τον πιάσει “πελάτη”   
• όποιος οδηγός δεν αφήνει προτεραιότητα στους πεζούς
• και όποιος πεζός δεν περπατά στο πεζοδρόμιο ή τη διάβαση όταν υπάρχει
• όποιος δεν κάνει ανακύκλωση συσκευασιών και οικονομία στο ηλεκτρικό ρεύμα
• όποιος καθηγητής ή δάσκαλος είναι αδιάφορος και όταν είναι στην τάξη κάνει απλώς τη δουλίτσα του
• όποιος φοιτητής αντιγράφει για να πάρει ένα πτυχίο ανοικτής παλάμης
• και όποιος καθηγητής πανεπιστημίου είναι στη θέση του για να μαζεύει ευρωπαϊκά λεφτά
• όποια μητέρα και πατέρας νομίζουν ότι κάνουν καλύτερο στο παιδί τους δουλεύοντας ατελείωτες ώρες για να κερδίζουν περισσότερα λεφτά, αντί να περνούν χρόνο μαζί του και να του δίνουν αγάπη
• όποιος γιατρός παίρνει φακελάκια
• και όποιος ασθενής τα δίνει
• όποιος ελεγκτής παίρνει μίζα
• και όποιος πολίτης δίνει
• όποιος δημοσιογράφος παραποιεί τα γεγονότα
• και όποιος πολίτης βλέπει μόνο τηλεόραση για να ενημερωθεί
• όποιος δεν πηγαίνει θέατρο
• όποιος χαλάει πολλά λεφτά μόνο για μπουζούκια
• όποιος δε διαβάζει ούτε ένα βιβλίο το χρόνο
• ….

και ο κατάλογος δεν τελείωνε πουθενά.

Ναι φταίνε και οι πολιτικοί, αλλά οι πολιτικοί είναι ότι είμαστε εμείς. Ποιος θα πάρει την ευθύνη λοιπόν; Ποιος θα κάνει κάτι; Απλά όλοι!

Ασφαλώς προσγειώθηκα και στην πραγματικότητα, όταν άκουσα να λένε νέοι άνθρωποι τα παιδιά κότες που αντί να πάνε στα αστυνομικά τμήματα κλείνουν δρόμους. Που του αρέσει η επιθετική οδήγηση, τα όπλα και που οι security δε μπορούν να κάνουν συλλήψεις! Που η καθηγήτρια έλεγε στα παιδιά ότι ο Αλέξανδρος πήγαινε γυρεύοντας! – τι γύρευε άραγε; Μήπως την αλλαγή του μαύρου μέλλοντός του; – Που υπάρχουν άνθρωποι που δε μπορούν να δουν τίποτα σε μια εικόνα, τίποτα, ούτε μια λέξη. Που οι πολιτικοί συνεχίζουν να λένε τα δικά τους για το περιθώριο… που ζουν;

Όμως υπάρχουν και θετικά. Κάποιοι ενδιαφέρονται, το συζητάνε, το ψάχνουν, καταλαβαίνουν, προσπαθούν. Εκεί θα μείνω εγώ. Και βλέπουμε…

Σύννεφα, σύννεφα, σύννεφα παντού…

Τι είναι φυσιολογικό και τι δεν είναι; Πώς θα μπορέσουμε να συννενοηθούμε και να βγάλουμε άκρη; Έχει σημασία τι θα έλεγαν οι άλλοι γι αυτό; Σύννεφα παντού; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που με βασανίζουν και που στη συνάντηση της προηγούμενης Παρασκευής ψάχναμε να βρούμε απαντήσεις. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι:

1. τα ζωντανά συστήματα δεν παράγουν σκουπίδια

2. η διαφορά εδραιώνει την ανθεκτικότητα

3. η ύλη, η ενέργεια, η πληροφορία, τα συναισθήματα ανακυκλώνονται συνεχώς στο δίκτυο της ζωής

4. η εξέλιξη, η ζωή προάγεται με συνεργασία, συντροφικότητα και δικτύωση

ευτυχώς…

Αυτοανάλυση

 

Άρχισα να διαβάζω το Φάντασμα της Αξόδευτης Αγάπης της Μάρως Βαμβουνάκη. Μου το σύστησε φύλακας-άγγελος, μαζί με τον Παλιάτσο και την Άνιμα που θα μου κάνουν παρέα πιο μετά. Με κούνησε από τις πρώτες σελίδες. Ανάμεσα σε όσα γράφει παραθέτει ένα γράμμα, μια γυναίκας που περιγράφει στη Μάρω έναν έρωτά της. Προσπαθεί να εξηγήσει με τη βοήθεια αυτού του γράμματος γιατί δε μπορούμε να είμαστε φίλοι με τους παλιούς έρωτές μας. Και ένα μέρος μέσα μου βρήκε την αλήθεια του. Ίσως και ένα δεύτερο μέρος μου, που έχει καθηλωθεί, έχει πέσει σε χειμερρία νάρκη. Έχει χάσει το πάθος, τη φωνή και το χρώμα του. Έχει περιγράψει τα πάντα, έχει εξηγήσει τα πάντα, ή τουλάχιστον αυτά που νομίζει ότι υπάρχουν. Δεν έχει αφήσει κανένα μυστήριο, καμία ιδιαίτερη μυρωδιά, τίποτα αναπάντεχο πουθενά. Όλα είναι εκεί που θα έπρεπε να είναι, στη θέση τους, κατάλληλα τοποθετημένα, ώστε να βολεύουν. Και τελικά να βαλτώνουν.

Αρχίζει να φαίνεται.

What ever you do to the web, you do to yourself

Αυτή τη φράση είχα σημειώσει στα χαρτιά μου από όσα μας είπε ο Ron και πραγματικά η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ξέχασα, παράτησα, αμέλησα το «δίκτυο» – καμία σχέση με το διαδίκτυο, είναι όρος της συστημικής προσέγγισης και έχει να κάνει με τα δίκτυα που μας ενώνουν, τα ανθρώπινα δίκτυα -. Κλείστηκα με τον εαυτό μου σε ένα καβούκι, συγκεντρώθηκα στη σχέση μου, στον άλλον και άφησα τα πάντα έξω. Έπεσα πραγματικά με τα μούτρα. Δε νομίζω ότι έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο ποτέ. Κι εκείνος. Μάλλον. Μετά από δύο χρόνια όμως, εκείνος φαίνεται να ξύπνησε πρώτος. Σοφά. Και άρχισε να ξανασχολείται με το εαυτό του. Κάποιος θα το έκανε πρώτος αυτό. Αρχικά με ξένισε που παίρνουν και άλλα πράγματα την προσοχή του εκτός από μένα. Όμως μέσα σε λίγες ώρες μοναξιάς άρχισα να το απολαμβάνω. Τον εαυτό μου μόνο. Θυμήθηκα εμένα. Με ξανασυνάντησα. Και ήθελα να του πω τι καλά που κάνει που με αφήνει έτσι μόνη. Που θα βρω κι εγώ το χρόνο να ξαναβρώ εμένα.
Δεν έχω ιδέα βέβαια αν αυτή η στροφή και η τροφή προς τον εαυτό μας θα δυσκολέψει τις ισορροπίες και την τροφή της σχέσης. Μπορεί όμως και να τις δώσει εντελώς νέα τροφή. Μπορεί.
Έτσι, λοιπόν, θα βγω ξανά στο δίκτυο. Σιγά σιγά. Για να το χωνέψω σωστά. Έχω μάθει να μην πέφτω με τα μούτρα πια; Έχω βάλει κάποια μέτρα; Πώς το έμαθα αυτό; Πότε;

Υπάρχει λόγος σοβαρός

Που είμαι πάλι πίσω. Άρχισαν οι συναντήσεις της Παρασκευής! Και είναι αιτία και αφορμή για να συνεχίσω τις καταχωρήσεις.

Το σκεφτόμουν τόσο καιρό. Να ξεκινήσω κάτι εντελώς άλλο, να το διαγράψω, να το αφήσω, να το συνεχίσω. Χρειαζόταν όμως μια συνάντηση Παρασκευής για να το αποφασίσω.

Βρεθήκαμε μια ώρα νωρίτερα με τους «παλιούς», έτσι για να ειδοθούμε και να πούμε τα νέα μας. Οι μισοί τουλάχιστον έλειπαν και σίγουρα μας έλλειψαν. Αυτό ήταν άλλωστε και ένα από τα συναισθήματα που μας βρήκαν μέσα στην αίθουσα. Τα καινούρια πρόσωπα μας ξένισαν. Ποιοι είναι αυτοί; Πώς θα μοιραστούμε πράγματα μαζί τους; Παρόλα αυτά και την προηγούμενη φορά, όταν ξεκινήσαμε οι «παλιοί» έτσι δεν είμασταν; Έτσι.

Όλα ξεκίνησαν με μια γνωριμία, να δούμε ποιοι είμαστε εκεί, τι θέλουμε, πώς το θέλουμε, τι μπορούμε. Καλέσαμε μέσα μας παιδιά για να μας ρωτήσουν και έτσι να εξηγήσουμε στον απέναντί μας απλά και ξεκάθαρα να καταλάβει, γιατί πηγαίνουμε και χάνουμε την ώρα μας τα απογεύματα της Παρασκευής με αυτά τα Ψ (τα «ψυχολογικά» δηλαδή). Προσπαθήσαμε να δούμε τι κερδίζουμε εμείς από αυτό που κάνουμε, γιατί το κάνουμε, τι κερδίζει ο άλλος, ο διπλανός μας και τι κερδίζει ευρύτερα η κοινωνία, προσφέρει κάτι στην κοινωνία αυτό; Αυτό το τρίτο επίπεδο πολύ με ξένισε. Ναι, προσφέρει σε εμένα πολλά, με βοηθάει να γίνομαι καλύτερη, ηπιότερη και δεκτική, αυτό βοηθάει και τις σχέσεις με τους γύρω μου, αλλά μη γελιόμαστε, δεν έχει δύναμη για να κάνει και τον κόσμο καλύτερο! Αυτά μόνο στην εφηβεία μου τα πίστευα!

Μου φάνηκε κάπως περίεργο που άλλα άτομα από την ομάδα, και μεγαλύτερης ηλικίας, με περισσότερες εμπειρίες και ενδεχομένως περισσότερες απογοητεύσεις ήταν πιο αισιόδοξοι από μένα. Το πίστευαν. Βέβαια, ακόμη και όταν το άκουσα αυτό μου φάνηκε ως ρομαντική και εντελώς ουτοπική δήλωση. Έτσι, για να λέμε ότι κάτι κάνουμε. Σιγά την κοινωνική επανάσταση!

Όλες αυτές οι σκέψεις ήταν ένα μικρό βάρος μέσα μου. Είχε κλείσει δρόμους, μπλοκάρει σκέψεις, αποκλίσει συνδέσεις και κυρίως καθηλώσει γενικώς. Κρίμα! Για τον παλιό καλό μου εαυτό! Αλλά αυτό ήταν, δε μπορούσα να το κρύψω από τον εαυτό μου. Ευτυχώς όμως μετά το διάλειμμα και όλες αυτές τις flat σκέψεις και τα flat συναισθήματα είχαμε μια έκπληξη.

Ήρθε στη συνάντησή μας, για να μας μιλήσει ο Ρον Γουόκι. Όχι, δεν τον ήξερα, αλλά όσα μας είπε ήταν μεγάλη έμπνευση και πνοή που είχα χάσει (γιατί άραγε; Τι με έκανε να παραιτηθώ έτσι; αυτό το ερώτημα έχει μάλλον πολύ και επίπονη δουλειά)   

Αρχιτέκτονας, μελετητής των παραδοσιακών κοινοτήτων και του χώρου. Μας μίλησε για το χρόνο που θέλει η ομορφιά για να αναπτυχθεί, το χρόνο που θέλει ένας περιστερώνας στην Τήνο να φτιαχτεί, τον τρόπο που διαμορφώνεται ο ιδιωτικός και ο δημόσιος χώρος, το μέγεθος του χώρου και η εξυπνάδα του. Μιλήσαμε για την έλλειψη δημόσιου χώρου στην Αθήνα και τις συνοικίες που ζούμε, για την αδιαφορία μας, για την έλλειψη συνείδησης πόλης που έχουμε. Κυρίως όμως για την αδιαφορία μας. Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω για όσα άκουσα, όμως πραγματικά μίλησε στην καρδιά μου. Με γέμισε καλά αισθήματα. Μίλησε μέσα μου. Έτσι λοιπόν κατάλαβα πως πράγματι ένα μέλος του συστήματος μπορεί να προκαλέσει αλλαγή. Αρκεί όμως να υπάρχει δράση. Και υπάρχουν πολλές επιλογές δράσης. Η καλύτερη όμως είναι η άμεση δράση. Έτσι, αν βρίσκεις κάτι να μην είναι καλό στο δημόσιο χώρο ή να μη σε ικανοποιεί, αλλαξέ το.

Εγώ έχω αποφασίσει κάτι που θέλω να αλλάξω. Κι όταν αρχίσω θα σας το πω.

 

Περισσότερα για το Ρον:

http://www.kykladesnews.gr/default.asp?pid=4&la=1&nID=7079

http://ta-nea.dolnet.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=30261&enthDate=14072007

 

Αν ακούσετε πουθενά το όνομά του, σε γραπτό, συνέντευξη, ομιλία, μην τον χάσετε!!!!

 

Δέκα κύκνοι, η ατμόσφαιρα, ο Μαραβέλιας, ένα αβγουλάκι κι εγώ

Οι μέρες περνούν. Και εγώ κάνω διάφορες σκέψεις. Μπερδεμένες και ανακατεμένες. Άσχετες, που όμως κατά ένα περίεργο τρόπο τελικά συνδέονται μεταξύ τους, αόρατα. Το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται. Ίσως από το Καμιά Πατρίδα για τους μελλοθάνατους. Την είδα το Σάββατο. Το έκαναν το θαύμα του πάλι οι αδερφοί Κοέν. Μου άρεσε πολύ. Απόλυτη βία. Πραγματικά παρανοϊκή βία. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν και ο στόχος. Το χρήμα. Ή μάλλον το εύκολο και τυχαίο χρήμα. Για χάρη του ο ήρωας διακυνδινεύει τα πάντα. Τη ζωή του, τη ζωή άλλων. Και ασφαλώς τα χάνει όλα. Η σκηνή που μου έμεινε ήταν κοντά στο τέλος, όταν ο ήρωας-δολοφόνος παθαίνει τροχαίο και σπάει το χέρι του, σε μια ήρεμη κατοικημένη περιοχή, από αυτές τις πολύ ωραίες και τακτοποιημένες γειτονιές της Βόρειας Αμερικής. Βλέπουν το ατύχημα διερχόμενα παιδιά με ποδήλατα. Από ένα από αυτά αγοράζει το πουκάμισο που φοράει για να στηρίξει το χέρι του και το πληρώνει αδρά για να μην πει στο ασθενοφόρο που κάλεσαν ότι τον είδε. Το παιδάκι παίρνει τα λεφτά, εντελώς φυσιολογικά, και μάλιστα, καθώς ο ήρωάς μας σηκώνεται να φύγει, τσακώνονται μεταξύ τους τα παιδάκια με τα ποδήλατα αν και πώς θα μοιραστούν τα λεφτά! Απλούστατα! Και φυσιολογικά. Παρόλα αυτά τον τελευταίο καιρό βλέπω κάποια πολύ αισιόδοξα μηνύματα, χωρίς να ξέρω αν με ξεγελούν, γιατί είναι συνήθως διαφημίσεις. Για παράδειγμα έχουν αρχίσει να παράγονται όλο και περισσότερα υβριδικά αυτοκίνητα ή με παραγωγή χαμηλών ρύπων (μια διαφήμιση της Saab νομίζω) ίσως να μην είναι τα πιο φτηνά ακόμη, αλλά κάποτε ήταν μόνο σε εργαστήρια και εκθέσεις. Τώρα έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν στους δρόμους. Βέβαια, για να μην ξεχνιέμαι και χαμογελάω με ελπίδα πολύ, το επόμενο πρωί βλέπω στην Ερμού να κυκλοφορεί Astra με μπουρί για εξάτμιση, που για να σταματήσει ή να ξεκινήσει πραγματικά βρυχάται! Σε τι ελπίζω; Είδα κάδους ανακύκλωσης μέχρι και στη Λούτσα! Και τη διαφήμιση του νερού ζαγόρι. Μόνο που δεν έβαλα τα κλάματα. Αλλά και το δρω του Ιντιτούτου Επικοινωνίας είναι ωραίο. Τελικά η εταιρική κοινωνική ευθύνη έχει κάτι να πει; Από την άλλη, κάθε φορά που πίνω ένα ποτήρι νερό στο γραφείο αναρωτιέμαι. Προτιμούσα πάντα το γυάλινο ποτήρι και όχι τα πλαστικά. Από την άλλη όμως, μήπως το ποτήρι κοστίζει περισσότερο στο περιβάλλον γιατί χαλάμε νερό και απορρυπαντικό για να το πλύνουμε, το οποίο νερό στη συνέχεια περνάει από βιολογικό καθαρισμό κλπ κλπ. Μήπως όμως η ανακύκλωση του πλαστικού ποτηριού κοστίζει περισσότερο σε ενέργεια από ότι ο βιολογικός καθαρισμός του νερού; Αν και στο γραφείο κάνουμε μόνο στο χαρτί ανακύκλωση και λίγο στα τενεκεδένια κουτάκια των αναψυκτικών. Και αν αναρωτιέμαι και πρέπει να ψάξω να βρω αυτή την πληροφορία για ένα ποτήρι νερό που πίνω, τι γίνεται με όλα τα άλλα. Πώς μπορώ να μάθω, εύκολα και γρήγορα, τέτοιες λεπτομέρειες και μάλιστα αξιόπιστα;Κάτι άλλο που με αποσχολεί τελευταία είναι οι κύκνοι. Και δεν εννοώ τα ζώα, εννοώ τα παιχνίδια που σε παίρνουν ασχημόπαπο και σε κάνουν κύκνο. Προς το παρόν βλέπουμε αμερικάνικα, αλλά αν κατάλαβα καλά θα γίνει και ελληνικό. Πραγματικά κι εκεί οι σκέψεις μου είναι πολύ αντιφατικές. Καταρχήν είμαι αρνητική. Μου φαίνονται τόσο πλαστικές οι μεταμορφώσεις, όσο και επικύνδυνες. Πολύ πλαστική χειρουργική και νυστέρι στο σώμα. Μελλοντικά οι επιπλοκές μπορεί να είναι πολλές (βλέπε Jackson). Επίσης λυπάμαι που αυτές οι γυναίκες δεν βρήκαν τρόπο να περιποηθούν το εαυτό τους, μέσα και έξω ισορροπημένα και να νιώθουν καλά με ό,τι έχουν. Βλέποντας τις ιστορίες τους κυριαρχούσε νομίζω κάποια απιστία ή διάλυση γάμου/σχέσης. Άραγε η νέα εμφάνιση θα τους εξασφαλίσει την ευτυχία; Στην κάμερα έτσι λένε. Αν τις βρούμε μετά από μερικά χρόνια θα λένε το ίδιο άραγε;Διάβασα και Lifo σήμερα. Athens Voice δε βρίσκω στο σταθμό Μοναστηράκι. Μου άρεσε όμως. Καταρχήν για το Μαραβέλια, το οποία είδα live τα Χριστούγεννα και μου άρεσε πολύ κι εκεί. Η «συνέντευξη» είναι απίθανη, απολαυστική. Ειδικά εκεί με τις δημιουργίες αναγκών και ότι η λύση στα προβλήματά μας είναι να μειώνουμε τις ανάγκες μας, πολύ μου άρεσε. Στη θεωρία! Γιατί μικρούλα μου τρελένεσαι για ψώνια και αξεσουάρ. Και μπορεί να μην έχεις τίποτα σε σχέση με άλλες, αλλά όλα τα λιγουρεύεσαι και έχεις μανία με το στυλ, και τα ωραία σπίτια κλπ κλπ. Πώς θα μειώσεις έτσι τις ανάγκες σου; Μου άρεσε όμως. Μου κάνει πολύ. Και πριν πάω για ψώνια θα ψάξω τη ντουλάπα μου, να ξεθάψω ότι έχω και δεν έχω. Α! Και να μην ξεχάσω. Γιατί στο μεταπτυχιακό που κάνω στο Open μαθαίνουμε να καλύπτουμε τις ανάγκες μας με μη εμπορικά λογισμικά ενώ στα ελληνικά πανεπιστήμια, τόσο εγώ όσο και φίλοι μου δουλεύουν πάντα με εμπορικά; Σκέτη διαφήμιση μου κάνει και πραγματικά με ενοχλεί.Τέλος πρέπει να μάθω php, mysql και css.Δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. Κάθε οδηγία και συμβουλή δεκτή. Θα το ψάξω.Πάω τώρα να ψήσω το αβγουλάκι του άντρα μου.Cu! 

Πώς μπορεί να ξεκινήσει η μέρα σου, μετά από τετραήμερο.

Τετάρτη σήμερα, και επέστρεψα στη δουλειά μετά από ένα τετραήμερο μακριά από την Αθήνα. Η ιστορία είναι η μεγάλη. Και θα τη βρω σιγά σιγά. Όμως το θέμα είναι πώς ξεκίνησε η μέρα σήμερα. Πολύ δύσκολα μετά από αρκετή ζαλάδα στο πλοίο. Τρεις ώρες ήταν σέικερ συνεχόμενα. Και μόνο που το σκέφτομαι ζαλίζομαι. Ήταν αδύνατο να σηκωθώ από το κρεβάτι. Αλλά σηκώθηκα. Εφόσον τα κατάφερα και έφτασα Αθήνα μετά το απαγορευτικό μπορούσα να αργήσω ένα τεταρτάκι το πρωί και να φτάσω με την ησυχία μου στο γραφείο. Στο τρένο γινόταν χαμός. Ήταν γεμάτο με το που μπήκα. Αυτά παθαίνω άμα αργώ. Ήμασταν ο ένας πάνω στο άλλο σχεδόν. Τέλος πάντων δίπλα μου καθόταν ένας παππούς, με χέρια φθαρμένα, μαλλιά πεσμένα και ανάσα βαριά. Σε κάποια στάση λοιπόν ακούστηκαν από την πόρτα φωνές δύο παιδιών (γυμνάσιο ή λύκειο να πήγαιναν) «αϊ στο διάολο αρχίδι» «αϊ γαμήσου! ρε». Και πετάγεται ο παππούς από δίπλα μου «αϊ σιχτίρ αλήτες». Και έτσι σκεφτόμουν λοιπόν ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια ωραιότατη και αέναη αλυσίδα από βρισιές, βρίζοντας τον προηγούμενο επειδή έβρισε.

Εντελώς διαισθητικά λοιπόν, και ακατανόητα και αυθόρμητα, μετά από αυτό το περιστατικό, δεν ξέρω γιατί, ήρθε και η λύση στο πρόβλημα που έχω εδώ και ένα εξάμηνο περίπου με τον εαυτό μου.

Τι έχω πάθει; Εδώ και αρκετό καιρό έχω πολύ σημαντικά ερωτήματα και ηθικά διλήμματα για τη δουλειά που κάνω. Και όχι μόνο ηθικά. Προσπαθώ να δω μέσα μου αν μου ταιριάζει. Αν βρίσκομαι σωστά σε αυτό το χώρο. Αναρωτιόμουν αν βοηθάω τους ανθρώπους στην εταιρεία να περνάν καλύτερα με τη δουλειά τους και να είναι πιο ευτυχισμένοι, ή αν συμβάλλω στις προσπάθειες των εργοδοτών για να είναι πιο αποτελεσματικοί και άρα να ξεζουμίζονται περισσότερο. Όσο ευδιάκριτα και αν ακούγονται αυτά δεν είναι τόσο στην πράξη. Υπάρχουν και τα δύο. Είναι ίσως συγκοινωνούντα δοχεία. Στην ουσία εγώ δουλεύω και για τα δύο, προσπαθώντας σε μια ισορροπία, ώστε να περνάμε όλοι καλά. Από την άλλη όταν πρωτοξεκίνησα μικρούλα εδώ μέσα και ενθουσιασμένη δεν αντιλαμβανόμουν καθόλου τέτοια ερωτήματα. Δεν υπήρχαν μέσα μου. Τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν (ίσως όμως και η λύση να ξεκίνησε κάπου εκεί) από ένα σεμινάριο για Αποτελεσματικές Διαπραγματεύσεις που παρακολούθησα (διοργάνωση: Ινστιτούτο Επικοινωνίας). Με έβαλε πραγματικά να σκεφτώ από πολλές πλευρές τον εαυτό μου. Με δυσκόλεψε πολύ, αλλά τελικά μου έκανε και πολύ καλό! Προσπάθησα να πείσω την εταιρεία να το παρέχει στα στελέχη σε πρώτη φάση μήπως και συμβάλλει σε πιο αποτελεσματικές αλλά ταυτόχρονα και ανθρώπινες διαπραγματεύσεις, αλλά η τιμή ήταν απάνθρωπη για τον οργανισμό οπότε χάθηκε η ευκαιρία.

Anyway, εκεί παρακολούθησα τον εαυτό μου σε δύο φάσεις. Αρχικά μέσα στο σεμινάριο και δεύτερον έξω από αυτό, με τους ανθρώπους. Ενώ θυμάμαι παλιά τον εαυτό μου, όταν προσπαθώ να βγάλω άκρη σε διεκδικήσεις και διαπραγματεύσεις να προσπαθώ να βρω πάντα μια λύση που να βοηθάει όλα τα μέρη να είναι με κάποιο τρόπο ικανοποιημένα, εμφανίστηκα στο πρώτο role play πραγματικά πολύ σκληρή και όχι μόνο αυτό, σίγουρα ανίκανη πωλήτρια. –εκ τον υστέρων βέβαια και όπως προχώρησε το σεμινάριο ανακάλυψα ότι μου έπαιξαν «βρώμικο παιχνίδι», παρόλα αυτά όμως το σοκ εγώ το είχα ήδη πάθει-. Το ότι ήμουν σκληρή ήταν το πρώτο σοκ για μένα! Τι έγινε; Τόσο πολύ έχω αλλάξει σε αυτά τα τέσσερα χρόνια που δουλεύω εδώ; Έχω αφήσει την επιχείρηση να με κάνει σκληρή και ανελέητη; Αποκλείεται! Κι όμως! Και κακή πωλήτρια; Εγώ που διδάσκω πωλήσεις; Τόσο απαράδεκτο όσο δεν πάει!

Το δεύτερο σοκ ήταν στην επαφή μου με τους ανθρώπους. Αν και αρκετά normal παρόλα αυτά μέσα μου πολύ επιφυλακτική, μαζεμένη και συγκρατημένη. Εντάξει, γενικώς πάντα ήμουν κάπως ντροπαλή, αλλά ταυτόχρονα, κοριτσάκι χαμογελαστό και ανοιχτό. Ήμουν;

Τα ερωτήματα είχα ήδη αρχίσει να φουντώνουν. Είμαι κατάλληλη γι αυτό που κάνω; Ειδικά για τις πωλήσεις. Που είναι και το σημαντικότερο σημείο για την επιχείρηση; Εγώ αγαπάω την τέχνη και τον άνθρωπο. Μπορώ να τα παρατήσω όλα και να αρχίσω να ζωγραφίζω; Ακόμη και να αρχίσω να γράφω, μου πέρασε από το μυαλό –τέτοια παράνοια!-. Θέλω να φύγω! Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι ήθελα να φύγω. Γενικώς ότι δεν ήθελα να είμαι εκεί που είμαι.

Εκεί κοντά πήγα και παρακολούθησα στο POLIS Σαββόπουλο-Παπακωνσταντίνου. Αν και δεν είμαι πολύ κοντά στον Παπακωνσταντίνου το απόλαυσα πάρα πολύ. Μου άρεσε πάρα πολύ, εκεί στο σκαλάκι, πίσω από τη σκηνή, με το τζινάκι και την μπαλαρινούλα μου, χαλαρή. Χωρίς τραπέζι, χωρίς μπουκάλι κρασί. Με τη μπυρίτσα στο χέρι. Και αναρωτιόμουν τι κάνω εγώ, που είμαι με το τζιν και τα μπαλαρίνα στο σκαλάκι πίσω από τη σκηνή, σε μια τέτοια θέση στην εταιρεία;;;;;

Και μετά ήρθε το συνέδριο της Ένωσης (δηλαδή της Επιστημονικής Ένωσης Εκπαίδευσης Ενηλίκων). Εκεί και αν έγινε ο χαμός. Το μόνο που είχα μέσα μου και κουβέντιαζα με τους συναδέλφους μου, καινούριους και παλιούς, ήταν ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι οι περιορισμοί μέσα μου και έξω μου είναι πολλοί και ότι ασφυκτιώ πραγματικά. Πάλι ήθελα να φύγω! Από εκεί που ήμουν ήθελα να φύγω. Πρόλαβα και παρακολούθησα εκτός από τις ομιλίες και ένα εργαστήριο σχετικά με το θεατρικό παιχνίδι στην εκπαίδευση. Το εργαστήριο αυτό το κάνει ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο που έχει μια από τις πιο αυθεντικές και ανθρώπινες προσεγγίσεις που έχω συναντήσει στην εκπαίδευση. Σκέτη γλύκα! Μα κι εγώ έτσι δεν θέλω να είμαι; Δεν τολμώ να πω είμαι! Έτσι θέλω να είμαι. Αλλά μέσα στην εταιρεία μπορώ;

Και μετά ήρθε και το πρώτο σεμινάριο πωλήσεων του έτους. Είχα ετοιμάσει καινούρια πράγματα για φέτος. Ήδη έχει αρχίσει να δίνεται μεγάλη έμφαση από τη διοίκηση γι’ αυτό το θέμα. Οι ανάγκες της αγοράς έχουν αλλάξει. Κι εγώ λοιπόν έπρεπε να αλλάξω. Με βάση τα διαβάσματα που έκανα και τις κουβέντες με ανθρώπους της πρώτης γραμμής κατέληξα ότι αυτό στο οποίο θα έπρεπε να χτίσω και να αφιερώσω χρόνο είναι η στάση τους απέναντι στην πώληση, το κίνητρο, η διάθεση. Οι τεχνικές, λίγο έως πολύ βρίσκονται στην πράξη, στην καθημερινότητα μαζί με τον πελάτη. Έτσι λοιπόν την Παρασκευή μαζεύτηκε μια ομάδα με πολύ καλή σύνθεση, τελικά, και πραγματικά πολλές προκλήσεις. Δεν είμαι σίγουρη ότι το να δουλεύω στη στάση είναι το πιο αποτελεσματικό. Σίγουρα χρειάζονται και τεχνικές. Αλλά σε μια μέρα τι να πρωτοπρολάβουμε; Θέλω άλλη μία! Μια για στάση και μια για τεχνικές! Πώς να διαλέξω; Εκεί που μετά από ατελείωτη κουβέντα και προβληματισμό έχουμε καταλήξει κάπου και είμαστε έτοιμοι για δράση, τσουπ! Ο χρόνος μας τελείωσε!

Έχω πάντως μέλλον με τα σεμινάριά μου. Πολύ μέλλον. Γιατί μπορεί να εφαρμόζω τις προδιαγραφές των τεχνικών, όπως τις ξέρουμε εδώ και χρόνια, όμως, πρέπει να έχω και προδιαγραφές για το υλικό που τους δίνω και τα φυλλάδια, για το σχεδιασμό του σεμιναρίου από την αρχή μέχρι το τέλος, την ισορροπία των θεμάτων, της θεωρίας και της πράξης, των συνδέσεων, των ανακεφαλαιώσεων κλπ κλπ. Πολύ δουλειά ακόμη. Όσο δύσκολη και αν ήταν όμως αυτή η μέρα, και αυτή η εβδομάδα, ήξερα ότι ερχόταν το τετραήμερο της φυγής. Μακριά από την Αθήνα και τις έννοιες και κοντά σε μια φίλη που είχα πολύ καιρό και πολύ ανάγκη να δω. Οι λεπτομέρειες εδώ δεν έχουν σημασία. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι πραγματικά έφυγα, κοιμήθηκα, κουβέντιασα, βόλταρα, είδα θάλασσα –ήλιο δεν θα το λεγα- και τη φίλη μου. Κουβέντιασα για άλλη μια φορά τα προβλήματα με τις ασφυξίες μου, over coffee. Και τα αφήσαμε εκεί. Όπως ήταν. Και μπορεί να τα πήρε και το αεράκι. Ποιος ξέρει;

Κάπου εκεί στο ενδιάμεσο θυμήθηκα ότι όταν ήμουν στο γυμνάσιο η καθηγήτρια που μας έκανε καλλιτεχνικά μας έβαλε μια άσκηση. Να ζωγραφίσουμε ένα πρόσωπο που βλέπει τον καθρέφτη. Στην ουσία δηλαδή μια πλάτη και ένα πίσω μέρος κεφαλιού, που βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Εγώ έκανα δύο λοιπόν. Το ένα ήταν μια ξανθιά κοπέλα, καλοχτενισμένη και βαμμένη, όμορφη και με στυλ και το άλλο ήταν μια μελαχρινή με ίσια μαύρα μαλλιά και μαύρα μάτια με ένα κάπως dark στυλάκι. Μας είχε πει τότε πως αυτό που φτιάξαμε έχει κάτι να μας πει για το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας. Αλλά εμένα τι να μου πει; Ότι με βλέπω και ως ξανθιά και ως μελαχρινή; Έμεινε εκεί αυτό.Και έρχομαι στο σήμερα, μετά από όλα αυτά. Στον κύριο που έβριζε, επειδή οι άλλοι έβριζαν. Γέλασα μέσα μου. Και σκέφτηκα την αλυσίδα που προανέφερα. Βγήκα από το τρένα και επιτέλους πήρα λίγο φρέσκο και βρεγμένο αέρα, μακριά από τη δυσοσμία του κόσμου μέσα στο τρένο. Και σκέφτηκα λοιπόν ότι τελικά ναι! Μπορώ να είμαι και το ένα και το άλλο. Ή μάλλον μπορώ να είμαι ευτυχισμένη και καλά και με το ένα και με το άλλο. Γιατί για κάποιο περίεργο λόγο, νιώθω καλά και επάνω στις μπότες και τα τακούνια μου και μέσα στην καμπαρτίνα μου όταν πηγαίνω στο γραφείο, και όταν φοράω τα σανδάλια μου και κάθομαι το βράδυ στην άμμο και ακούω τη ζωντανή μουσική από το δίπλα μπαράκι, στην ψάθα μου και με την μπύρα μου στο χέρι. Μ’ αρέσει και να ξεφυλλίζω το lucky για καμιά στυλιστική ιδέα, αλλά και το vita. Μ’ αρέσει να ρουφάω το βήμα της Κυριακής αλλά και να πηγαίνω για καφέ και να καρφώνω το βλέμμα στο πουθενά. Μ’ αρέσει η δουλειά που κάνω με όλες τις προκλήσεις της, αλλά ελπίζω ακόμη να κάνω και κάτι πιο εθελοντικό και ανθρώπινο. Μ’ αρέσει το σπίτι μου να είναι διακοσμημένο με υπέροχα αντικείμενα, αλλά και να κάνω ανακύκλωση. Μπορεί να ακούγονται κάπως εύκολα αυτά, αλλά στην πράξη δεν είναι τόσο. Ίσως τουλάχιστον μέχρι να τα αποδεχτείς. Έχω δύο αντίθετες τάσεις μέσα μου, που θέλουν και οι δύο ικανοποίηση. Θ’ τ’ αντέξω; Τουλάχιστον ξέρω ότι υπάρχουν. Ίσως αυτό κάνει τα πράγματα λίγο πιο βατά μέσα μου. Ίσως.           

και… κλάμα η κυρία….

Δύο πράγματα έχω να πω:

1. τελικά υπάρχει πολύ κλάψα! η οποία δεν έχει και λόγο τελικά. κλαιγόμαστε όταν έχουμε πολύ δουλειά, κλαιγόμαστε και όταν δεν έχουμε πολύ δουλειά, κλαιγόμαστε όταν μένουμε σε μικρό σπίτι, κλαιγόμαστε και όταν μετακομίζουμε σε μεγαλύτερο, κλαιγόμαστε ότι τρέχουμε και όταν δεν τρέχουμε, κλαιγόμαστε… κλαιγόμαστε….

το πήρα απόφαση λοιπόν να μην ξανακλαφτώ έτσι γιατί το συνηθίζω και το πιστεύω κιόλας. Την επόμενη φορά που θα με ρωτήσει κάποιος συνάδελφος πώς τα πάω θα του πω απλώς μια χαρά! πολύ καλά! και δε θα του κλαφτώ ότι τρέχω. Και ας κλαίγονται όλοι οι υπόλοιποι. Εγώ ποτέ δεν ήμουν έτσι. Πώς έχω γίνει τώρα;

2. εχτές το βράδυ έπεσα στο take the money and run του w.Allen. Τι ατάκες ήταν αυτές. Η αγαπημένη μου ήταν εκεί που είπε, όταν τον βάζανε σε μια φυλακή υψίστης ασφαλείας, θα βγω οπωσδήποτε από εδώ μέσα ακόμη και αν  μου πάρει μια ολόκληρη ζωή! Θεός!